Księga Powtórzonego Prawa 14:22 – znaczenie i zastosowanie

Mamy tu część prawa dotyczącego dziesięcin. Plony ziemi podlegały dziesięcinie dwukrotnie, tak że łącznie jedna piąta przyrostu była oddawana Bogu, a do zwykłego użytku pozostawały tylko cztery piąte. Nie mogli zaprzeczyć, że było to niewielkie obciążenie, zwłaszcza że udział Boga służył ich własnemu dobru.

Pierwsza dziesięcina przeznaczona była na utrzymanie lewitów, którzy nauczali ich poznania Boga i pełnili służbę w sprawach świętych. Ich prawo do niej zostało już ustanowione i na mocy prawa dziesięcina ta stanowiła ich dziedzictwo (Księga Liczb 18:24). Mojżesz mówi tu jednak o drugiej dziesięcinie, pobieranej z tego, co pozostawało po przekazaniu należnej części lewitom.

Polecono im, by odłożyli ją dla Boga: mieli wiernie oddawać dziesięcinę z całego plonu swojego ziarna (Księga Powtórzonego Prawa 14:22). Lewici sami zarządzali otrzymaną dziesięciną, ale tę drugą pozostawiono właścicielom. Bóg im ją powierzył, zachęcając ich w ten sposób do uczciwości i wystawiając na próbę ich cześć dla Niego. Wierne oddawanie dziesięciny oznaczało, że należało robić to rzetelnie i starannie, tak aby należna Bogu część nie została uszczuplona przez niedbalstwo ani celowo. Powinniśmy oddawać Bogu to, co Mu się w pełni należy z tego, co nam dał, ponieważ jesteśmy jedynie zarządcami i będziemy musieli zdać sprawę z tego, jak zarządzaliśmy powierzonym nam dobrem.

Wskazano im też, jak mają z niej korzystać, gdy już ją odłożą. Każdy powinien odłożyć część tego, co dzięki Bożemu błogosławieństwu zyskał, a potem użyć jej do świętych celów, gdy nadarzy się ku temu sposobność. Łatwiej dawać hojnie, gdy dar został wcześniej odłożony. Tę drugą dziesięcinę można było przeznaczyć na praktyki związane z oddawaniem czci Bogu w ciągu pierwszych dwóch lat po roku darowania długów.

Mieli przynieść ją do miejsca oddawania czci Bogu — w naturze albo w jej pełnej wartości — i tam spożyć ją w świętej radości przed Panem. Jeśli mogli bez trudu sami przynieść płody, powinni tak zrobić (Księga Powtórzonego Prawa 14:23). Jeśli nie, mogli zamienić je na pieniądze (Księga Powtórzonego Prawa 14:24–25), a następnie kupić za nie jedzenie na ucztę przed Panem. Korzystanie z tego, co dał nam Bóg, z wdzięcznością, umiarem i radością jest sposobem oddawania Mu czci. Zadowolenie z tego, co się ma, święta radość i wdzięczność mogą sprawić, że każdy posiłek stanie się ucztą ku czci Boga.

Celem tego prawa było to, by uczyli się zawsze trwać w bojaźni przed Panem, swoim Bogiem (Księga Powtórzonego Prawa 14:23). Pomagało im ono wytrwać w wierze na dwa sposoby. Po pierwsze, przybliżało ich do świątyni, rzeczy świętych i uroczystego kultu sprawowanego w tym miejscu. To, o czym czytali w prawie, mogli też zobaczyć w przybytku, co głębiej zapadało im w pamięć. Chroniło ich również przed fałszywymi zwyczajami związanymi z bałwochwalstwem. Nasza wiara umacnia się, gdy nie zaniedbujemy wspólnych zgromadzeń ludu Bożego (List do Hebrajczyków 10:25). Wspólnota wierzących pomaga nam trwać w więzi z Bogiem.

Po drugie, prawo to uczyło ich czerpać radość z najradośniejszych aspektów wiary. Mieli radować się przed Panem, a ta radość pomagała im uczyć się stałej bojaźni Bożej. Im większą radość znajdujemy w Bożych drogach, tym bardziej prawdopodobne, że będziemy nimi kroczyć. Polecono im także, by nie zapominali o lewitach (Księga Powtórzonego Prawa 14:27). Lewici nigdy nie mieli być obcymi przy ich stole, zwłaszcza gdy jedli przed Panem.

Co trzeci rok tę dziesięcinę należało przeznaczyć na pomoc potrzebującym w miejscu zamieszkania (Księga Powtórzonego Prawa 14:28–29). Mieli ją przechowywać w swoich miejscowościach i oddawać ubogim. Skoro prawo przewidywało dla nich takie wsparcie, ubodzy z pewnością przychodzili i o nie prosili. Aby przywykli do obecności ubogich i nie patrzyli na nich z góry, polecono im przyjmować ich w swoich domach: mieli przyjść, najeść się i nasycić.

Przeznaczając drugą dziesięcinę na pomoc potrzebującym, mieli najpierw pamiętać o ubogich sługach Bożych i wspierać ich swoją życzliwością. Następnie mieli zatroszczyć się o ubogich przybyszów — nie tylko zaspokajając ich potrzeby, lecz także okazując im szacunek i zachęcając ich, by zwrócili się ku Bogu — a potem o sieroty i wdowy. Nawet jeśli mieli jakieś wsparcie, nie można było oczekiwać, że będą żyli równie wygodnie jak wcześniej. Należało więc traktować ich życzliwie i dzięki zaproszeniu pomagać im poczuć się swobodnie. Bóg szczególnie troszczy się o wdowy i sieroty i wymaga, byśmy i my się o nie troszczyli. Pomoc tym, którzy sami nie mogą sobie pomóc, przynosi cześć Bogu, a także nam.

Jeśli służyli Bogu w ten sposób i wykorzystywali to, co posiadali, by czynić dobro, Pan obiecał błogosławić im we wszystkich dziełach ich rąk. W powodzeniu materialnym wszystko zależy od Bożego błogosławieństwa, a bez niego trud nie przynosi prawdziwego zysku. Drogą do otrzymania tego błogosławieństwa są pracowitość i hojność. Spoczywa ono na ręku, która pracuje, a nie na lenistwie i wygodnictwie. To ręka człowieka pilnego, wspierana Bożym błogosławieństwem, przynosi bogactwo (Księga Przysłów 10:4, Księga Przysłów 10:22). Błogosławieństwo spoczywa także na ręku, która daje. Człowiek hojnie rozdający z pewnością pomnoży swoje zasoby, a szczodry będzie miał pod dostatkiem. To prawda niezawodna, choć często podawana w wątpliwość: wspieranie ubogich, służby Bożej i innych dobrych dzieł jest najpewniejszą drogą do pomyślności. To, co pożyczono Panu, zostanie spłacone z obfitym zyskiem (Księga Ezechiela 44:30).