Księga Powtórzonego Prawa 23:10 – znaczenie i zastosowanie

Izraelici obozowali na pustyni, a ich liczna armia miała rozpocząć długi okres działań. Dlatego należało przekazać im szczegółowe wskazówki, jak utrzymać porządek w obozie. Wszystkie sprowadzały się do jednego słowa: czystość. Mieli strzec się nieczystości moralnej, rytualnej i fizycznej.

Po pierwsze, mieli unikać nieczystości moralnej, jak wynika z tego wersetu. Gdy wyruszali przeciwko nieprzyjaciołom, każdy miał mieć świadomość, że w szczególny sposób jest wezwany do unikania wszelkiego zła. Żołnierze musieli strzec się grzechu, bo osłabia on odwagę, a poczucie winy napełnia lękiem. Ci, którzy narażali życie, powinni zabiegać o pojednanie z Bogiem i zachowanie czystego sumienia. Dzięki temu mogli stawić czoła śmierci bez paniki.

Wykonując swoje obowiązki, żołnierze mieli też opierać się gniewowi, chciwości i nieczystości seksualnej, bo są to złe postępki. Powinni unikać bożków i rzeczy obłożonych klątwą, które znajdowali w zdobytych obozach. Ostrożność w unikaniu zła była potrzebna także tym, którzy pozostali w domach: całemu narodowi i każdej osobie z osobna. Grzech mógł skłonić Boga do odsunięcia się od wojska i dopuszczenia zwycięstwa nieprzyjaciół, aby skorygować własny lud. Czas wojny powinien być również czasem odnowionego posłuszeństwa i reformy. Jak inaczej można oczekiwać, że Bóg wysłucha naszych modlitw o zwycięstwo i na nie odpowie? (Księga Psalmów 66:18; Pierwsza Księga Samuela 7:3)

Po drugie, mieli strzec się nieczystości rytualnej, która mogła powstać nawet bez wiedzy danej osoby. W takim przypadku prawo nakazywało obmyć ciało wodą i pozostać nieczystym do wieczora (Księga Kapłańska 15:16). Nawet żołnierz, obciążony nieustannymi obowiązkami w obozie, nie był zwolniony z tego przepisu. Przeciwnie, musiał zachować jeszcze większą ostrożność niż zwykle. Gdyby przebywał w domu, wystarczyłoby, że się obmyje. W wojsku musiał jednak wyjść poza obóz, troszczyć się o jego czystość i odczuwać wstyd z powodu własnej nieczystości, a wrócić mógł dopiero po zachodzie słońca (Księga Powtórzonego Prawa 23:10; Księga Powtórzonego Prawa 23:11). Kłopot i wstyd, jakie wiązały się nawet z niezamierzoną nieczystością, miały uczyć głębokiej niechęci do pożądliwości ciała. Dobrze byłoby, gdyby żołnierze i wojskowi poważnie się nad tym zastanowili.

Po trzecie, mieli unikać nieczystości fizycznej. W obozie należącym do Pana nie powinno być niczego, co budziłoby odrazę (Księga Powtórzonego Prawa 23:12–14). Może się wydawać dziwne, że prawo Boże, a przynajmniej uroczysty nakaz Mojżesza, obejmowało tak zwyczajną sprawę. Miało to jednak uczyć kilku rzeczy. Uczyło skromności i właściwego zachowania, bo nawet natura pokazuje, że ludzie powinni różnić się od zwierząt, które nie odczuwają wstydu. Uczyło też czystości i porządku, a nie drobiazgowej pedanterii: nawet w obozie należało dbać o schludność. Brud jest odrażający dla zmysłów, które dał nam Bóg, szkodzi zdrowiu i wygodzie, a także świadczy o lenistwie i niedbałości.

Prawo to uczyło również, że trzeba strzec się nieczystości grzechu. Skoro tak starannie należało dbać o czystość ciała, tym bardziej trzeba troszczyć się o czystość umysłu. Miało ono także uczyć szacunku dla wielkości Boga. Dlatego prawo mówiło, że Pan, Bóg Izraela, przechadza się pośród ich obozu, a Arka była szczególnym znakiem Jego obecności. Skoro w obozie znajdował się widzialny znak obecności Boga, wymagano zewnętrznej czystości. Choć dziś ten konkretny przepis nie obowiązuje w taki sam sposób, uczy nas dbać o czystość naszego życia wewnętrznego, bo Bóg zawsze nas widzi. Okazując szacunek dla Jego obecności pośród nich, Izraelici uczyli się zarówno opierać grzechowi, jak i nabierać odwagi wobec nieprzyjaciół, wiedząc, że Bóg jest z nimi.

Prawo to uczyło ich także brać pod uwagę innych. Nieczystość jednej osoby może przeszkadzać wielu ludziom. Dlatego ten przepis dotyczący czystości był również lekcją, by nie robić niczego, co słusznie mogłoby urazić bliźnich albo sprawić im przykrość. W istocie było to prawo zakazujące uciążliwego zachowania.