Księga Daniela 11:1 – znaczenie i zastosowanie

Gabriel mówi tu Danielowi o tym, jak przysłużył się narodowi żydowskiemu (Księga Daniela 11:1). W pierwszym roku panowania Dariusza Meda, króla, który zdobył Babilon i uwolnił Żydów z domu niewoli, Gabriel oznajmia, że stanął przy nim, by go umocnić i ochronić. Innymi słowy, miał strzec Dariusza, pomagać mu sprawować władzę i utwierdzać go w decyzji o uwolnieniu Żydów — decyzji, która prawdopodobnie spotkała się z silnym sprzeciwem. Za pośrednictwem anioła i na prośbę strażnika rozbito złotą głowę i przyłożono siekierę do korzenia drzewa.

Warto dostrzegać, że Bóg umacnia tych, którzy są przyjaciółmi Jego Kościoła, aby mogli wykonać powierzone im zadania. Utwierdza ich również w dobrych decyzjach. Częściej, niż nam się wydaje, posługuje się w tym służbą aniołów. To, jak wiele razy w przeszłości widzieliśmy, że Bóg troszczy się o swój Kościół, powinno dodawać nam ufności wobec przyszłych kłopotów i trudnych czasów.

Następnie anioł zapowiada panowanie czterech królów perskich (Księga Daniela 11:2). Słowa „teraz powiem ci prawdę” znaczą, że wyjaśni rzeczywisty sens wizji wielkiego posągu i czterech bestii oraz odsłoni to, co wcześniej ukazano w symbolach. Oprócz Dariusza, za którego panowania datowane jest to proroctwo (Księga Daniela 9:1), w Persji miało panować jeszcze trzech królów. Broughton twierdzi, że byli to Cyrus, Artakserkses, nazywany przez Greków Kambyzesem, oraz Ahaswerosz, który poślubił Esterę i był nazywany Dariuszem, synem Hystaspesa. Jak odnotował Herodot, Persowie określali ich w szczególny sposób: Cyrus był dla nich ojcem, Kambyzes panem, a Dariusz — gromadzącym bogactwa.

Po nich miał panować czwarty król, znacznie bogatszy od pozostałych — Kserkses, którego bogactwo odnotowali greccy pisarze. Swoją potęgą, ogromną armią liczącą co najmniej 800 000 ludzi oraz skarbami, z których ją utrzymywał, poruszył wszystkich do wystąpienia przeciw Grecji. Wyprawa Kserksesa na Grecję jest dobrze znana z historii, podobnie jak jego haniebna klęska. Wyruszył, budząc w Grecji trwogę, a powrócił jako przedmiot jej pogardy. Daniel nie musiał wiedzieć, jakiego rozczarowania dozna Kserkses, skoro Kserkses próbował powstrzymać odbudowę świątyni. Około trzydziestu lat po pierwszym powrocie z niewoli młody król Dariusz wznowił jednak prace przy świątyni i przyznał, że Bóg wystąpił przeciw jego poprzednikom, ponieważ je wstrzymywali (Księga Ezdrasza 6:7).

Anioł zapowiada także zwycięstwa Aleksandra i podział jego królestwa (Księga Daniela 11:3). Aleksander to potężny król, który miał wystąpić przeciw królom perskim i z wielką mocą panować nad wieloma królestwami. Miał postępować według własnej woli i sprawować władzę despotycznie, podczas gdy królom Medów i Persów niełatwo było zmieniać wydane przez siebie rozporządzenia. Gdy Aleksander po podbiciu Azji zażądał, by ludzie oddawali mu cześć jak bogu, spełniło się proroctwo, że będzie postępował według własnej woli. Prawo do tego należy wyłącznie do Boga, a jednak Aleksander sobie je przypisał.

Jego królestwo miało jednak wkrótce upaść i rozpaść się na cztery części, które nie przypadły jego potomkom (Księga Daniela 11:4). Żaden z jego następców nie miał rządzić z taką samą potęgą ani nad tak rozległymi ziemiami. Królestwo zostało odebrane jego rodzinie i przypadło innym. Jego brat Arridajos został królem Macedonii. Olimpias, matka Aleksandra, zabiła Arridajosa, a także otruła dwóch synów Aleksandra, Heraklesa i Aleksandra. W ten sposób własna rodzina doprowadziła do swojego upadku.

Zobacz, jak kruche są ziemska wielkość i posiadłości oraz jak przemijająca bywa władza, która pozwala je zdobyć. Historia Aleksandra ukazuje pustkę świata, nawet w tym, co ma on najlepszego, wyraźniej niż niemal wszystko inne. Wszystko jest marnością i pogonią za wiatrem.