Księga Daniela 2:46 – znaczenie i zastosowanie

Można by się spodziewać, że Nebukadnesar rozgniewa się na Daniela. Król chciał, by jego własne królestwo trwało wiecznie, tymczasem Daniel powiedział mu, że ono upadnie, a inne królestwo, niepodobne do żadnego ziemskiego, będzie wieczne. Nebukadnesar nie potraktował jednak tej wiadomości jak zniewagi, lecz przyjął ją jak prawdziwe słowo od Boga. Dalsza część opowieści pokazuje, jak głęboko go poruszyła.

Po pierwsze, był gotów potraktować Daniela niemal jak bóstwo. Wiedział, że Daniel jest człowiekiem, ale Daniel objawił mu coś, czego nie mógł wiedzieć żaden zwyczajny człowiek: ukryte myśli króla i znaczenie jego snu. Nebukadnesar uznał więc, że Daniel musi mieć w sobie boską mądrość i zasługuje na cześć. Padł przed nim na twarz i oddał mu pokłon (Księga Daniela 2:46). W tamtej kulturze ludzie często kłaniali się królom, ponieważ sądzono, że mają w sobie coś z Bożego autorytetu, jak w słowach: „Powiedziałem: jesteście bogami” (Księga Psalmów 82:6).

Ten dumny król, przyzwyczajony do odbierania czci, sam oddał teraz Danielowi podobną cześć. Był tak zdumiony, że zapomniał, iż Daniel jest tylko człowiekiem, a nawet o tym, że sam jest królem. W ten sposób Bóg ukazał wielkość i cudowność swojego objawienia. Pogański władca musiał okazać głęboki szacunek nawet niewielkiemu jego przebłyskowi.

Nebukadnesar rozkazał również złożyć Danielowi ofiarę i spalić kadzidło. Nie było to właściwe, choć można go po części usprawiedliwić: Korneliusz był gotów oddać pokłon Piotrowi, a Jan próbował kiedyś oddać pokłon aniołowi, mimo że obaj wiedzieli, iż nie powinni tego robić (Dzieje Apostolskie 10:25-26; Apokalipsa Jana 22:8-9). Daniel prawdopodobnie odrzucił te zaszczyty, tak jak Piotr kazał Korneliuszowi wstać, mówiąc, że sam jest tylko człowiekiem. Tekst nie mówi, że ofiarę rzeczywiście złożono, a jedynie że król w pośpiechu rozkazał ją złożyć. Wygląda na to, że Daniel powiedział coś, co skierowało myśli króla ku komuś innemu niż on sam, bo w następnym wersecie czytamy: „Król odpowiedział Danielowi” (Księga Daniela 2:47).

Pokazuje to, że można okazywać wielki szacunek sługom Bożym, a jednocześnie nie miłować naprawdę Bożego słowa. Herod szanował Jana Chrzciciela i chętnie go słuchał, a mimo to nadal grzeszył (Ewangelia Marka 6:20). Szacunek dla sługi Bożego ma wartość tylko wtedy, gdy prowadzi do oddawania czci Bogu, któremu ten sługa służy.

Po drugie, Nebukadnesar otwarcie wyznał, że Bóg Daniela jest prawdziwym i wielkim Bogiem. Jeśli Daniel nie pozwolił oddawać sobie czci, król, zapewne pod jego wpływem, oddał cześć Bogu, mówiąc: „Twój Bóg jest Bogiem bogów” (Księga Daniela 2:47). Oznacza to, że przewyższa On wszystkie inne, tak nazywane bóstwa, godnością i mocą. Jest też „Panem królów” — to od Niego władcy otrzymują władzę i przed Nim muszą zdać sprawę ze swoich rządów.

Nebukadnesar nazwał Go również tym, który objawia tajemnice. Bóg widzi to, co najgłębiej ukryte, i może to ujawnić, kiedy zechce. To, co Bóg objawił przez Daniela, było zakryte przed wszystkimi innymi i tylko Bóg mógł to uczynić wiadomym (Pierwszy List do Koryntian 2:10). Było to niezwykłe wyznanie ze strony pogańskiego króla.

Po trzecie, król wielce uhonorował Daniela i uczynił go wielkim człowiekiem (Księga Daniela 2:48). Prawdę mówiąc, Bóg już wcześniej uczynił Daniela wielkim, dopuszczając go do bliskiej relacji ze sobą. Dzięki temu Daniel był kimś większym, niż Nebukadnesar mógłby go kiedykolwiek uczynić, awansując go. Król uhonorował go jednak dlatego, że wcześniej uczynił to Bóg. Dał Danielowi wiele kosztownych darów, a Daniel nie miał powodu, by ich odmawiać, bo mogły mu pomóc lepiej służyć innym wygnańcom.

Dary te były słuszną nagrodą za wierną służbę. Nie były zapłatą, o jaką Balaam zabiegał za wróżbiarstwo, ponieważ Daniel się o nie nie targował. Nebukadnesar ustanowił go również zarządcą całej prowincji babilońskiej, co prawdopodobnie dawało mu wpływ także na inne prowincje. Uczynił go ponadto zwierzchnikiem wszystkich babilońskich mędrców, tak że ci, których Daniel przewyższył, znaleźli się teraz pod jego władzą. Skoro nie potrafili zrobić tego, czego chciał król, musieli teraz robić to, czego wymagał Daniel. Słuszne jest, by nierozumni służyli mądrym.

Ponieważ Daniel wykazał, że potrafi objawić tę tajemnicę, król wyniósł go na wysokie stanowisko. Władcy dobrze postępują, gdy powierzają odpowiedzialne zadania ludziom, którzy znają Boże objawienie i pozostają mu wierni. Daniel przypominał Józefa, który awansował w Egipcie, ponieważ potrafił wyjaśniać sny. Faraon nadał mu imię oznaczające „tego, który objawia tajemnice” (Księga Rodzaju 41:39-45).

Po czwarte, na prośbę Daniela Nebukadnesar awansował także jego przyjaciół (Księga Daniela 2:49). Sam Daniel zasiadał u bramy królewskiej, co oznacza, że piastował wysokie stanowisko, być może jako główny doradca, najwyższy sędzia lub przełożony urzędników dworskich. Nie zapomniał jednak o przyjaciołach. Dobrze wykorzystał swoje wpływy i zapewnił miejsca w administracji Szadrachowi, Meszachowi i Abed-Negowi, trzem żydowskim towarzyszom Daniela.

Ci, którzy wspierali Daniela modlitwą, mieli udział w jego zaszczytach, a Daniel okazał im wdzięczność. Ich awans pomagał także jemu w pracy, bo mogli wspierać go w obowiązkach. Wysokie stanowiska w Babilonie dawały tym wiernym Żydom możliwość pomagania innym wygnańcom i służenia im na wiele sposobów. Czasem Bóg przygotowuje swój lud na trudności, najpierw dając mu wsparcie, które pomoże łatwiej je znieść.