Księga Powtórzonego Prawa 13:7 – znaczenie i zastosowanie

Prawo przewiduje dalsze środki, które mają uchronić nas przed przyjęciem jadu bałwochwalstwa od bliskich nam osób.

Kusiciel często posługuje się tymi, których kochamy, bo właśnie im najbardziej ufamy i najmniej spodziewamy się po nich krzywdy. Pokusa może przyjść od brata lub dziecka, związanych z nami więzami rodzinnymi, albo od żony czy przyjaciela, których wybraliśmy i którzy są nam bardzo bliscy, niemal jak własna dusza (Księga Powtórzonego Prawa 13:6). Szatan kusił Adama za pośrednictwem Ewy, a Chrystusa za pośrednictwem Piotra. Dlatego trzeba zachować czujność, gdy złą podpowiedź daje ktoś, kto ma na nas wpływ, i nigdy nie grzeszyć przeciwko Bogu tylko po to, by zadowolić przyjaciela.

Pokusa została też opisana jako tajemna, ponieważ bałwochwalstwo jest dziełem ciemności. Unika światła i chce pozostać w ukryciu, a grzesznik liczy na to, że nikt się o tym nie dowie i że będzie bezpieczny. Fałszywych bogów można przedstawiać jako przedmiot czci całego świata. Izraelici, którzy nadal oddawali cześć niewidzialnemu, prawdziwemu Bogu, mogli wydawać się dziwni, bo tych bogów czciły otaczające ich narody, a nawet ludy całej ziemi (Księga Powtórzonego Prawa 13:7). Wielu odchodzi od prawdziwej wiary, bo wydaje się ona niemodna. Zaczynają wtedy zabiegać o względy świata i cielesnych pragnień, które ludzie wokół nich traktują jak bogów.

Mojżesz odpowiada na tę pokusę, przypominając, że ich ojcowie nigdy nie znali takich bogów. To bogowie nieznani ani im, ani ich przodkom. Osoby wychowane przez pobożnych rodziców i przyzwyczajone do świętego życia powinny o tym pamiętać, gdy pociąga je życie beztroskie i puste. To drogi, których nie znali ani oni, ani ich ojcowie. Nie powinni więc odwracać się od tego dziedzictwa i stawać gorsi od swoich przodków.

Boga i prawdziwą religię trzeba stawiać ponad nawet najbliższych przyjaciół. Życzliwość wobec przyjaciela nie może skłonić nas do łamania Bożego prawa. Nie wolno zgadzać się na jego namowy ani iść z nim oddawać czci bożkom, nawet dla towarzystwa, z ciekawości czy po to, by zyskać jego przychylność (Księga Powtórzonego Prawa 13:8). Zasada jest jasna: gdy grzesznicy kuszą, nie należy im ulegać (Księga Przysłów 1:10).

Litość wobec przyjaciela nie może też powstrzymywać wymierzenia sprawiedliwości zgodnie z Bożym prawem. Kto próbuje wciągnąć nas w ten grzech, nie jest jedynie złym towarzystwem, którego należy unikać. Jest przestępcą przeciwko Bogu, a lojalność wobec Pana wymaga zgłoszenia tego czynu. Ukrycie takiej sprawy oznaczałoby poważne zaniedbanie i zaniechanie działania, gdy potrzebna jest sprawiedliwość (Księga Powtórzonego Prawa 13:9). Prawo nakazywało skazać winnego na śmierć. Osoby, które były kuszone, miały złożyć zeznania przeciwko temu, kto je zwodził, przed właściwymi sędziami, aby niezwłocznie poniósł karę. Pierwszy świadek miał też jako pierwszy uczestniczyć w wykonaniu wyroku, pokazując w ten sposób, że podtrzymuje swoje zeznanie. Jego ręka miała być pierwsza przeciwko winowajcy, a potem ręce całego ludu, aby usunąć go spośród siebie jako obłożonego klątwą.

Winny miał zostać ukamienowany, a Żydzi uważali tę karę za jedną z najokrutniejszych kar śmierci. Zarzut polegał na tym, że próbował niejako siłą odciągnąć ludzi od Pana, ich Boga (Księga Powtórzonego Prawa 13:10). Ci, którzy próbują odwieść nas od Boga, naszego najlepszego Przyjaciela, są naprawdę naszymi najgorszymi wrogami. Wszystko, co wciąga nas w grzech i oddziela od Boga, zagraża samemu naszemu życiu i tak właśnie należy to traktować.

Ważny jest również skutek tej kary. Usłyszy o niej „cały Izrael” i ogarnie go lęk (Księga Powtórzonego Prawa 13:11). Lud powinien o tym usłyszeć i odczuć lęk, ponieważ kara ma ostrzegać innych i powstrzymywać rozprzestrzenianie się tego samego grzechu. Można też mieć nadzieję, że ludzie, zwłaszcza gdy sprawa dotyczy ojca, brata lub przyjaciela, dostrzegą, jak wielkim złem jest ten grzech i jak poważne jest niebezpieczeństwo, że sami ściągną na siebie podobny wyrok. Ukaranie szydercy, który grzeszy zuchwale, będzie ostrzeżeniem dla niedoświadczonego człowieka, zagrożonego lekkomyślnym grzechem.