Księga Daniela 2:24 – znaczenie i zastosowanie

Tutaj rozpoczyna się opowieść Daniela o śnie i jego znaczeniu.

Najpierw prosi, by cofnięto rozkaz zabicia babilońskich mędrców (Księga Daniela 2:24). Od razu udaje się do Ariocha i mówi mu, że nie trzeba już wykonywać rozkazu: nie należy zabijać babilońskich mędrców. Niektórzy z nich mogli zasługiwać na śmierć jako uprawiający magię, zgodnie z Prawem Bożym, ale nie popełnili przestępstwa, które uzasadniałoby śmierć lub uwięzienie. Niech więc nie giną niesłusznie. Niech żyją, choć słusznie zostali zawstydzeni, bo okazali się bezradni tam, gdzie prorok Pana mógł odnieść sukces.

To ważna lekcja. Bóg okazuje powszechną życzliwość zarówno złym, jak i dobrym, dlatego i my powinniśmy tak postępować oraz być gotowi ratować nawet ludzi niegodziwych (Ewangelia Mateusza 5:45). Dobry człowiek jest błogosławieństwem dla innych. Bóg ocalił kiedyś życie wszystkich podróżujących z Pawłem statkiem; zostali ocaleni ze względu na niego. Podobnie Daniel przyczynił się do ocalenia mędrców, choć później nie podziękowali mu za to (Księga Daniela 3:8).

Daniel z ufnością oferuje swoją pomoc: może stanąć przed królem i wyjawić mu zarówno sen, jak i jego znaczenie. Zostaje więc przyprowadzony do króla, by to uczynić (Księga Daniela 2:24–25). Arioch śpieszy z nim przed oblicze króla, licząc na jego przychylność, bo to on przedstawia królowi Daniela. Udaje, że szukał Daniela, by ten wyjaśnił sen, choć w rzeczywistości szukał go, by wykonać królewski wyrok. Tak często postępują urzędnicy na dworze: starają się na wszelkie sposoby przypodobać władcy i pokazać, że ich służba jest użyteczna.

Daniel wykorzystuje też tę chwilę, by zawstydzić magów i oddać chwałę Bogu. Król przyznaje, że twierdzenie Daniela jest śmiałe, i pyta, czy naprawdę potrafi to zrobić (Księga Daniela 2:26). Daniel wydaje się młody i niedoświadczony w porównaniu z wytrawnymi królewskimi mędrcami, więc król ma wątpliwości. Im mniej prawdopodobny wydaje się królowi sukces Daniela, tym większa będzie chwała Boga, gdy Danielowi się powiedzie. Bóg często wybiera ludzi słabych, niemądrych i wzgardzonych, by zawstydzić mądrych i potężnych. Dzięki temu staje się jasne, że moc należy do Boga, a nie do nich (Pierwszy List do Koryntian 1:27–28).

Daniel wykorzystuje tę okazję, by odebrać magom i wróżbitom niesłuszne uznanie (Księga Daniela 2:27). Wyjaśnia, że nie potrafią wyjawić królowi tej tajemnicy. Ich sztuka nie pozwala im dotrzeć tak daleko. Król nie powinien więc gniewać się na nich za to, że nie potrafią zrobić czegoś, co przekracza ich możliwości. Powinien raczej z nich zrezygnować, skoro nie mogą mu pomóc. Lekcja jest jasna: gdy widzimy, że stworzenia nie są w stanie zaspokoić naszych potrzeb, powinniśmy mniej je cenić i mniej od nich oczekiwać. Mogą nam pomóc tylko do pewnego punktu.

