Księga Amosa 9:11 – znaczenie i zastosowanie

Prorok kończy, wskazując na dzień, w którym Bóg dokona wielkich rzeczy dla swojego Kościoła przez Mesjasza. Obietnica ta pasuje do powstania Kościoła chrześcijańskiego, a apostołowie odnieśli ją właśnie do tego wydarzenia w Jerozolimie (Dzieje Apostolskie 15:15–17). Te same wersety wyjaśniają też, dlaczego wcześniej zapowiedziano sąd nad Żydami: odrzucenie Mesjasza miało pociągnąć za sobą ich własne odrzucenie.

Po pierwsze, w Mesjaszu miało zostać odnowione królestwo Dawida (Księga Amosa 9:11). Nazwano je „namiotem Dawida”, co oznacza jego dom i królewski ród. Choć niegdyś potężne, w porównaniu z królestwem Boga było czymś skromnym i nietrwałym, jak namiot. Kościół zmagający się dziś z trudnościami również można przyrównać do namiotu Dawida: jest jak namioty pasterzy, które służą za schronienie, i jak namioty żołnierzy, z których wyrusza się do walki. Dawid miłował miejsce zamieszkania Boga i pragnął przebywać tam na zawsze (Księga Psalmów 61:4).

Te namioty popadły w ruinę. Królewski ród osłabł, utracił część swej chwały, a jego władza niemal zanikła. Wielu jego przedstawicieli odeszło daleko od dróg Dawida, a podczas niewoli ród utracił królewską godność. Podobnie pod koniec swoich dziejów wspólnota żydowska znalazła się blisko upadku, tracąc zarówno czystość, jak i zewnętrzny pokój.

Jednak przez Jezusa Chrystusa namioty te zostały podźwignięte. W Nim wypełniło się przymierze Boga z Dawidem, a chwała domu, który tak bardzo podupadł, została przywrócona. Pęknięcia zostały naprawione, a ruiny odbudowane jak dawniej. Co więcej, duchowa chwała rodziny Chrystusa przewyższa ziemską chwałę rodu Dawida nawet w jego najlepszym okresie. W Chrystusie osiągnęło swój cel także przymierze Boga z Izraelem, a Kościół głoszący Ewangelię stał się nowym miejscem, w którym Bóg mieszka pośród ludzi.

Dlatego pierwszy sobór w Jerozolimie odwołał się do tej obietnicy, wyjaśniając powołanie pogan, czyli narodów spoza Izraela, oraz to, że Bóg wybiera spośród nich lud dla swojego imienia. Tak długo, jak istnieje świat, Bóg będzie miał na nim swój Kościół. Jeśli upadnie on w jednym miejscu i wśród jednego ludu, Bóg podźwignie go gdzie indziej.

Po drugie, królestwo to miało się rozszerzyć i objąć wiele narodów (Księga Amosa 9:12). Dom Dawida miał posiąść resztę Edomu i wszystkie narody, co oznacza, że Chrystus miał je otrzymać jako swoje dziedzictwo, aż po krańce ziemi (Księga Psalmów 2:8). Ci, którzy wcześniej byli obcy i wrogo nastawieni, mieli stać się dobrowolnymi i wiernymi poddanymi Syna Dawida. Mieli zostać włączeni do Kościoła albo, jak mówi tekst, stać się tymi, których Bóg nazywa swoim imieniem, objętymi Jego wybraną łaską i przeznaczonymi do życia wiecznego (Dzieje Apostolskie 13:48). Dotyczy to zarówno pogan, jak i Żydów: wybrani otrzymali to, czego szukali, pozostali zaś zostali zatwardziali (List do Rzymian 11:7).

Chrystus umarł, aby zgromadzić rozproszonych dzieci Bożych. W tym miejscu są one opisane jako ludzie nazwani Jego imieniem. Obietnica obejmuje także „wszystkich, którzy są daleko”, czyli tylu, ilu powoła Pan, nasz Bóg (Dzieje Apostolskie 2:39). Jakub wyjaśnił ten fragment jako zapowiedź, że pozostali ludzie będą szukać Pana, a zwłaszcza wszyscy poganie, nad którymi wzywa się imienia Boga. Możemy ufać tej obietnicy, bo wypowiedział ją sam Pan. Czyni to, co mówi, ma moc, by to wypełnić, i już postanowił tego dokonać. U Niego słowo i czyn są jednością.

Po trzecie, w królestwie Mesjasza miała panować wielka obfitość wszelkich dóbr, które wydaje ziemia (Księga Amosa 9:13). Obraz przedstawia tak obfite plony, że oracz będzie jeszcze pracował, kiedy żniwiarz powinien już skończyć, bo żniwa przeciągną się aż do czasu siewu. Podobnie będzie ze zbiorami winogron: będą trwały tak długo, że nawet góry zdadzą się ociekać młodym winem. Suche wzgórza nasiąkną bogactwem gleby, jakby rozpływały się od jej żyzności. Porównaj ten obraz z Księgą Joela 2:24 i Księgą Joela 3:18.

