Księga Amosa 8:1 – znaczenie i zastosowanie

Głównym powodem, dla którego grzesznicy dzień po dniu odkładają pokutę, jest przekonanie, że Bóg również zwleka z sądem. Nic nie usypia ich czujności bardziej niż myśl: „Mój pan długo nie wraca”. Dlatego Bóg często zapowiadał Izraelowi przez proroków, że dzień Jego gniewu jest nie tylko pewny, ale też bardzo bliski i nieuchronnie nadchodzi. Tak dzieje się również w tych wersetach.

Nadchodząca zagłada ukazuje się Amosowi w widzeniu kosza letnich owoców, który Pan mu pokazał i kazał mu dostrzec (Księga Amosa 8:1–2). Amos pyta: „Co widzisz?”. Przypomina nam to, byśmy zastanowili się, czy naprawdę dostrzegamy to, co Bóg nam ukazuje, i słyszymy to, co do nas mówi. Bóg mówi i pokazuje wiele rzeczy, niekiedy nawet dwukrotnie, a ludzie tego nie zauważają. Jeśli znajdujemy się pośród widzeń Wszechmogącego, powinniśmy uważnie rozważyć to, co widzimy.

Amos zobaczył kosz letnich owoców, zebranych i gotowych do spożycia. Oznaczało to, że lud dojrzał do zagłady — dojrzał aż do zepsucia — i nadszedł czas, by Bóg użył sierpa sądu i go odciął. W pewnym sensie wszystko już się dokonało: lud był gotowy na zagładę. Widzenie wskazywało też, że kończy się czas Bożej cierpliwości. Nastała ich jesień, a wkrótce miał się skończyć ich rok i nadejść ponura zima.

Letnie owoce nie przetrwają do zimy. Trzeba je spożyć od razu. W ten sposób obrazowały ten lud, w którym nie było nic trwałego ani pewnego.

Znaczenie widzenia jest jasne: „Nadszedł koniec mojego ludu, Izraela”. Hebrajskie słowo oznaczające „koniec” brzmi bardzo podobnie do słowa oznaczającego „letnie owoce”, co dobrze pasuje do tego widzenia. Bóg długo ich oszczędzał i znosił, ale teraz Jego cierpliwość się wyczerpała. Byli Jego ludem, Izraelem, a jednak nadszedł ich koniec — ten ostateczny koniec, przed którym tak często ich ostrzegano, a o którym potem zapominali. Jeśli grzesznicy sami nie położą kresu grzechowi, Bóg położy kres im, nawet jeśli są Jego ludem, Izraelem. Powraca tu wcześniejsza zapowiedź, teraz wyrażona jako nieodwołalna decyzja Boga: „Już więcej ich nie oszczędzę” (Księga Amosa 7:8). Nie będzie już pomijał ich win ani odwracał nadchodzącego sądu.

Skutkiem będzie całkowita zagłada (Księga Amosa 8:3). Gdy nadejdzie koniec, żałoba i śmierć będą święcić triumfy. Zazwyczaj idą w parze i obie ustaną dopiero w niebie, gdzie nie będzie już śmierci ani smutku (Apokalipsa św. Jana 21:4). Jednak w tym grzesznym świecie, a szczególnie w grzesznym narodzie, panuje smutek. Będzie tak wielki, że pieśni w świątyni zamienią się w krzyki żałoby — niezależnie od tego, czy chodzi o pieśni w świątyni Boga w Jerozolimie, czy w świątyniach bożków, gdzie niegdyś świętowano na cześć złotych cielców. Pieśni te mogły być bezbożne i lekkomyślne, a prędzej czy później takie śpiewy zawsze zamieniają się w krzyki bólu. Nawet jeśli miały jakiś religijny charakter, Bóg i tak zmieniłby je w zawodzenie, gdyby nie były szczere i nie śpiewano ich na Jego chwałę. Grzeszna radość kończy się żałobą, a żałoba może przyjść także po radości religijnej, jeśli serce nie jest prawe.

Gdy Bóg wymierza sąd, radość może szybko zmienić się w głęboki smutek. Pieśni świątynne, które niegdyś brzmiały tak pięknie, staną się głośnym krzykiem rozpaczy. Ludzie przyjdą do świątyni i zastaną ją w ruinie, a tam będą zawodzić z największą goryczą.

Śmierć zapanuje równie bezlitośnie: wszędzie będą leżeć ciała, a w każdym miejscu będzie ich wiele (Księga Psalmów 110:6). Ludzie zginą od miecza lub choroby. Będzie ich tak wielu, że ci, którzy przeżyją, nie zdołają pochować ich z należytą troską i godnością. Nie zabrzmi dzwon pogrzebowy. Zamiast tego będą wynosić ciała w milczeniu, grzebać je nocą i nakazywać wszystkim ciszę, by dostrzegli, co się dzieje. Być może nie będzie ich stać na godny pogrzeb. Może zaraza okaże się zaraźliwa i nikt nie odważy się podejść do zmarłych. Możliwe też, że będą się obawiać, iż otwarta żałoba sprowokuje nieprzyjaciela.

Może to również oznaczać, że będą sobie nawzajem przypominać, by w milczeniu poddali się działaniu Boga w tych niszczycielskich sądach i nie skarżyli się na Niego. Albo będzie to gorzkie, uparte milczenie. Ich serca stwardnieją i sąd nie skłoni ich do uznania sprawiedliwości Boga ani własnego grzechu.