Księga Daniela 2:20 – znaczenie i zastosowanie

Słowa Daniela padają po nocy, w której zagrożone było życie wielu ludzi, a sam Daniel mógł znaleźć się wśród nich. W Księdze Daniela 2:19 czytamy, że tajemnica została mu objawiona w nocnym widzeniu i dopiero wtedy wielbił Boga Nieba. Uwielbienie rodzi się więc z tego, co już zostało otrzymane, i ta kolejność ma w sobie coś łagodnego, bo nie czeka na pełny spokój. Daniel błogosławi imię Boga, a według tego zdania jest ono błogosławione „przez wszystkie wieki wieków”. Jego wdzięczność nie kończy się na tym, co wydarzy się rano przed królem. Sięga dalej niż jedna trudna noc i dalej niż jedna sprawa do rozwiązania. Zdanie „Bo mądrość i moc są Jego przymiotem” opisuje to, kim Bóg jest, zanim cokolwiek zostało rozstrzygnięte przed królem. Daniel wypowiada je, zanim stanął przed władcą, więc jego ufność spoczywa na charakterze Boga, nie na pewności wyniku. W tym widzę cichą nadzieję, która nie musi czekać na koniec historii, by mówić prawdę o Bogu.

Daniel nie zaczyna od własnego sukcesu, lecz od uwielbienia Boga: „Niech będzie błogosławione imię Boga przez wszystkie wieki wieków! Bo mądrość i moc są Jego przymiotem”. Słowa te padają po tym, jak w nocnym widzeniu otrzymał objawienie tajemnicy, której królewscy doradcy nie potrafili odsłonić. Stawką nie jest jedynie zagadka: Nabuchodonozor zarządził śmierć mędrców, a Daniel i jego towarzysze znaleźli się w bezpośrednim niebezpieczeństwie. Kluczowe jest połączenie mądrości z mocą. Bóg nie tylko zna ukrytą sprawę; może też działać w historii, jak wyjaśnia dalsza część hymnu, mówiąca o zmianie czasów i ustanawianiu królów. Daniel nie przypisuje sobie rozwiązania ani nie przedstawia modlitwy towarzyszy jako techniki gwarantującej wynik. Rozpoznaje otrzymaną wiedzę jako dar Boga i odpowiada chwałą, zanim stanie przed królem. Werset nie obiecuje, że każde zagrożenie zostanie usunięte w sposób oczekiwany. Pokazuje natomiast, dlaczego w tej konkretnej sytuacji Daniel ufa Bogu: tajemnica i władza króla nie wykraczają poza Bożą mądrość i moc.

Daniel nie wygłasza tych słów po zakończeniu sprawy. Padają w chwili, gdy noc przyniosła mu odpowiedź, o którą wraz z przyjaciółmi prosił w Księdze Daniela 2:18. Król jeszcze niczego nie wie. Mimo to Daniel najpierw nazywa Źródło. Daniel mówi: „Bo mądrość i moc są Jego przymiotem”. Nie przypisuje tego sobie. Wcześniej przyjaciele szukali miłosierdzia u Boga Nieba, a teraz sam Daniel nie zatrzymuje dla siebie tego, co otrzymał. Wdzięczność wyprzedza wynik. Ktoś, kto dostaje cenną radę albo nagłe zrozumienie, łatwo uznaje je za własny sukces. Daniel mówi inaczej. Od razu przypomina o Bogu, który zmienia okresy i czasy, usuwa królów i ustanawia królów, jak czytamy w Księdze Daniela 2:21. Pokora nie polega tu na pomniejszaniu daru, lecz na wskazaniu jego właściwego autora. Ta modlitwa mówi też coś o czasie. Uwielbienie nie czeka na to, jak wszystko ułoży się przed królem. Wybrzmiewa tam, gdzie człowiek już wie, że światłość mieszka u Boga, jak mówi Księga Daniela 2:22.

W Księdze Daniela 2:20 Daniel nie ogłasza własnej przenikliwości ani siły. Po otrzymaniu objawienia tajemnicy wielbi Boga i wyznaje, że mądrość i moc należą do Niego. To wyznanie pada w chwili realnego zagrożenia: królewski rozkaz może oznaczać śmierć Daniela i innych mędrców. Słowa o błogosławieniu imienia Boga „przez wszystkie wieki wieków” stawiają krótką ludzką chwilę wobec Bożej trwałości. W następnym wersecie Daniel mówi, że Bóg zmienia czasy i ustanawia królów. Władza Nabuchodonozora wydaje się w tej scenie ogromna, lecz nie jest ostateczna. Boża mądrość nie oznacza, że człowiek zawsze otrzyma odpowiedź, której pragnie; tutaj Daniel otrzymuje ją w szczególnej sprawie, o którą wraz z towarzyszami prosił Boga. W dalszych słowach Daniel dziękuje za dar mądrości i mocy. Nie przypisuje sobie zasługi za ocalenie ani za poznanie tajemnicy. Jego hymn jest jak światło pośród królewskiego niepokoju: nie usuwa powagi zagrożenia, lecz pokazuje, komu należy się chwała i komu można zaufać, gdy ludzkie rozeznanie nie wystarcza.