Księga Daniela 7:15 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu, jak głęboko te wizje poruszyły proroka. Bóg uhonorował Daniela przez nie i przyniósł mu pociechę, ale zarazem sprawił mu wiele bólu i zamętu (Księga Daniela 7:15). Daniel mówi, że był zaniepokojony w duchu, w głębi swego ciała. Użyte tu słowo oznaczające „ciało” ma znaczenie zbliżone do „pochwy” lub „futerału”, ponieważ ciało jest jedynie zewnętrzną osłoną duszy, która jest ważniejszą częścią człowieka.

Obrazy widziane w jego umyśle niepokoiły go raz po raz (Księga Daniela 7:28). Sposób, w jaki mu je ukazano, całkowicie go przytłoczył. Jego myśli były tak napięte, że opuściły go siły, a widzenie pozostawiło go wyczerpanego i osłabionego. To, co zobaczył, było tak niezwykłe i niepokojące, że wprawiło go w zakłopotanie. Dopiero stopniowo odzyskiwał równowagę, otrząsał się z szoku i zestawiał pociechę płynącą z wizji z jej przerażającymi obrazami.

Daniel bardzo chciał też zrozumieć, co to wszystko oznacza (Księga Daniela 7:16). Podszedł więc do jednego z tych, którzy stali obok — do anioła usługującego Synowi Człowieczemu w Jego chwale — i poprosił o wyjaśnienie, czyli o prawdziwe znaczenie tego wszystkiego. Dobrze jest szukać pełnego i właściwego sensu tego, co widzimy i słyszymy od Boga. Ci, którzy pragną zrozumieć, powinni o to prosić w wiernej i żarliwej modlitwie oraz pilnie tego szukać.

Anioł podał Danielowi klucz do zrozumienia wizji. Wyjaśnił ją jasno i pomógł mu lepiej pojąć jej znaczenie. Wielkie bestie oznaczają wielkich królów i ich królestwa, potężnych władców oraz imperia, którymi rządzą. Powstają z ziemi, tak jak bestie wyszły z morza (Księga Daniela 7:17). Są tylko ludźmi należącymi do ziemi, ulepionymi z prochu i zapuszczającymi korzenie w prochu. Należą do tego świata i do prochu powrócą.

Daniel zdaje się dość dobrze rozumieć trzy pierwsze bestie. Chce jednak dowiedzieć się więcej o czwartej, bo różniła się od pozostałych i budziła grozę. Była nie tylko przerażająca, lecz także niszczycielska, pożerała i miażdżyła wszystko, co napotkała na drodze (Księga Daniela 7:19). Być może właśnie dlatego Daniel tak bardzo się zaniepokoił. Ta część wizji poruszyła go bardziej niż pozostałe.

Szczególnie chciał dowiedzieć się czegoś o małym rogu — tym, który miał oczy i usta wypowiadające wielkie słowa, a jego wygląd był śmielszy i bardziej przerażający niż wygląd pozostałych (Księga Daniela 7:20). Najbardziej niepokoiło go to, że róg ten prowadził wojnę ze świętymi i brał nad nimi górę (Księga Daniela 7:21). Gdy ludzie walczą między sobą, Daniel nie okazuje takiego samego niepokoju. Lecz gdy napadają na świętych, gdy drogocennych synów Syjonu, podobnych do szczerego złota, rozbija się jak gliniane naczynia, słuszne jest pytanie, co to oznacza. Czy Pan opuści swój lud? Czy pozwoli wrogom deptać go i chełpić się zwycięstwem? Czym jest ten róg, któremu pozwolono odnieść tak wielką przewagę nad świętymi?

Anioł odpowiada, że czwarta bestia to czwarte królestwo, które pożre całą ziemię, czyli cały kraj — tak również można rozumieć użyte tu słowo (Księga Daniela 7:23–25). Dziesięć rogów to dziesięciu królów, a mały róg to kolejny król, który powstanie po nich i obali trzech królów. Będzie wynosił się z wielką zuchwałością przeciwko Bogu i okazywał wielkie okrucieństwo ludowi Bożemu.

Będzie wypowiadał dumne słowa przeciwko Najwyższemu, otwarcie rzucając wyzwanie Bogu, Jego władzy i sprawiedliwości. Będzie też wyniszczał świętych Najwyższego. Nie zgładzi ich wszystkich od razu, lecz będzie ich osłabiał przez długotrwały ucisk i nieustanne trudności, niszcząc ich majątek i osłabiając ich rodziny. Szatan zawsze pragnął wyniszczyć świętych Najwyższego, by pamięć o nich zaginęła, ale jego wysiłki spełzną na niczym, bo dopóki będzie istniał świat, Bóg zachowa na nim swój Kościół.

