Księga Powtórzonego Prawa 21:15 – znaczenie i zastosowanie

To prawo chroni synów przed pozbawieniem ich prawa pierworództwa przez ojca, który postępuje samowolnie albo bez uzasadnionej przyczyny.

Opisany tu przypadek jest bardzo pouczający. Pokazuje problemy, jakie wynikają z posiadania więcej niż jednej żony — praktyki, której Prawo Mojżeszowe nie zakazywało, być może dlatego, że ludzie mieli z czasem sami dostrzec jej złe skutki we własnych domach. Założono tu, że jeśli mężczyzna ma dwie żony, niemal zawsze jedną będzie kochał bardziej niż drugą, tak jak Jakub kochał Rachelę bardziej niż Leę. Takie faworyzowanie prowadzi do kłótni, zazdrości, zawiści, zamętu i wszelkiego rodzaju zła. Przynosi trwałe nieszczęście i kłopoty mężowi, a także grzech w rodzinie. Ci, którzy kierują się prawem Bożym, zaznają o wiele więcej pokoju i zadowolenia niż ci, którzy ulegają własnym pragnieniom.

Widać tu również, że Bóg często wspiera słabszych i obdarza większym zaszczytem tych, którzy zdają się mieć mniej. Zakłada się, że pierworodny syn jest dzieckiem mniej kochanej żony. Tak było w rodzinie Jakuba, ponieważ „Pan widział, że Lea była nienawidzona” (Księga Rodzaju 29:31). Bóg, który mądrze troszczy się o każdy dom, daje każdemu jego cząstkę pociechy. Jeśli jedna żona ma zaszczyt być ukochaną, druga może mieć zaszczyt urodzić pierworodnego syna.

To prawo nadal uczy dzisiejszych rodziców, by dawali dzieciom to, co im się należy, i nie faworyzowali żadnego z nich. W opisanej sytuacji najstarszy syn, nawet jeśli jest dzieckiem mniej kochanej żony, musi otrzymać swoje prawo pierworództwa, które oznaczało podwójną część majątku ojca. Nazywa się go „początkiem jego siły”, ponieważ to od niego zaczyna się wzrost siły rodziny ojca, a dom ojca zapełnia się jak kołczan pełen strzał (Księga Psalmów 127:4). Dlatego prawo pierworodnego należy do niego (Księga Powtórzonego Prawa 21:16–17).

Jakub odebrał Rubenowi prawo pierworództwa i przekazał je Józefowi, ale zrobił to dlatego, że Ruben utracił je przez grzech z nałożnicą ojca, a nie dlatego, że był synem mniej kochanej żony. To ważne, by nikt nie powoływał się na postępek Jakuba, usprawiedliwiając podobne niesprawiedliwe działanie. Sporządzając testament lub w inny sposób dzieląc majątek, ojciec nie może traktować dziecka gorzej z powodu niskiej pozycji jego matki w rodzinie, bo dziecko nie ponosi za to winy.

Rodzice nie powinni inaczej traktować swoich dzieci, chyba że wynika to z różnic, które wyraźnie widzą w tym, jak Bóg obdarza je łaską. A ponieważ to Boża opatrzność wyznacza dziedziców, powinniśmy przyjmować Jego rozstrzygnięcia w tych sprawach, a nie im się sprzeciwiać. Żaden ojciec nie powinien odrzucać syna, dopóki nie okaże się wyraźnie, że odrzucił go Bóg. Trudno jednak powiedzieć o jakimkolwiek synu, który wciąż żyje, że Bóg go odrzucił.