Księga Powtórzonego Prawa 11:8 – znaczenie i zastosowanie

Mojżesz wciąż powraca do tego samego tematu, jakby nie chciał przestać, dopóki nie zdobędzie ich serc. Jeśli mieli wejść w życie, a także wejść do Kanaanu, który był obrazem tego życia, i przekonać się, że jest ono naprawdę dobre, musieli przestrzegać przykazań Boga. Ujmuje to tak: przestrzegajcie wszystkich przykazań, które daję wam dzisiaj, miłujcie Boga i służcie Mu całym sercem.

Podaje kilka powodów. Po pierwsze, posłuszeństwo było drogą do zdobycia i utrzymania Ziemi Obiecanej. Dzięki niemu mogli wejść do niej i wziąć ją w posiadanie, bo mieli być silni w walce i odnosić w niej zwycięstwa (Księga Powtórzonego Prawa 11:8). Mojżesz mówi tak, jakby bitwy nie miały być na tyle trudne, by potrzebowali szczególnych umiejętności wojskowych. Nie uczy ich strzelać z łuku ani władać mieczem. Uczy ich natomiast przestrzegania przykazań Boga, bo ich wiara miała być ich siłą i najpewniejszą pomocą.

Posłuszeństwo było też drogą do utrzymania ziemi, gdy już ją zdobędą (Księga Powtórzonego Prawa 11:9). Miało im pomóc żyć długo w ziemi, którą Bóg przed nimi położył. Grzech skraca życie człowieka, a także okres pokoju i pomyślności całego narodu. Posłuszeństwo zaś pomaga przedłużyć czas spokoju i dobrobytu.

Po drugie, zależność Kanaanu od Bożego błogosławieństwa miała być widoczniejsza niż w przypadku Egiptu (Księga Powtórzonego Prawa 11:10–12). Egipt był żyzny, lecz równinny i nawadniany przez Nil, a nie deszczem, jak inne krainy. Nawadnianie pól wymagało wiele pracy, więc Egipcjanie mogli sądzić, że bogactwo zawdzięczają własnemu wysiłkowi. Kanaan był natomiast krainą gór i dolin. Nie miał wielkich rzek, poza Jordanem, lecz czerpał wodę z deszczu zsyłanego przez niebo.

Oszczędzało im to wiele pracy. Podczas gdy Egipcjanie kopali w błocie rowy i kanały, Izraelici mogli pozostawać w domach i ufać, że Bóg nawodni ziemię deszczem wczesnym i późnym, zwanym rzeką Bożą (Księga Psalmów 65:9). Bóg tak dobrze zadbał o ich doczesne potrzeby, że tym bardziej powinni oddać się Jego służbie. Im mniej musieli troszczyć się o ciało, tym więcej powinni czynić dla Boga i swojej duszy.

To kierowało również ich myśli ku Bogu, który zsyła deszcz z nieba i daje urodzajne pory roku (Dzieje Apostolskie 14:17), a także obiecał być dla Izraela jak rosa (Księga Ozeasza 14:5). Błogosławieństwa przynoszą najwięcej pociechy, gdy widzimy w nich dary Bożej troski, przychodzące wprost z nieba. A im pełniej polegamy na Bogu, tym chętniej powinniśmy być Mu posłuszni. Dlatego Mojżesz stawia Kanaan ponad innymi krainami: oko Boga nieustannie nad nim czuwało, aby niczego w nim nie zabrakło, dopóki lud pozostawał Mu wierny. Urodzajność tej ziemi miała wynikać nie tyle z jej gleby, ile z bezpośredniego błogosławieństwa Boga. Widać to po jej późniejszym stanie: gdy Bóg ją opuścił, stała się jałowa niemal jak każda inna ziemia pod niebem. Można by o niej powiedzieć: „Nie nazywajcie mnie Noemi, lecz Mara”.

Po trzecie, jeśli będą miłować Boga i Mu służyć, On z pewnością obdarzy ich obfitością wszelkiego dobra (Księga Powtórzonego Prawa 11:13–15). Ześle deszcz we właściwej porze, ani zbyt skąpy, ani nadmierny. Otrzymają deszcz wczesny w czasie siewu i późny przed żniwami (Księga Amosa 4:7). Był to obraz wszystkich błogosławieństw, które Bóg zsyła w odpowiednim czasie, zwłaszcza duchowej pociechy przychodzącej niczym deszcz wczesny i późny (Księga Ozeasza 6:3). Dzięki nawodnieniu ziemia wyda plony na pokarm: zboże, wino i oliwę (Księga Psalmów 104:13–15). Wyrośnie też trawa dla bydła, tak że nawet zwierzęta będą służyć ludzkim potrzebom, a ludzie będą mieli co jeść i nasycą się (Księga Powtórzonego Prawa 11:15). Pobożność niesie obietnicę zarówno dla obecnego życia, jak i dla przyszłego, ale łaska Boga daje sercu głębszą radość niż obfitość zboża, wina i oliwy.

Po czwarte, odwrócenie się od Boga ku bożkom z pewnością doprowadziłoby ich do zguby. Mojżesz ostrzega ich, by uważali, aby ich serca nie dały się zwieść (Księga Powtórzonego Prawa 11:16–17). Kto opuszcza Boga i oddaje miłość lub cześć jakiemukolwiek stworzeniu, przekonuje się, że został głęboko oszukany, a to oszustwo prowadzi do zagłady. Tym bardziej tragiczne jest to, że można było temu zapobiec dzięki zwykłej czujności. Wystarczyłaby odrobina ostrożności, by nie wpaść w pułapkę wielkiego zwodziciela.

Aby ich poruszyć, Mojżesz mówi wprost. Jeśli zwrócą się ku innym bogom, ściągną na siebie gniew Boga, a któż zdoła zmierzyć jego potęgę? Zostaną pozbawieni dóbr, bo niebo nie ześle deszczu, a ziemia nie wyda plonów. Co gorsza, spadnie na nich nieszczęście i szybko zginą z tej dobrej ziemi. Im lepsza ziemia, tym boleśniejsza byłaby jej utrata. Jej urodzajność nie ochroni ich, gdy własny grzech uczyni ich gotowymi na sąd.