Chodzi tu przede wszystkim o obfitość duchowych błogosławieństw, należących do rzeczy niebiańskich. Wszyscy, którzy są prawdziwie zjednoczeni z Chrystusem i Jego Kościołem, czerpią z dobroci domu Boga, z łaski i pocieszenia Jego Ducha. Otrzymują chleb, chleb życia, który wzmacnia serce, oraz wino, pociechę dawaną przez Boga, która napełnia radością. Mówiąc prosto, otrzymują wszystko, co słowo i Duch Boga przynoszą duszy.

Przez długi czas te błogosławieństwa były ograniczone do winnicy wspólnoty żydowskiej. Tylko tam można było znaleźć szczególne objawienie Boga i Jego zbawczą moc. Jednak w czasach Ewangelii góry i wzgórza świata pogańskiego miały zostać wzbogacone tymi samymi darami za sprawą Ewangelii Chrystusa, głoszonej, przyjmowanej z wiarą i doświadczanej w jej mocy. Kiedy nawracało się wielu ludzi, całe narody dochodziły do wiary, a głosiciele Ewangelii radowali się owocami swojej pracy, wtedy oracz doganiał żniwiarza. Gdy wspólnoty pogańskie obfitowały w każde słowo, wszelką wiedzę i każdy dar duchowy (Pierwszy List do Koryntian 1:5), wtedy góry ociekały słodkim winem.

Po czwarte, królestwo Mesjasza miało być ludne. Tak jak ziemia miała się zapełnić, tak miały zapełnić się miasta, a ludzie mieli w nich zamieszkać (Księga Amosa 9:14). Ci, którzy zostali uprowadzeni do niewoli, mieli wrócić z wygnania. Wrogowie nie mieli ich zatrzymać w kraju niewoli, a oni sami nie mieli zdecydować się tam pozostać. Reszta miała powrócić, odbudować zrujnowane miasta i w nich zamieszkać. Mieli tworzyć chrześcijańskie wspólnoty oraz ustanawiać zdrową naukę, sposób oddawania czci Bogu i porządek kościelny zgodnie z zasadami Ewangelii, według których zorganizowane są miasta Chrystusa.

Mieli też cieszyć się dobrem płynącym ze wspólnego życia. Mieli zakładać winnice i ogrody. Choć góry i wzgórza już ociekały winem, a błogosławieństwa wspólnoty Ewangelii były dostępne dla wszystkich, ludzie mieli mimo to wydzielać dla siebie pola. Nie oznacza to, że mieli zatrzymywać te dary wyłącznie dla siebie. Chodzi o mądre korzystanie z nich, wspólnie z innymi, i cieszenie się owocami własnej pracy. Ci, którzy wkładają wysiłek w życie religijne, tak jak trzeba wkładać go w uprawę winnic i ogrodów, znajdą w nim radość i pożytek.

Obietnica, że Bóg wyprowadzi swój lud z niewoli, może też wskazywać na kres prawa obrzędowego, które przez długi czas było dla ludu Bożego jak jarzmo niewoli. W Chrystusie Bóg dał im wolność, którą Chrystus przyszedł przynieść swojemu Kościołowi, jak czytamy w Liście do Galatów 5:1. Chodzi o to, że lud Boży nie miał już być obciążony dawnymi zewnętrznymi przepisami, bo Chrystus miał go wyzwolić.

Królestwo Mesjasza zapuści w świecie tak głębokie korzenie, że nic nie zdoła go wykorzenić. Bóg mówi: „Zasadzę ich na ich ziemi” (Księga Amosa 9:15). Duchowy Izrael Boga, Jego prawdziwy lud, zostanie zasadzony Jego własną ręką na ziemi, którą mu dał. Nie zostanie już ponownie wykorzeniony, jak stało się to z dawnym narodem żydowskim. Bóg ochroni swój lud przed zgubą, która przyszłaby przez całkowite odwrócenie się od Niego, a także przed zniszczeniem przez wrogów. Kościół może ulec zepsuciu, ale nie porzuci całkowicie Boga. Może być prześladowany, ale Bóg nie opuści go całkowicie. Dlatego bramy piekła nie przemogą go ani przez kłamstwa, ani przez groźby.

Trwałość Kościoła opiera się na dwóch rzeczach. Po pierwsze, Bóg dał mu dar: „To ziemia, którą im dałem”. Bóg pozostanie wierny temu, co dał. Część, którą otrzymał Jego lud, jest tym dobrym udziałem, którego nie można odebrać. Bóg nie cofnie swojego daru i żadna moc na ziemi ani w piekle nie zdoła go unieważnić.

Po drugie, Kościół należy do Boga. To On jest Panem, Bogiem swojego ludu, i to On wypowiedział tę obietnicę oraz doprowadzi do jej wypełnienia. Jest Twoim Bogiem, Izraelu, i będzie panował jako Twój Bóg przez wszystkie pokolenia. Ponieważ On żyje, Kościół również będzie żył.