List do Kolosan 4:5 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset mówi o postawie wobec ludzi spoza kręgu wspólnoty, a w Liście do Kolosan 4:5 stoi tuż po prośbie o otwarte drzwi dla słowa. Słowo „obcych” niesie odczucie dystansu, z którym czasem stykamy się nawet w bliskich miejscach, przy rodzinnym stole albo we własnej parafii. Autor listu nie zaleca jednak chłodu ani wyższości. Mówi o mądrości, czyli o uważności na to, czego drugi człowiek naprawdę potrzebuje w danej chwili. Mądrość w tym sensie nie jest sprytem ani strategią. Jest wrażliwością serca, które widzi, kiedy rozmowa może pocieszyć, a kiedy lepiej zamilknąć i po prostu być obok. Wyrażenie „każdą dogodną chwilę” nie wzywa do pośpiechu. Wskazuje raczej, że okazje pojawiają się w zwyczajnych sprawach, w kolejce, w pracy, przy zmęczonym sąsiedzie, i dostrzega je tylko ten, kto patrzy uważnie, a nie tylko mija innych. Tak rozumiana mądrość bywa cicha, a jej owoce często widać dopiero po czasie. Fragment niesie też pewną łagodność. Nie każde spotkanie przyniesie owoc od razu, a wiele z nich pozostaje w pamięci jako cicha życzliwość. Bóg, który otwiera drzwi, widzi także te chwile, których my nie zauważamy, i nie mierzy ich wyłącznie tym, co udało się powiedzieć.

„Wobec obcych postępujcie mądrze, wykorzystując każdą dogodną chwilę” — pisze Paweł do wspólnoty, która ma modlić się o możliwość głoszenia Chrystusa. Werset nie zachęca więc do traktowania ludzi spoza Kościoła jak celów do przekonania. Łączy świadectwo z mądrym postępowaniem: sposób życia może otwierać przestrzeń dla słowa, a nierozwaga może ją zamknąć. „Dogodna chwila” nie oznacza wyłącznie wyjątkowej okazji ani idealnych warunków. Chodzi o uważność na moment, w którym można zrobić coś dobrego i odpowiedniego, zamiast bezmyślnie go zmarnować. W następnym wersecie Paweł dopowiada, że mowa ma być zawsze miła i „zaprawiona solą”, czyli przemyślana i stosowna do rozmówcy. To ważne objaśnienie: mądrość dotyczy zarówno zachowania, jak i słów. W praktyce świadectwem może być uczciwość w pracy, cierpliwa odpowiedź na trudne pytanie albo powściągliwość, gdy rozmowa łatwo mogłaby przerodzić się w spór. Tekst nie obiecuje, że takie postępowanie zawsze przyniesie nawrócenie czy aprobatę. Pokazuje raczej, że wiara nie oddziela głoszenia od codziennej obecności wśród ludzi: każde spotkanie może wymagać właściwego słowa, ale też uważnego milczenia.

Wobec obcych postępujcie mądrze, wykorzystując każdą dogodną chwilę. Ten werset nie mówi o wielkich kazaniach ani spektakularnych gestach. Mówi o codziennym zachowaniu wobec tych, którzy stoją poza wspólnotą wiary. Słowo „mądrze” łączy się z tym, co czytamy dalej w Liście do Kolosan 4:6. Mowa ma być „zawsze miła, zaprawiona solą”, a wierni mają wiedzieć, jak należy każdemu odpowiadać. Mądrość nie polega więc na chłodnym rachunku ani na sprycie. Polega na uważności wobec drugiego człowieka i na tym, by słowo było dobre i trafne. Apostoł mówi też o „dogodnej chwili”. Okazje do świadectwa nie zawsze pojawiają się w zapowiedzianym czasie. Mogą przyjść podczas zwykłej rozmowy, przy pracy albo w sytuacji, której nikt nie planował. Werset zakłada, że wierni będą je zauważać, a nie przechodzić obok nich obojętnie. W Liście do Kolosan 4:2 uważność łączy się z modlitwą, na której trwa się wśród dziękczynienia. Dzięki temu okazja nie staje się pretekstem do dominowania nad rozmówcą, lecz szansą na szczere i życzliwe słowo. Werset nie obiecuje, że każda rozmowa zakończy się nawróceniem. Pokazuje natomiast, jak żyć w sposób, który otwiera drzwi.

Werset 5 Listu do Kolosan kieruje uwagę ku relacjom z ludźmi spoza wspólnoty. Mądrość nie oznacza tu przewagi ani sprytu; w świetle następnego wersetu widać, że ma kształtować także sposób mówienia: życzliwy, uważny i dostosowany do rozmówcy. Paweł nie oddziela świadectwa o Chrystusie od codziennego traktowania ludzi. „Wykorzystując każdą dogodną chwilę” nie znaczy, że każda rozmowa musi stać się próbą przekonania kogoś do wiary. Chodzi raczej o czujność na sposobność, która rzeczywiście się pojawia. Czasem jest nią spokojna odpowiedź, gdy ktoś pyta o nadzieję; czasem cierpliwe wysłuchanie, bez pośpiechu w podsuwaniu gotowych słów. Wcześniej Paweł prosi o modlitwę, aby mógł głosić tajemnicę Chrystusa tak, jak powinien. Jego własne świadectwo wyrasta więc z zależności od Boga, nie z pewności siebie. Każda taka chwila jest mała, lecz nie pozbawiona znaczenia. Przypomina otwarte drzwi: nie trzeba ich wyważać, ale warto rozpoznać, kiedy można przez nie wejść z łagodnością. Mądrość tego wersetu polega na połączeniu gotowości z szacunkiem dla drugiego człowieka.