Księga Daniela 7:9 – znaczenie i zastosowanie

Niezależnie od tego, czy czwarta bestia oznacza imperium syryjskie, czy rzymskie, albo czy pierwsza jest obrazem drugiej, sens pozostaje jasny. Te wersety mają pocieszać i umacniać lud Boży, gdy doświadcza prześladowań ze strony kolejnych imperiów oraz każdego pysznego wroga w każdej epoce. Pismo zostało dane dla pouczenia tego ludu, aby ci, którzy żyją w późniejszych czasach, mogli dzięki wytrwałości i płynącemu z niego pocieszeniu zachować nadzieję.

Szczególnie pokrzepiające są tu trzy rzeczy. Po pierwsze, nadchodzi sąd, a Sędzią jest Bóg. Teraz ludzie mają swój czas, a każdy pyszny władca pragnie, by nadszedł jego dzień. Lecz Ten, który zasiada w niebie, śmieje się z nich, bo widzi, że ich dzień się zbliża (Księga Psalmów 37:13). Daniel mówi: „Patrzyłem, aż ustawiono trony” (Księga Daniela 7:9). Może to oznaczać obalenie tronów ziemskich królestw albo ustanowienie tronu Chrystusa i tronu Jego Ojca. Pewien żydowski autor twierdzi nawet, że przygotowano te trony: jeden dla Boga, a drugi dla Syna Dawida.

Jest to scena sądu opisana w Księdze Daniela 7:10. Ukazuje ona mądre i sprawiedliwe panowanie Boga nad światem, sprawowane przez Jego opatrzność i troskę o stworzenie. Daje to wielki pokój ludziom prawym pośród wstrząsów dotykających narody, bo Pan ustanowił swój tron w niebie, a Jego królestwo panuje nad wszystkim (Księga Psalmów 103:19). Prawdą jest też, że Bóg sądzi na ziemi (Księga Psalmów 58:11). Być może ta wizja wskazuje również na sąd Boga nad Syrią lub Rzymem za okrucieństwo wobec Jego ludu. Wydaje się jednak, że przede wszystkim zapowiada sąd ostateczny. Choćby miał nastąpić dopiero po długim czasie, Bóg chciał, by Jego lud w każdej epoce umacniał się obietnicą tego dnia. Henoch, siódmy potomek Adama, mówił o nim (List Judy 1:14). Gdy wróg wypowiada wielkie słowa w Księdze Daniela 7:8, tutaj sam Pan wypowiada słowa o wiele większe. Kilka fragmentów Nowego Testamentu dotyczących nadchodzącego sądu wyraźnie nawiązuje do tej wizji, zwłaszcza wizja Jana (Apokalipsa Jana 20:11–12).

Sędzią jest sam Odwieczny, Bóg Ojciec. Nazywa się Go Odwiecznym, bo jest Bogiem od wieczności po wieczność. Wśród ludzi wiek często kojarzy się z mądrością, a starość zasługuje na szacunek. O ileż bardziej wszyscy powinni zamilknąć przed Tym, który naprawdę jest Odwieczny! Jego szata jest biała jak śnieg, co ukazuje piękno i czystość wszystkich Jego wyroków. Włosy na Jego głowie są jak czysta wełna, a Jego postać pełna dostojeństwa i majestatu.

Tron budzi grozę. Jest jak płomień ognia, przerażający dla niegodziwych, którzy będą musieli przed nim stanąć. Jego koła są jak płonący ogień, co ukazuje, że Bóg szybko występuje przeciw swoim wrogom. Nasz Bóg jest ogniem trawiącym, a przy Nim są wieczne płomienie (Księga Izajasza 33:14). Dla Jego wiernego ludu z tronu Boga i Baranka wypływa czysta rzeka wody życia (Apokalipsa Jana 22:1). Lecz dla zatwardziałych wrogów spod Jego tronu wypływa strumień ognia, strumień siarki, który płonie przed Nim (Księga Izajasza 30:33). Bóg jest świadkiem, który szybko daje świadectwo, a Jego słowo nadchodzi jak ogień na kołach.

Towarzyszą Mu liczne, pełne chwały zastępy. Szechinie, widzialnemu znakowi obecności Boga, zawsze towarzyszą aniołowie, tak jest również w tej wizji. „Tysiące tysięcy” Mu służą, a „dziesięć tysięcy razy dziesięć tysięcy” stoi przed Nim (Księga Daniela 7:10). Dodaje Mu to chwały, choć ich nie potrzebuje i nie może otrzymać od nich pomocy. Ukazuje, jak niezliczone są zastępy niebieskie i jak chętnie wykonują Jego wolę. Stoją przed Bogiem i czekają na Jego rozkazy. Szczególnie będą Mu służyć jako wykonawcy Jego sprawiedliwości w dniu ostatecznym, gdy Syn Człowieczy przyjdzie ze wszystkimi świętymi aniołami. Henoch zapowiedział, że Pan przyjdzie ze swoimi świętymi zastępami.

