Księga Powtórzonego Prawa 2:24 – znaczenie i zastosowanie

Bóg wystawił swój lud na próbę, sprawdzając, czy potrafi się powstrzymać: zabronił mu niepokoić Moabitów i Ammonitów. Izraelici spokojnie ominęli ich zasobne ziemie i, choć mieli przewagę liczebną, nie zaatakowali. Teraz Bóg nagradza ich posłuszeństwo, oddając im ziemię Sychona, króla Amorytów. Jeśli powstrzymujemy się od tego, czego Bóg zabrania, otrzymujemy to, co obiecuje. Ostatecznie posłuszeństwo nigdy nas nie zuboży, nawet jeśli przez jakiś czas może się tak wydawać. Nie wyrządzaj innym zła, a Bóg zatroszczy się o to, by wymierzono Ci sprawiedliwość.

I. Bóg nakazuje Izraelitom zająć ziemię Sychona, króla Cheszbonu (Księga Powtórzonego Prawa 2:24–25). W tamtym czasie był to jeden ze sposobów, w jaki Bóg kierował wzrostem i upadkiem królestw. Ludzie nie powinni jednak dziś oczekiwać ani domagać się podobnych szczególnych nadań. W tym nakazie warto zauważyć dwie rzeczy. Chociaż Bóg obiecał im tę ziemię, musieli ruszyć naprzód i walczyć z wrogiem. O to, co daje nam Bóg, musimy nadal się starać. Bóg obiecał również, że gdy podejmą walkę, On będzie walczył za nich. Mieli rozpocząć zdobywanie ziemi, a On miał sprawić, że narody zaczną się ich bać. Osłabi wroga, a przez to go zniszczy, Izraela zaś uczyni potężnym, budząc strach wśród tych, którzy mu się sprzeciwią. Zobacz (Księga Wyjścia 15:14).

II. Mojżesz wysyła Sychonowi pokojowe poselstwo i prosi jedynie o możliwość bezpiecznego przejścia przez jego ziemię. Obiecuje, że nie wyrządzą szkód jego krajowi, a tak liczna grupa przechodzących może nawet przynieść mu handel i zapłatę (Księga Powtórzonego Prawa 2:26–29). Mojżesz nie sprzeciwił się w ten sposób Bogu, który nakazał mu wystąpić przeciw Sychonowi, ani go nie oszukał. Najprawdopodobniej działał zgodnie z Bożym poleceniem, aby Sychon nie miał wymówki, choć Bóg zatwardził jego serce. Pomaga nam to zrozumieć, jak Bóg postępuje z ludźmi, którzy słyszą Ewangelię, lecz nie otrzymują łaski, by w nią uwierzyć.

III. Sychon sam rozpoczął wojnę (Księga Powtórzonego Prawa 2:32), ponieważ Bóg uczynił go upartym i zasłonił przed nim to, co mogło przynieść mu pokój (Księga Powtórzonego Prawa 2:30), aby wydać go w ręce Izraela. Ci, którzy dręczą lud Boży, sprowadzają nieszczęście na samych siebie. Bóg niekiedy niszczy swoich wrogów przez ich własne wybory. Zobacz (Księga Micheasza 4:11–13; Apokalipsa św. Jana 16:14).

IV. Izrael odniósł zwycięstwo. Najpierw Izraelici wytracili mieczem wszystkich Amorytów: mężczyzn, kobiety i dzieci (Księga Powtórzonego Prawa 2:33–34). Działali jako wykonawcy Bożego sądu, ponieważ grzech Amorytów dopełnił się już wówczas (Księga Rodzaju 15:16). Im dłużej odwleka się sąd, tym dotkliwszy staje się, gdy w końcu przychodzi. Amoryci należeli do narodów przeznaczonych na zagładę. Zginęli nie tylko jako wrogowie Izraela, lecz także jako ofiary Bożej sprawiedliwości, a Izrael występował jako naród kapłański. Był to wyjątkowy przypadek, którego nie należy używać do usprawiedliwiania zwykłych działań wojennych, podczas których zabija się bez rozróżnienia i nie okazuje miłosierdzia. Kto nie okazuje miłosierdzia, spotka się z sądem bez miłosierdzia.

Następnie Izraelici objęli w posiadanie wszystko, co należało do Amorytów: ich miasta (Księga Powtórzonego Prawa 2:34), dobytek (Księga Powtórzonego Prawa 2:35) i ziemię (Księga Powtórzonego Prawa 2:36). Bogactwo grzeszników gromadzi się dla sprawiedliwych. Jakże nowy świat otworzył się wtedy przed Izraelitami! Większość z nich urodziła się i spędziła całe życie na rozległej, pustej pustyni. Nigdy nie widzieli pól ani miast, nie mieli własnych domów, nie siali ani nie zbierali plonów. A teraz nagle stali się właścicielami dobrze zabudowanego i zagospodarowanego kraju. Była to rekompensata za długie oczekiwanie, choć stanowiła tylko niewielką zapowiedź tego, co miało jeszcze nadejść. Zmiana będzie jeszcze radośniejsza, gdy święci opuszczą pustynię tego świata i wejdą do lepszej ojczyzny, ojczyzny niebiańskiej, do miasta o trwałych fundamentach.