Księga Powtórzonego Prawa 11:26 – znaczenie i zastosowanie

Tutaj Mojżesz kończy ogólne wezwania do posłuszeństwa Bogu. Jego sposób nauczania jest bardzo poruszający i powinien na zawsze utwierdzić ich serca przy Bogu. Powinien wyryć w nich głęboki, niezacierający się ślad.

Mojżesz zbiera wszystkie argumenty przemawiające za posłuszeństwem w dwóch słowach: błogosławieństwo i przekleństwo (Księga Powtórzonego Prawa 11:26). Wskazuje w ten sposób na nagrody i kary zawarte w Bożych obietnicach i ostrzeżeniach. To główne podpory prawa, bo odwołują się do dwóch podstawowych poruszeń ludzkiego serca: nadziei i lęku.

Mojżesz przedstawił im błogosławieństwo i przekleństwo na trzy sposoby. Po pierwsze, wyjaśnił je, aby mogli je zrozumieć. Wymienił, co się na nie składa, aby jasno zobaczyli, jak wielkie jest błogosławieństwo, a jak straszliwe przekleństwo. Po drugie, potwierdził ich prawdziwość, aby mogli w nie uwierzyć. Za pomocą znaków towarzyszących jego powołaniu dowiódł, że błogosławieństwo nie jest złudną nadzieją, a przekleństwo wymyśloną groźbą, lecz rzeczywistym wyrazem Bożego zamysłu wobec nich. Po trzecie, wezwał ich, by wybrali, co ich spotka. Postąpił wobec nich w ten sposób całkowicie sprawiedliwie.

Im i nam jasno powiedziano, na jakich zasadach opiera się nasza relacja z Bogiem Wszechmogącym. Jeśli będziemy przestrzegać Jego praw, możemy być pewni błogosławieństwa (Księga Powtórzonego Prawa 11:27). Jeśli jednak odmówimy posłuszeństwa, możemy być równie pewni przekleństwa (Księga Powtórzonego Prawa 11:28). Sprawiedliwi mogą mieć pewność, że będzie im się dobrze powodzić, bo Bóg tak powiedział i nikt nie może tego odwołać. Biada niegodziwym, bo ich spotka zło.

Mojżesz nakazał także, by publicznie i uroczyście ogłoszono błogosławieństwo i przekleństwo z góry Garizim i góry Ebal (Księga Powtórzonego Prawa 11:29–30). Bardziej szczegółowe wskazówki dotyczące tej ceremonii podano później (Księga Powtórzonego Prawa 27:11 i następne wersety), a jej przebieg opisano w Księdze Jozuego 8:33 i następnych wersetach. Miała się odbyć zaraz po wejściu do Kanaanu, aby Izraelici już na początku posiadania tej ziemi wiedzieli, na jakich warunkach ją otrzymali.

Mojżesz opisuje miejsce, w którym miało się to wydarzyć, choć sam nigdy go nie zobaczył. To jeden z wielu znaków, że kierował nim Bóg. Miejsce to znajdowało się w pobliżu równiny More, określanej też jako dęby lub łąki More. Było to jedno z pierwszych miejsc, do których Abraham dotarł w Kanaanie. Posyłając Izraelitów właśnie tam, by usłyszeli błogosławieństwo i przekleństwo, Bóg przypominał im o obietnicy, którą złożył Abrahamowi w tym samym miejscu (Księga Rodzaju 12:6–7).

Wzmianka o tym miejscu umacniała też ich wiarę w Bożą obietnicę, że wkrótce posiądą Kanaan. Mojżesz mówi, by odprawić tę ceremonię po drugiej stronie Jordanu (Księga Powtórzonego Prawa 11:30), bo mogli być pewni, że przekroczą Jordan (Księga Powtórzonego Prawa 11:31). Nakaz odprawienia tej uroczystości w Kanaanie sam w sobie potwierdzał, że tam dotrą. Przypominał słowa Boga skierowane do Mojżesza: „Będziesz oddawać cześć Bogu na tej górze” (Księga Wyjścia 3:12).

Ten nakaz miał ich także skłonić do posłuszeństwa, aby uniknęli przekleństwa i otrzymali błogosławieństwo. Oprócz tego, co już usłyszeli, wkrótce mieli usłyszeć publiczne ogłoszenie błogosławieństwa i przekleństwa. Dlatego Mojżesz ich ostrzega: „Starajcie się wypełniać ustawy i wyroki”, aby podczas tej wielkiej uroczystości nie stali się świadkami przeciwko samym sobie (Księga Powtórzonego Prawa 11:32).