Władca ten będzie próbował zmieniać czasy i prawa, niszczyć ustanowione praktyki i instytucje religijne oraz zmuszać wszystkich, by myśleli i postępowali tak, jak on chce. Będzie deptał zarówno ludzkie, jak i Boże prawa oraz zwyczaje. Burzy, buduje i zmienia rzeczy kanciaste w okrągłe, jak gdyby chciał odmienić nawet porządek ustanowiony w niebie. W tych zuchwałych działaniach przez pewien czas będzie mu się wiodło. Święci zostaną wydani w jego ręce na czas, dwa czasy i pół czasu, czyli na trzy i pół roku — okres proroczy określany w Apokalipsie także jako czterdzieści dwa miesiące lub 1260 dni.

Gdy jednak ten czas minie, zasiądzie sąd, a jego władza zostanie odebrana (Księga Daniela 7:26). Wyjaśnienie w wersecie 11 mówi, że bestia została zabita, a jej ciało zniszczone. Według odczytania wersetu 12 zaproponowanego przez pana Mede również pozostałej części bestii — zwłaszcza dziesięciu rogom i niepokojącemu małemu rogowi — odebrano władzę.

Kim więc jest ten wróg, którego powstanie, panowanie i upadek zostały przepowiedziane? Interpretatorzy nie są zgodni. Niektórzy twierdzą, że czwarte królestwo to imperium Seleucydów, a mały róg to Antioch, i że proroctwo wypełniło się w historii Machabeuszów. Inni utrzymują, że czwarte królestwo to Rzym, a mały róg oznacza Juliusza Cezara i późniejszych cesarzy albo Antychrysta, czyli królestwo papieskie — tę złą potęgę, która, podobnie jak mały róg, zostanie zniszczona przez blask powracającego Chrystusa. Papież przypisuje sobie władzę zmieniania czasów i praw, nazywając ją władzą całkowicie absolutną. Jeszcze inni rozumieją przez mały róg imperium tureckie.

Nie potrafię dowieść, że któraś ze stron się myli. Ponieważ proroctwa mogą czasem wypełniać się więcej niż raz, a Pismu należy pozwolić wybrzmieć w całej jego rozciągłości, skłaniam się ku temu, że oba poglądy mogą być słuszne. Proroctwo zdaje się najpierw wskazywać na imperium syryjskie i miało dodawać otuchy Żydom cierpiącym pod rządami Antiocha. Mogli zobaczyć, że przepowiedziano nawet te smutne czasy i że zakończą się wspaniałym zwycięstwem, gdy ich dumni wrogowie zostaną w końcu obaleni. Co najważniejsze, mogli także spoglądać naprzód na bliskie już ustanowienie królestwa Mesjasza na świecie. Właśnie w ten sposób wcześniejsi prorocy często pocieszali lud Boży w jego utrapieniach.

Wizja ta zapowiada również podobne, gwałtowne prześladowania ze strony pogańskiego Rzymu i Rzymu papieskiego, wymierzone w wiarę chrześcijańską — tak jak Antioch występował przeciwko wiernym Żydom i ich religii. Jan w swoich wizjach i proroctwach, które odnoszą się głównie do Rzymu, wyraźnie nawiązuje do wielu szczegółów z wizji Daniela.

Znajdujemy tu także radosną nadzieję: obraz królestwa Bożego, które rozprzestrzenia się wśród ludzi i ostatecznie zwycięża każdego wroga. Znamienne, że pośród ostrzeżeń o sile i przemocy wrogów nagle pojawia się ta nadzieja (Księga Daniela 7:18 i ponownie Księga Daniela 7:22), zanim wizja później wyjaśni ją szerzej (Księga Daniela 7:26–27). Wskazuje to na trzy rzeczy: spokojne czasy Kościoła żydowskiego po przetrwaniu prześladowań Antiocha oraz zwycięstwa, które Bóg dał Machabeuszom nad wrogami; ustanowienie królestwa Mesjasza na świecie przez głoszenie Jego Ewangelii, bo Chrystus króluje przez swojego Ducha i czyni swoich świętych królami i kapłanami Boga; oraz powtórne przyjście Jezusa Chrystusa, gdy święci będą sądzić świat, zasiądą z Nim na Jego tronie i wezmą udział w całkowitym obaleniu królestwa diabła.

Widzimy tu zapowiedź kilku rzeczy. Po pierwsze, przyjdzie Przedwieczny (Księga Daniela 7:22). Bóg osądzi świat przez swojego Syna, któremu powierzył cały sąd, a zapowiedzią tego jest Jego przyjście, by ocalić uciskany lud i ustanowić swoje królestwo na świecie. Po drugie, zasiądzie sąd (Księga Daniela 7:26). Bóg pokaże, że panuje na ziemi, i z mądrością oraz sprawiedliwością ujmie się za słuszną sprawą swojego ludu. W wielkim dniu osądzi świat sprawiedliwie przez wyznaczonego przez siebie człowieka.

