Księga Powtórzonego Prawa 16:18 – znaczenie i zastosowanie

Mojżesz wskazuje tu dwa sposoby troski o Izraelitów. Po pierwsze, mają działać sądy, które wydają sprawiedliwe wyroki. Po drugie, lud ma unikać praktyk naśladujących kult bożków u okolicznych narodów.

Na pustyni ustanowiono już sędziów i urzędników odpowiedzialnych za różne grupy ludzi, przełożonych nad tysiącami i setkami (Księga Wyjścia 18:25). Po wejściu do Kanaanu sędziowie mieli działać w miastach, przy ich bramach, bo to tam często rozpatrywano sprawy. Dzięki temu wymierzanie sprawiedliwości było łatwiej dostępne, szybsze i mniej kosztowne. Bliskość sądów była dla ludu wielką łaską, za którą każdy naród powinien być wdzięczny.

Niżsi urzędnicy, czyli miejscowi sędziowie i urzędnicy, mieli uprawnienia do rozpatrywania spraw i wykonywania wyroków. Nie ma znaczenia, czy takich rządzących wybiera król, czy lud, ponieważ władza pochodzi od Boga (List do Rzymian 13:1). Później ten porządek rozbudowano: przy sanktuarium działał wielki Sanhedryn, złożony z siedemdziesięciu starszych i przewodniczącego, a w miastach funkcjonowały mniejsze sądy. Jehoszafat również odnowił ten system (Druga Księga Kronik 19:5; Druga Księga Kronik 19:8).

Sędziowie mieli wiernie wymierzać sprawiedliwość. Lepiej w ogóle nie sądzić, niż wydawać niesprawiedliwe wyroki, sprzeczne z prawem lub dowodami. Zostali ostrzeżeni, by nikogo nie krzywdzili i nie przyjmowali podarunków, bo łapówki mogły skłonić ich do niesprawiedliwości (Księga Powtórzonego Prawa 16:19; Księga Wyjścia 23:8). Mieli też dążyć do tego, co całkowicie słuszne, trzymać się zasad sprawiedliwości i nie pozwalać, by osobiste uczucia wpływały na ich decyzje (Księga Powtórzonego Prawa 16:20). Cel sędziego powinien być prosty: postępować właściwie wobec każdego i nikogo nie krzywdzić.

Mojżesz ostrzegł ich również, by nie naśladowali bałwochwalczych zwyczajów narodów czczących fałszywych bogów (Księga Powtórzonego Prawa 16:21–22). Nie mieli uczestniczyć w ich kultach ani nawet okazywać im aprobaty przez odwiedzanie gajów czy oddawanie pokłonu posągom. Nie wolno im było sadzić gaju ani choćby pojedynczego drzewa w pobliżu ołtarza Pana, bo mogłoby to upodobnić ołtarz Boga do ołtarzy fałszywych bogów.

Narody te wykorzystywały gaje do kultu, by ukrywać swoje grzechy albo nadawać obrzędom większą powagę. Prawdziwy kult nie potrzebuje takich dodatków. Oddawanie czci prawdziwemu Bogu samo w sobie jest poważne i święte. Izraelici nie mieli też stawiać dla Boga żadnego wizerunku, posągu ani kamiennego słupa, bo Pan tego nienawidzi. Nic nie przedstawia Go w bardziej zniekształcony sposób ani nie szkodzi bardziej ludzkiemu myśleniu niż próba ukazania i czczenia za pomocą obrazu nieskończonego, wiecznego Ducha.