Daniel kieruje teraz myśli króla ku jedynemu żywemu i prawdziwemu Bogu, któremu oddaje cześć (Księga Daniela 2:28). Jest Bóg w niebie, który objawia tajemnice. Na tym polega sedno sprawy. Ograniczenia stworzeń powinny skłaniać nas, by zwrócić się ku nieograniczonej mocy Stwórcy. Bóg jest w niebie i to wielka łaska, że możemy na Niego liczyć: może uczynić dla nas i objawić nam to, czego nikt na ziemi nie potrafi. Należy do tego ukryte znaczenie odkupienia oraz tajemne zamysły Bożej miłości, które się w nim objawiają — tajemnica ukryta przez wieki i pokolenia. Boże objawienie rozjaśnia to, wobec czego zawodzi ludzki rozum, i pozwala poznać królowi oraz ubogiemu to, czego nie potrafili odkryć nawet filozofowie i politycy pogańskiego świata, mimo wyroczni i sztuki wróżbiarskiej (List do Rzymian 16:25–26).

Daniel potwierdza też, że król słusznie uznał sen za ważny. Nie był to zwykły sen ani bezładna gra niespokojnego umysłu. Było to przesłanie od Boga, promień światła z góry, zapowiadający wielkie wydarzenia i zmiany, które miały nadejść na tym świecie. Bóg objawił królowi to, co miało się wydarzyć w dniach ostatecznych (Księga Daniela 2:28), czyli w przyszłości, aż po ustanowienie na świecie królestwa Chrystusa, które miało się ukazać w tych dniach (List do Hebrajczyków 1:1).

Daniel dodaje, że myśli, które nasunęły się królowi, nie były zwykłym powtórzeniem trosk dnia codziennego, tak jak to bywa w snach (Księga Daniela 2:29). Niektórzy sądzą, że były to myśli króla sprzed zaśnięcia: zastanawiał się, jaki los czeka jego rosnącą potęgę i czym ostatecznie stanie się jego królestwo. Jeśli tak było, sen stanowił odpowiedź Boga na te rozważania. Gdy Bóg zamierza coś objawić, często najpierw przygotowuje na to ludzi.

Na koniec Daniel pokornie mówi, że nie odkrył tej tajemnicy dzięki własnym zasługom ani umiejętnościom (Księga Daniela 2:30). Została mu objawiona, ale nie dlatego, że miał więcej mądrości niż ktokolwiek inny. Podkreśla, że nie jest lepszy od pozostałych i nie zasłużył sobie na Bożą przychylność. Ci, którym Bóg okazuje szczególną łaskę, powinni pozostać pokorni. Powinni odrzucić wszelkie myśli o własnej mądrości i wartości, aby cała chwała za dobro, którym są, które mają i które czynią, należała wyłącznie do Boga. Wszystko to wynika z Jego darmowej życzliwości i doskonałego działania w nich.

Tajemnica została objawiona Danielowi nie ze względu na niego samego, lecz ze względu na innych.

Chodzi o jego lud, czyli o tych, którzy mieli usłyszeć wyjaśnienie i przekazać je królowi. Daniel myślał też o swoich współwyznawcach, towarzyszach niedoli, którzy wspierali go modlitwą i dlatego można powiedzieć, że mieli udział w objawieniu znaczenia snu. Miał nadzieję, że ich życie zostanie oszczędzone, że zyskają przychylność i awans, a cały lud żydowski odniesie korzyść podczas niewoli. Wniosek jest prosty: ludzie pokorni są zawsze gotowi uznać, że to, co Bóg czyni dla nich i przez nich, służy bardziej innym niż im samym.

Chodzi też o jego władcę, czyli króla. Niektórzy rozumieją wcześniejsze słowa tak: nie dzięki własnej mądrości Daniel poznał tajemnicę, lecz po to, by król mógł poznać jej znaczenie i zrozumieć myśli, które nurtowały jego serce. Innymi słowy, Daniel chciał, by król otrzymał odpowiedź, zaznał spokoju wobec tego, co go trapiło, i dowiedział się, jak powinien postępować wobec Kościoła Bożego. Bóg objawił tę sprawę Danielowi, aby mógł przekazać ją królowi. Prorocy otrzymują objawienie po to, by się nim dzielić. To, co Bóg im objawia, nie ma pozostać tylko dla nich, lecz ma trafić do tych, którzy tego potrzebują.