Księga Powtórzonego Prawa 18:9 – znaczenie i zastosowanie

Można by sądzić, że Izrael nie potrzebował aż tylu ostrzeżeń, a jednak wyraźnie ich potrzebował. Otrzymał od samego Boga prawo i sposób oddawania Mu czci, więc może dziwić, że w ogóle mógł ulec pokusie naśladowania prymitywnych i okrutnych praktyk Kananejczyków. Groziło mu jednak, że zacznie kopiować okoliczne narody, choć zostały one pokonane i podporządkowane Izraelowi. Dlatego po wielu wcześniejszych ostrzeżeniach ponownie zakazano Izraelitom czynienia obrzydliwości, które popełniały te narody (Księga Powtórzonego Prawa 18:9).

Wymieniono niektóre z tych praktyk. Jedną z nich było oddawanie dzieci Molochowi, bożkowi związanemu ze słońcem: przeprowadzano je przez ogień, a niekiedy rzeczywiście palono w ofierze (Księga Powtórzonego Prawa 18:10). Bóg wcześniej już tego zakazał (Księga Kapłańska 18:21). Innymi praktykami były wróżbiarstwo, zaklinanie, czary, rzucanie uroków i inne tajemne sztuki, za pomocą których próbowano poznać przyszłość. Niesłusznie przypisywały one diabłu władzę i wiedzę należące wyłącznie do Boga, a zarazem znieważały Jego mądry plan i troskę o świat (Księga Powtórzonego Prawa 18:10; Księga Powtórzonego Prawa 18:11).

Wstrząsające jest to, że tak głupie i grzeszne praktyki mogły istnieć w kraju, w którym objawienie Boga jaśniało tak wyraźnie. A jednak ich ślady można znaleźć nawet tam, gdzie znane jest i wyznawane chrześcijaństwo. Potężne są moce i knowania władców tego mrocznego świata. Osoby zwracające się do wróżbitów, czarowników, zaklinaczy lub tych, którzy przywołują duchy, powinny wiedzieć, że nie mogą trwać we wspólnocie z Bogiem, skoro wiążą się z demonami.

Izrael miał też ważne powody, by nie naśladować pogan. Po pierwsze, te praktyki sprawiały, że ludzie stawali się obrzydliwi w oczach Boga. Same czyny były obrzydliwe, a ci, którzy je popełniali, również stawali się obrzydliwi (Księga Powtórzonego Prawa 18:12). Grzech jest głęboko zły, bo może sprawić, że stworzenie stanie się przedmiotem świętej nienawiści swego Stwórcy. Nic nie ukazuje brzydoty grzechu wyraźniej niż to, że pobudza on Boga miłosierdzia do tego, by brzydził się dziełem własnych rąk.

Po drugie, te same praktyki doprowadziły Kananejczyków do zguby. Izrael widział ich upadek, a nawet został użyty przez Boga jako narzędzie, by go sprowadzić. Byłoby więc zarazem głupie i niegodziwe, gdyby Izraelici zaczęli robić właśnie to, za co Bóg tak surowo osądził tamte narody. Skoro ziemia wypluła obrzydliwości Kananejczyków, Izrael nie powinien ich teraz znowu połykać.

Po trzecie, Izrael otrzymał lepsze pouczenie (Księga Powtórzonego Prawa 18:13; Księga Powtórzonego Prawa 18:14). Paweł posługuje się podobnym argumentem, gdy mówi chrześcijanom, by nie postępowali jak poganie, ponieważ nie tak poznali Chrystusa (List do Efezjan 4:17; List do Efezjan 4:18; List do Efezjan 4:20). Narody pozostawiono ich własnym grzesznym pragnieniom i drogom (Dzieje Apostolskie 14:16), ale Izrael nie został tak pozostawiony. Pan, ich Bóg, wyraźnie ich ostrzegł i pouczył o prawdzie Bożej. Dlatego oczekiwano od nich, że bez względu na postępowanie innych pozostaną nienaganni przed Panem, swoim Bogiem, oddając cześć wyłącznie Jemu i nie łącząc Jego kultu z żadnymi zabobonnymi zwyczajami pogan.

Jedna ze starych parafraz chaldejskich wskazuje także na dar Boga, Urim i Tummim, czyli kapłańskie środki służące do zasięgania u Niego wskazówek, jako ochronę przed zakazanym wróżbiarstwem. Tylko głupcy zwracaliby się do ojca kłamstwa, skoro mieli tak łatwy sposób, by zasięgać rady u Boga prawdy.