Księga Powtórzonego Prawa 13:2 – znaczenie i zastosowanie

To bardzo niezwykły przypadek (Księga Powtórzonego Prawa 13:1–2). Po pierwsze, dziwne jest, że ktoś spośród ludu, zwłaszcza osoba podająca się za mającą widzenia i prorokującą, miałby próbować odwieść innych od Boga i nakłonić ich do służenia innym bogom. Jak ktoś mógłby tak dobrze znać drogi Boga, by udawać proroka, a zarazem tak mało wiedzieć o Jego naturze i woli, żeby sam to robił i pociągał za sobą sąsiadów? Czy Izraelita mógł być aż tak bezbożny? Czy rozsądny człowiek mógł być aż tak nierozumny? Widzimy takie rzeczy także w naszych czasach, więc nie powinno nas to aż tak dziwić. Wielu ludzi, którzy podają się zarówno za uczonych, jak i religijnych, nadal propaguje oddawanie czci Bogu za pośrednictwem obrazów, a nawet oddaje boską cześć świętym i aniołom. To nie różni się od pójścia za innymi bogami, by im służyć. Taka jest moc silnego zwiedzenia.

Jeszcze bardziej zaskakuje to, że znak lub cud mający potwierdzić to fałszywe nauczanie rzeczywiście się wydarza. Czy sam Bóg mógłby w jakikolwiek sposób poprzeć tak niegodziwą rzecz? Czy jakiś fałszywy prorok dokonał kiedyś prawdziwego cudu? Możliwość taką przyjmuje się tu jedynie z dwóch powodów. Po pierwsze, dzięki niej ostrzeżenie staje się mocniejsze. Nawet gdyby prorok potrafił dokonać prawdziwego cudu, nie wolno mu wierzyć, jeśli nakłania do służenia innym bogom, ponieważ Boże prawo zakazujące tego jest niezmienne i trwałe. Podobnie Paweł pisze, że nawet gdyby on sam lub anioł z nieba głosił inną ewangelię, należy ją odrzucić (List do Galatów 1:8). Nie oznacza to, że anioł mógłby rzeczywiście głosić inną ewangelię. Pokazuje jedynie, jak pewna i niezmienna jest prawdziwa ewangelia.

Po drugie, jest to ostrzeżenie przed oszustwem i fałszywymi cudami (Drugi List do Tesaloniczan 2:9). Załóżmy, że dowód przedstawiony przez proroka został sfałszowany tak zręcznie, że nie potrafisz wykryć podstępu ani go obalić. Nawet wtedy wystarczy, że jego przesłanie prowadzi do służenia innym bogom, by wykazać, kim jest. Żaden dowód nie może podważyć tak oczywistej prawdy, jak jedność Boga, czyli to, że jest tylko jeden prawdziwy Bóg, ani tak jasnego nakazu, by oddawać cześć wyłącznie Jemu. Nie sposób sobie wyobrazić, by Bóg prawdy potwierdzał cudami kłamstwo, i to tak rażące jak wezwanie: „Chodźmy za innymi bogami”.

Jeśli ktoś pyta, dlaczego temu fałszywemu prorokowi pozwolono podrobić Bożą pieczęć, odpowiedź znajdujemy w Księdze Powtórzonego Prawa 13:3: „Pan, wasz Bóg, wystawia was na próbę”. Bóg dopuszcza taką pokusę, aby sprawdzić waszą wierność i ujawnić, kim są zarówno wierni, jak i fałszywi. To próba, więc trwajcie mocno.

Nakaz w tej sytuacji jest bardzo potrzebny. Po pierwsze, nie ulegajcie pokusie: „Nie słuchajcie słów tego proroka” (Księga Powtórzonego Prawa 13:3). Nie wystarczy odrzucić tego, do czego was namawia. Nie wolno nawet spokojnie przysłuchiwać się pokusie. Trzeba ją natychmiast odrzucić, z pełnym oburzeniem. Takiej sugestii nie należy nawet rozważać. Zamknijcie na nią uszy. „Idź precz, szatanie!”. Są pokusy tak jawnie niegodziwe, że nie zasługują na debatę i nie powinniśmy nawet dawać im posłuchu.

Słowa z Księgi Powtórzonego Prawa 13:4 można rozumieć na dwa sposoby. Mogą być przestrogą przed pokusą: trzymajcie się swoich obowiązków, a unikniecie niebezpieczeństwa. Bóg nigdy nas nie opuszcza, dopóki to my nie odejdziemy od Niego. Można je też rozumieć jako odpowiedź na pokusę: „Jest napisane, że mam postępować za Panem i trwać przy Nim. Co więc mam wspólnego z bożkami?”.

Po drugie, nie oszczędzajcie tego, kto kusi (Księga Powtórzonego Prawa 13:5). Tego proroka należy skazać na śmierć zarówno po to, by ukarać go za jego próbę, nawet jeśli nikogo nie zdołał zwieść, jak i po to, by powstrzymać go przed wyrządzeniem dalszej szkody. Na tym polega usunięcie zła. Nie da się usunąć winy bez usunięcia winowajcy. Jeśli taki przestępca nie zostanie ukarany, winę ponoszą także ci, którzy powinni go ukarać. W ten sposób trzeba usunąć zło. Trzeba powstrzymać zarazę, zanim się rozprzestrzeni, jak odcina się chorą kończynę i usuwa tych, którzy sieją zamęt. Z tak niebezpiecznymi chorobami trzeba rozprawić się na czas.