List do Kolosan 4:18 – znaczenie i zastosowanie

Na końcu listu Paweł bierze pióro do własnej ręki i prosi, by pamiętano o jego kajdanach. Te słowa nie brzmią jak skarga, raczej jak proste wyznanie, że cierpienie stało się częścią jego codzienności. Wcześniej w tym samym liście prosi o modlitwę, by otworzyły się drzwi dla słowa, więc więzień nadal myśli o innych i o wspólnocie, której służy. Najbardziej poruszające jest to, jak blisko siebie stoją w tym fragmencie pamięć o bólu i błogosławieństwo. Najpierw pada słowo o kajdanach, a dopiero potem wypowiedziane zostaje życzenie: „Łaska niech będzie z wami!”. Paweł nie czyni z własnego cierpienia warunku dla Bożego dobra. Łaska nie czeka, aż okoliczności się poprawią, lecz zostaje przekazana wprost, mimo że autor sam siedzi w więzieniu. Jego cierpienie nie odbiera mu prawa do błogosławienia innych. Pamięć o cudzych trudach bywa formą bliskości. Kto pamięta o kajdanach drugiego, nie zostawia go samego, a łaska, o której mówi Paweł, nie omija również tych, którzy sami noszą ciężar.

Ostatnie zdanie Listu do Kolosan łączy osobisty ślad zwięzłego zakończenia z ciężarem całej wcześniejszej sytuacji. Paweł zaznacza, że pozdrowienie zapisuje własną ręką, a potem prosi: „Pamiętajcie o moich kajdanach!”. Nie jest to ozdobna wzmianka ani osobny temat: już wcześniej wspomina, że jest więźniem z powodu głoszenia Chrystusa. Kajdany przypominają więc, że apostolskie słowo dociera do wspólnoty za cenę realnego cierpienia i ograniczonej wolności. Prośba o pamięć nie mówi, co Kolosanie mają zrobić z tą informacją. Pokazuje jednak, że więź między nimi a Pawłem nie kończy się na odległości ani na samym odczytaniu listu. W sąsiednich wersach list ma krążyć między wspólnotami, a jego zakończenie splata przekazywane pozdrowienia z osobistym losem autora. Wiara nie jest tu abstrakcyjną nauką oderwaną od ludzi, którzy ją głoszą i przyjmują. Słowa „Łaska niech będzie z wami!” kierują uwagę ku darowi Boga. Nie unieważniają kajdan ani nie przedstawiają uwięzienia jako łatwego dobra. Zestawiają ciężar cierpienia z łaską, która pozostaje źródłem nadziei dla wspólnoty i więźnia.

Ten krótki fragment łatwo przeoczyć, bo to już zakończenie listu. Paweł jednak dopisuje te słowa „moją ręką”, więc ostatnie zdania są osobiste i konkretne. Prośba „Pamiętajcie o moich kajdanach!” nie brzmi jak skarga. Apostoł pisze z więzienia i nie prosi o litość, lecz o pamięć, która ma przejść w modlitwę. Wcześniej, w Liście do Kolosan 4:3, prosił o to samo: aby Bóg otworzył drzwi dla słowa. Jego kajdany nie zamykają ewangelii, bo wspólnota zaczyna go nieść w modlitwie. Dobrze widać to w zwykłej sytuacji. Kobieta, która co wieczór wspomina w modlitwie chrześcijanina przetrzymywanego za wiarę, nie zmienia jego losu. Staje się jednak częścią tej samej posługi, a jej modlitwa, choć cicha, jest prawdziwa. Na koniec pada błogosławieństwo: „Łaska niech będzie z wami!”. Pamięć o cierpiących nie kończy się smutkiem, bo łaska wyprzedza kajdany i trwa ponad nimi. Paweł kończy nie tym, czego sam nie ma, lecz tym, co Bóg daje wspólnocie.

Końcowe zdanie Listu do Kolosan sprowadza wielką tajemnicę wiary do śladów ludzkiego życia: Paweł pisze własną ręką, wspomina kajdany i życzy wspólnocie łaski. Wiadomość o więzieniu nie zostaje ukryta ani oddzielona od pozdrowienia. Jest częścią listu, który ma krążyć między wspólnotami i być czytany na głos. „Pamiętajcie o moich kajdanach!” brzmi jak prośba, by nie zapomnieć o koszcie głoszenia Chrystusa. Wcześniej Paweł prosił o modlitwę, aby Bóg otworzył drzwi dla słowa, choć sam pozostawał więźniem. Jego sytuacja nie zostaje przedstawiona jako dowód, że misja się nie powiodła. Słowo dociera do innych, a list łączy ludzi, których dzieli odległość. Ostatnie życzenie, „Łaska niech będzie z wami!”, nie usuwa ciężaru kajdan ani nie obiecuje łatwego losu. Wskazuje na dobro, które Paweł powierza całej wspólnocie. Jak odręczny ślad na końcu listu, te słowa przypominają, że wiara nie unosi się ponad kruchością. Trwa pośród niej, przekazywana dalej, z nadzieją zakorzenioną w łasce Boga.