Księga Powtórzonego Prawa 11:1 – znaczenie i zastosowanie

Skoro Bóg uczynił was tak licznym ludem jak gwiazdy na niebie, jak czytamy w poprzednim rozdziale, powinniście więc miłować Pana, swojego Boga. Ci, których Bóg zgromadził w rodziny, zaczynając od niewielkiej liczby, a potem bardzo pomnażając, powinni uznać to za powód, by Mu służyć. Macie przestrzegać Jego nakazów, czyli poleceń zawartych w Jego słowie oraz obowiązków związanych z oddawaniem Mu czci, które wam powierzył i za które jesteście odpowiedzialni. To określenie często odnosi się do służby kapłanów i lewitów, ale cały Izrael miał być królestwem kapłanów i świętym narodem.

Zwróć uwagę, jak ściśle łączą się te dwie rzeczy: miłowanie Pana i przestrzeganie Jego nakazów. Miłość prowadzi do posłuszeństwa, a tylko posłuszeństwo płynące z miłości jest naprawdę godne przyjęcia. Właśnie o tym mówi Ewangelia Jana 5:3.

Mojżesz przypomina też o wielkich i budzących grozę dziełach Boga, które widzieli na własne oczy (Księga Powtórzonego Prawa 11:7). Zwraca się tu szczególnie do starszych wiekiem, a zapewne także do starszych pełniących urząd, którzy słuchali go bezpośrednio. Niektórzy z nich pamiętali wyzwolenie z Egiptu — wszyscy, którzy mieli ponad pięćdziesiąt lat. Mojżesz zwraca się do nich, a nie do dzieci, które znały te wydarzenia jedynie z opowieści (Księga Powtórzonego Prawa 11:2).

Powinniśmy pamiętać o miłosierdziu Boga, którego doświadczyliśmy w młodości, i zachowywać w pamięci płynące z niego lekcje, gdy się starzejemy. To, co widzieliśmy na własne oczy, zwłaszcza we wczesnych latach życia, wywarło na nas wpływ i nadal powinno nam służyć w późniejszym życiu. Izraelici widzieli straszne sądy, które Bóg sprowadził na wrogów ich pokoju. Najpierw osądził faraona i Egipcjan, którzy trzymali ich w niewoli. Bogaty kraj został spustoszony i zamieniony w pustkowie przez kolejne plagi, aby Izrael mógł zostać uwolniony (Księga Powtórzonego Prawa 11:3). Potężne wojsko utonęło w Morzu Czerwonym, aby Izrael nie popadł ponownie w niewolę (Księga Powtórzonego Prawa 11:4). W ten sposób Bóg wydał Egipt jako okup za swój lud (Księga Izajasza 43:3). Wolał zniszczyć to słynne królestwo, niż pozostawić Izrael bez wybawienia.

Po drugie, widzieli, co Bóg uczynił Datanowi i Abiramowi, którzy wzniecali wśród nich zamęt. Mieli pamiętać o tym, co Bóg uczynił na pustyni (Księga Powtórzonego Prawa 11:5) i jak posłużył się odpowiednimi karami (Księga Powtórzonego Prawa 11:2), by uchronić ich przed samozagładą. Było to szczególnie widoczne wtedy, gdy zuchwali Rubenici zakwestionowali władzę Mojżesza i podjęli niebezpieczny bunt przeciw samemu Bogu. Bunt ten groził zagładą całego narodu i doprowadziłby do niej, gdyby moc Boga nie stłumiła go szybko, grzebiąc żywcem buntowników wraz z całym ich dobytkiem (Księga Powtórzonego Prawa 11:6). To, co szemrzący uznali za surowość, w rzeczywistości było miłosierdziem wobec Izraela (Księga Liczb 16:41).

Ochrona narodu przed szkodami, jakie może wyrządzić bunt we własnym gronie, jest równie wielką dobrocią jak ochrona przed zewnętrznymi wrogami. Dlatego i za nią Izraelici byli tak samo zobowiązani do miłowania Boga i posłuszeństwa wobec Niego.