Księga Powtórzonego Prawa 21:10 – znaczenie i zastosowanie

Prawo to pozwalało żołnierzowi poślubić pojmaną kobietę, jeśli tego chciał. Ponieważ serca ludzi były zatwardziałe, Mojżesz dopuścił taką możliwość. Bez takiej dozwolonej możliwości mężczyźni mogliby samowolnie grzeszyć z tymi kobietami, a to sprowadziłoby zło na obóz. Zakłada się, że mężczyzna miał już żonę, więc chodziło o drugą żonę, jak określano takie związki wśród Żydów.

Takie przyzwolenie na spełnianie egoistycznych pragnień i podążanie za tym, co przyciąga wzrok, nie pasuje do prawa Chrystusa. Pod tym względem, podobnie jak pod wieloma innymi, Ewangelia jest o wiele wspanialsza niż prawo Mojżesza. Nie pozwala mężczyźnie, który ma już żonę, pojąć drugiej, bo od początku tak nie było. Zabrania też patrzeć na kobietę, nawet piękną, po to, by jej pożądać. Wzywa wierzących, by uśmiercali i odrzucali wszelkie niezdrowe pragnienia, nawet jeśli jest to równie bolesne jak odcięcie prawej ręki. Nasza święta wiara, bardziej niż prawo żydowskie, wywyższa godność duszy ponad ciało, a ducha ponad cielesność. Odpowiada to jasnej nadziei, jaką daje: nadziei życia i nieśmiertelności.

Mimo to, choć żołnierzom pozwolono na taką swobodę, zadbano o to, by jej nie nadużywali.

Nie wolno im było działać pochopnie, nawet jeśli pojmana kobieta bardzo im się podobała. Jeśli mężczyzna chciał wziąć ją za żonę, nie musiał prosić jej rodziców o zgodę, ponieważ była jego jeńcem i pozostawała pod jego władzą. Nie wolno mu jednak było współżyć z nią przed ślubem. To przyzwolenie miało uhonorować poważne i życzliwe uczucie wobec pięknej kobiety w trudnym położeniu, a nie brudne, zwierzęce pożądanie. Mógł wziąć ją za żonę, jeśli tego chciał, ale nie wolno mu było traktować jej jak prostytutki.

Nie wolno mu było również poślubić jej od razu. Miał zatrzymać ją w swoim domu przez cały miesiąc (Księga Powtórzonego Prawa 21:12–13). Być może miało to pomóc mu ostudzić uczucia, bo choć na mocy tamtego prawa małżeństwo z nią nie było złe, lepiej byłoby pozostawić ją w spokoju. Miała więc ogolić głowę, by jej włosy go nie przyciągały, i zapuścić paznokcie, jak podaje przypis na marginesie, by pomniejszyć urodę jej dłoni. Jak mówi przysłowie, powinniśmy hamować przywiązanie do tego, co kusi nas, by pokochać to zbyt mocno. Bardziej prawdopodobne jest jednak, że miało to pokazać, iż wyrzeka się bałwochwalstwa i przyjmuje wiarę żydowską. Ogolenie głowy, przycięcie paznokci i zmiana ubioru symbolizowały porzucenie dawnego życia, skażonego niewiedzą, i stanie się nową osobą. Miała pozostać w jego domu, poznać Pana i nauczyć się, jak oddawać Mu cześć. Według Żydów, jeśli odmawiała i trwała przy bałwochwalstwie, nie wolno mu było jej poślubić. Także wierzący nie powinni wiązać się z niewierzącymi nierównym jarzmem (Drugi List do Koryntian 6:14).

Nie wolno im było również krzywdzić biednej pojmanej kobiety. Po pierwsze, miała dostać czas na opłakanie ojca i matki, od których została odłączona. Zabrano ją bez zgody i błogosławieństwa rodziców, być może po to, by poślubiła zwykłego izraelskiego żołnierza, choć w swojej ojczyźnie pochodziła z dobrego domu i była dobrze wychowana. Zmuszanie jej do małżeństwa, zanim ból zelżał i zanim zdążyła zadomowić się w nowym domu, byłoby okrutne. Nie miała opłakiwać swoich bożków, lecz mogła cieszyć się, że je zostawia. Pozwolono jej opłakiwać bliskich, których naprawdę kochała.

Po drugie, jeśli mężczyzna, który przyprowadził ją do swego domu z zamiarem poślubienia jej, później zmienił zdanie, nie wolno mu było czerpać z niej korzyści tak jak z innych jeńców. Miał ją uwolnić, by mogła wrócić do własnego kraju, jeśli tego chciała, ponieważ już ją upokorzył i zranił, wzbudzając jej nadzieje, a potem je rozwiewając (Księga Powtórzonego Prawa 21:14). Zwiódł ją, więc nie wolno mu było uczynić z niej ofiary. Pokazuje to, jak wiążące są zasady sprawiedliwości i honoru, zwłaszcza w sprawach miłości, zalotów i obietnic małżeństwa. To sprawy poważne i naznaczone świętością, dlatego nie wolno traktować ich lekko.