Przebieg sądu jest sprawiedliwy i nie pozostawia miejsca na zarzuty. Sąd odbywa się jawnie, a księgi zostają otwarte. W ludzkich sądach prowadzi się pisemne zapisy i przedstawia je podczas rozprawy. Przesłuchuje się świadków, odczytuje zaprzysiężone zeznania i sięga do ksiąg prawa, by ustalić, co jest słuszne. Podczas wielkiego sądu sprawiedliwość wyroku będzie równie oczywista, jak gdyby potwierdzały ją otwarte księgi.

Po drugie, pyszni i okrutni wrogowie Kościoła Bożego z pewnością zostaną ukarani i w odpowiednim czasie upadną (Księga Daniela 7:11–12). Ukazuje to najpierw zagłada czwartej bestii. Spór Boga z tą bestią wiąże się z wielkimi słowami, które wypowiada jej róg, rzucając wyzwanie niebu i chełpiąc się przeciw wszystkiemu, co święte. Pycha w szczególny sposób pobudza Boga do gniewu, jak wtedy, gdy upokorzył faraona, który pytał, kim jest Pan, i zapowiadał, że będzie ścigał oraz dopadnie uciekających (zob. także List Judy 1:15). Wielkie słowa okazują się puste, a ludzie odpowiedzą za nie w wielkim dniu.

Zobaczmy, co spotyka tę zuchwale przemawiającą bestię. Zostaje zabita, jej ciało zniszczone i wydane na pastwę ognia. Imperium syryjskie po czasach Antiocha popadło w ruinę. Sam Antioch zmarł w tragicznych okolicznościach, jego ród wygasł, Partowie i Ormianie osłabili jego królestwo, a w końcu Pompejusz uczynił z niego prowincję imperium rzymskiego. Jeśli czwarta bestia oznacza Rzym, to i sam Rzym po rozpoczęciu prześladowań chrześcijaństwa podupadło i osłabło, aż jego potęga została zniszczona. Niech tak zginą wszyscy Twoi wrogowie, Panie, i niech zostaną zabici przed Tobą.

Pozostałe trzy bestie także tracą władzę (Księga Daniela 7:12). Odebrano im panowanie, więc nie mogły już wyrządzać Kościołowi Bożemu i Jego ludowi takiej krzywdy jak wcześniej. Pozwolono im jednak żyć przez pewien czas, w granicach wyznaczonych przez Boga, których nie mogły przekroczyć.

Potęga opisanych królestw została całkowicie złamana, ale ich ludy nadal żyły, choć w stanie poniżenia, słabości i upadku. Ten obraz może nam pomóc pomyśleć o pozostałościach grzechu w sercach ludu Bożego. Grzeszne pragnienia ludu Bożego wciąż przez jakiś czas trwają, więc lud Boży nie jest jeszcze całkowicie wolny od grzechu. Grzech nie panuje już jednak nad nim, nie króluje więc w jego śmiertelnym ciele.

W podobny sposób Bóg postępuje z wrogami swojego Kościoła. Niekiedy łamie ich potęgę (Księga Psalmów 3:7), ale nie niszczy ich od razu. Powstrzymuje prześladowania, lecz pozwala prześladowcom jeszcze przez jakiś czas żyć, dając im możliwość nawrócenia. Słuszne jest, by Bóg, wykonując swoje dzieło, działał w swoim czasie i na swój sposób.

Królestwo Mesjasza zostanie ustanowione i będzie trwać na świecie mimo wszelkiego sprzeciwu potęg ciemności. Niech narody szaleją, jak długo chcą: Bóg i tak ustanowi swojego Króla na świętej górze Syjon. Daniel widzi to w wizji i znajduje pocieszenie dla siebie i swoich przyjaciół. To ta sama prawda, którą ukazywał sen Nabuchodonozora o kamieniu odciętym od góry bez udziału ludzkich rąk, miażdżącym posąg, ale tutaj przesłanie Ewangelii jest znacznie wyraźniejsze.

