Księga Powtórzonego Prawa 2:1 – znaczenie i zastosowanie

To krótki opis długiego pobytu Izraela na pustyni: przez wiele dni krążyli wokół góry Seir, niemal przez trzydzieści osiem lat (Księga Powtórzonego Prawa 2:1). W tym czasie wędrowali po pustyniach Seiru, a w niektórych miejscach prawdopodobnie zatrzymywali się na całe lata. Bóg wykorzystał to długie opóźnienie nie tylko po to, by ukarać ich za narzekanie i niewiarę, lecz także by przygotować ich do wejścia do Kanaanu, Ziemi Obiecanej.

Przygotowywał ich, upokarzając ich z powodu grzechu i ucząc, by uśmiercali w sobie grzeszne pragnienia, szli za Nim i znajdowali w Nim pocieszenie. Przygotowanie ludzi do nieba wymaga czasu, a Bóg często posługuje się długim pasmem prób. Jednocześnie przygotowywał też Kananejczyków na sąd. Podczas gdy Izrael czekał, Kananejczycy coraz bardziej pogrążali się w winie i zamiast się nawrócić, wykorzystywali ten czas, by zatwardzić serca.

Teraz Bóg nakazał Izraelowi zwrócić się w stronę Kanaanu. Choć Bóg może przez długi czas spierać się z ludźmi, nie będzie tego robił wiecznie. Nawet jeśli Jego lud długo czeka na ratunek lub rozwój, nadejdzie on we właściwym czasie. Widzenie ma wyznaczony czas: u kresu przemówi i nie zawiedzie.

Bóg nakazał im również, by nie krzywdzili Edomitów, potomków Ezawa. Nie mieli występować przeciwko nim ani niepokoić ich (Księga Powtórzonego Prawa 2:4–5). Nie wolno im było wykorzystywać strachu, jaki ogarnie Edomitów, gdy Izrael zbliży się do ich ziemi. Edomici będą się bać, znając siłę Izraela i moc Boga, który jest z nim, ale sam strach nie dawał Izraelitom prawa do ataku.

To ostrzeżenie oznaczało również, że przywódcy mieli dopilnować, by żołnierze nie dopuszczali się zła. Izrael nie miał mścić się za wcześniejszą odmowę Edomitów, którzy nie pozwolili mu przejść przez swoją ziemię (Księga Liczb 20:21). Zanim Bóg posłużył się Izraelem do zniszczenia wrogów w Kanaanie, nauczył go przebaczać wrogom w Edomie. Izraelici nie mieli też rościć sobie praw do żadnej części ziemi Edomu. Góra Seir należała już do Edomitów, a Boże przymierze i prowadzenie nie dawały Izraelowi prawa do zagarniania wszystkiego, co zdoła dosięgnąć. Łaska nie daje prawa do ziemi ani władzy.

Izraelici mieli za to uczciwie traktować Edomitów jako sąsiadów, kupując od nich żywność i wodę oraz płacąc za to, co otrzymali (Księga Powtórzonego Prawa 2:6). Wiary nigdy nie wolno używać jako pretekstu do niesprawiedliwości. Powód podany przez Boga był jasny: pobłogosławił Izraela i dotąd niczego mu nie brakowało (Księga Powtórzonego Prawa 2:7). Izraelici nie musieli więc żebrać u Edomitów ani na nich polegać, skoro mogli ufać Bogu, który był dla nich wystarczającym oparciem.

Skoro Bóg się o nich troszczył, mieli dość, by zapłacić za to, czego potrzebowali. Powinni korzystać z tego, co mieli, z wdzięcznością i nie utrzymywać się kosztem innych. A ponieważ widzieli, jak Bóg się o nich troszczył, nie wolno im było później sięgać po nieuczciwe sposoby zdobywania tego, co potrzebne do życia. Mieli żyć wiarą, a nie mieczem.