Po trzecie, władza wroga zostanie odebrana (Księga Daniela 7:26). Wszyscy wrogowie Chrystusa staną się podnóżkiem pod Jego stopy i ostatecznie zostaną zgładzeni. Paweł pisze w ten sposób o człowieku grzechu, czyli o wielkim, bezprawnym wrogu Chrystusa (Drugi List do Tesaloniczan 2:8). Chrystus zgładzi go tchnieniem swoich ust i unicestwi blaskiem swojego przyjścia. Po czwarte, świętym Najwyższego zostanie powierzony sąd. Apostołom powierzono głoszenie Ewangelii, przez którą świat zostanie osądzony. Wszyscy święci przez swoją wiarę i posłuszeństwo potępiają niewierny i nieposłuszny świat. W Chrystusie, swojej Głowie, będą sądzić świat i dwanaście plemion Izraela (Ewangelia Mateusza 19:28). Powinno nas to uczyć szacunku dla tych, którzy boją się Pana. Choćby w oczach świata wydawali się mali i wzgardzeni, są świętymi Najwyższego. Są blisko Boga, drodzy w Jego oczach, a On uznaje ich za swoich. Powierzono im sąd.

Po piąte — i to jest najważniejsze — święci Najwyższego otrzymają królestwo i posiądą je na wieki (Księga Daniela 7:18). Podobnie w (Księdze Daniela 7:22) nadszedł czas, gdy święci posiedli królestwo. A w (Księdze Daniela 7:27) czytamy, że królestwo, władza i wielkość królestwa pod całym niebem zostaną dane ludowi świętych Najwyższego. Nie należy rozumieć tego tak, jakby władza należała się ludziom dlatego, że są święci, ani tak, jakby ktokolwiek mógł pod pozorem świętości rościć sobie prawo do panowania nad światem. Królestwo Chrystusa nie jest z tego świata. Chodzi raczej o duchowe panowanie świętych nad własnymi grzesznymi pragnieniami i złymi nawykami, o zwycięstwo nad szatanem i jego pokusami, a także o triumf męczenników nad śmiercią i lękiem przed nią.

To także obietnica ustanowienia królestwa Ewangelii — królestwa łaski, którego obecne błogosławieństwa i pociechy są przedsmakiem i początkiem królestwa chwały w niebie. Gdy Cesarstwo Rzymskie stało się chrześcijańskie, a władcy zaczęli wykorzystywać swoją władzę, by chronić i szerzyć chrześcijaństwo, święci w pewnym rzeczywistym sensie posiedli królestwo. Święci panują, ponieważ panuje w nich Duch, a zwycięstwem, które pokonuje świat, jest ich wiara. Panują także wtedy, gdy królestwa tego świata zostają poddane władzy Chrystusa. Pełnia tej obietnicy urzeczywistni się jednak dopiero w wiecznym szczęściu świętych, w królestwie, którym nic nie zachwieje, a którego oczekujemy zgodnie z Jego obietnicą. To właśnie jest wielkość królestwa — korona chwały, która nie przemija, i królestwo wieczne.

Zwróć uwagę, jak mocno zostało to podkreślone w (Księdze Daniela 7:18): święci posiądą królestwo na wieki, na wieki wieków. Dzieje się tak dlatego, że Ten, do którego należą, jest Najwyższy, a Jego królestwo jest wieczne (Księga Daniela 7:27). On jest wieczny, więc i ich królestwo będzie wieczne. „Ponieważ Ja żyję, wy także będziecie żyć” (Ewangelia Jana 14:19). Jego królestwo jest ich królestwem. Za zaszczyt uważają Jego chwałę i nie pragną większej radości niż ta, by wszystkie moce Mu służyły i były Mu posłuszne — a tak właśnie będzie (Księga Daniela 7:27). Wszystkie moce albo pokłonią się Jego złotemu berłu, albo zostaną starte Jego żelazną laską.

Na końcu Daniel opowiada, jak głęboko poruszyła go ta wizja. Tak bardzo nim wstrząsnęła, że zmienił mu się wyraz twarzy i pobladł, ale zachował tę sprawę w sercu. Serce powinno być skarbcem Bożych spraw. Powinniśmy ukrywać w nim słowo Boże, tak jak Maryja zachowywała słowa Chrystusa w swoim sercu (Ewangelia Łukasza 2:51). Daniel zachował tę sprawę w sercu nie po to, by ukryć ją przed wspólnotą, lecz by strzec jej dla wspólnoty i wiernie przekazać ludziom wszystko, co otrzymał od Pana.

To lekcja dla proroków i sług Boga. Powinni gromadzić Boże sprawy w umyśle i dobrze je tam przyswajać. Jeśli chcemy, by słowo Boże było gotowe na naszych ustach, gdy będzie potrzebne, musimy zawsze zachowywać je w sercu.