Mesjasz jest nazwany „podobnym do Syna Człowieczego”. Naprawdę przyszedł w ludzkiej postaci, przyjął postać grzesznego ciała i ukazał się jako człowiek. Dokładnie odpowiada temu, co Bóg zamierzył w swoim planie: w pełni czasu miał być Pośrednikiem, Tym, który staje między Bogiem a ludźmi. Jest podobny do Syna Człowieczego, a zarazem prawdziwie jest Synem Bożym. Zbawiciel wyraźnie nawiązuje do tej wizji, gdy mówi, że Ojciec dał Mu władzę sądzenia, ponieważ jest Synem Człowieczym (Ewangelia Jana 5:27).

Powiedziano też, że przychodzi z obłokami nieba. Niektórzy odnoszą to do Jego przyjścia na świat, gdy się wcielił, niewidocznie, jak chwała Pana wchodząca w obłoku do świątyni. Królestwa świata ukazano jako bestie powstające z morza, lecz królestwo Chrystusa pochodzi z góry. On jest Panem z nieba. Uważam, że lepiej odnieść te słowa do Jego wniebowstąpienia. Gdy wracał do Ojca, uczniowie patrzyli, aż obłok zabrał Go im sprzed oczu (Dzieje Apostolskie 1:9). Uczynił z obłoku swój rydwan i w triumfie wstąpił do wyższego świata. Przychodzi szybko, z wielką mocą i królewskim majestatem, bo przychodzi z obłokami nieba.

Widać też, że w niebie cieszy się wielką przychylnością. Gdy obłok zabrał Go sprzed oczu uczniów, warto zapytać, dokąd Go uniósł i jak Go tam przyjęto. Odpowiedź przynosi nam pełne pocieszenia zapewnienie: przyszedł do Odwiecznego. Wstąpił do swojego Ojca i naszego Ojca, do swojego Boga i naszego Boga (Ewangelia Jana 20:17). Wyszedł od Niego i do Niego powrócił, aby zostać otoczonym chwałą i zasiąść po Jego prawicy. Mógł radośnie powiedzieć: „Teraz idę do Tego, który Mnie posłał”. Został tam przyjęty. Przyprowadzono Go blisko i przedstawiono Ojcu, a wszyscy aniołowie Boży oddali Mu cześć (List do Hebrajczyków 1:6). Bóg przybliżył Go do siebie jako Orędownika i Tego, który podejmuje się naszej sprawy (Księga Jeremiasza 30:21), abyśmy i my mogli dzięki Niemu przystąpić do Boga.

To uroczyste stawienie się przed Przedwiecznym pokazuje, że Ojciec przyjął ofiarę złożoną przez Chrystusa i pełne zadośćuczynienie, którego dokonał za grzech. Ojciec był w pełni zadowolony ze wszystkiego, czego dokonał Chrystus. Został On przyprowadzony przed Ojca jako nasz arcykapłan, który wchodzi za zasłonę w naszym imieniu, oraz jako Ten, który toruje nam drogę.

Ukazano Go także jako Tego, któremu powierzono wielką władzę na ziemi. Gdy odchodził, by dostąpić chwały u Ojca, otrzymał władzę nad wszystkimi ludźmi (Ewangelia Jana 17:2, Ewangelia Jana 17:5). Ta obietnica pociesza Daniela i jego przyjaciół. Władza wrogów Kościoła zostanie odebrana (Księga Daniela 7:12), a Głowa Kościoła i jego najlepszy Przyjaciel otrzyma królestwo. Każde kolano zegnie się przed Nim i każdy język wyzna, że On jest Panem (List do Filipian 2:9, List do Filipian 2:10).

Chwałę i królestwo daje Mu Ten, który ma pełne prawo, by je nadać. Niektórzy uważają, że mając na myśli te słowa, Zbawiciel uczy nas uznawać tę prawdę, gdy na końcu Modlitwy Pańskiej mówimy: „Bo Twoje jest królestwo, moc i chwała”. Zapowiedziano, że królestwo wywyższonego Odkupiciela obejmie cały świat. Będzie jedynym prawdziwym panowaniem nad całym światem, niezależnie od tego, kto inny rościł sobie do niego prawo lub próbował je zdobyć. Wszystkie ludy, narody i języki będą się Go lękać i poddadzą się Jego władzy: jedni dobrowolnie, inni jako pokonani jeńcy. W taki czy inny sposób wszystkie królestwa świata staną się Jego królestwem.

Jest to również królestwo wieczne. Jego władza nie przejdzie na żadnego następcę, a tym bardziej na żadnego wroga, i Jego królestwo nigdy nie zostanie zniszczone. Nawet bramy piekła, czyli moce i zamysły zła, nie przemogą go. Kościół będzie toczył duchową walkę aż do końca czasów, a potem na zawsze będzie triumfował w niekończącej się wieczności.