Księga Amosa 6:8 – znaczenie i zastosowanie

Wcześniej w tym rozdziale widzieliśmy beztroskich Izraelitów, którzy zasypywali się przyjemnościami, jakby nigdy nie mogli nacieszyć się nimi dość. Tutaj widzimy, że Bóg zasypuje ich karami, jakby nigdy nie mogli dość wycierpieć. Zwróć uwagę, jak mocno ten ciężar został na nich nałożony. Nie zdołają się go pozbyć dzięki swojej pysze ani fałszywej pewności siebie, bo nałożył go na nich Pan Bóg Zastępów, którego potężnej ręce nikt nie może się oprzeć.

Wyrok ten został także przypieczętowany przysięgą, która czyni go ostatecznym. Pan Bóg przysiągł i nie zmieni zdania. Nie mając nikogo większego, na kogo mógłby przysiąc, przysiągł na siebie samego. Jak straszny jest los tych, których zgubę, nawet wieczną zgubę, sam Bóg zaprzysiągł, skoro ma moc wykonać swój zamiar i nikt nie może go powstrzymać.

Zastanówmy się teraz, jak ciężki jest ten wyrok. Bóg mówi: „Brzydzę się pychą Jakuba”. Chodzi o wszystko, czym się chlubili i czemu ufali, a także o to, co sprawiało, że uważali się za najważniejszy naród. Chlubą Jakuba była ich przynależność do wspólnoty Bożej i związane z nią przywileje, a także świątynia, ołtarz i kapłaństwo. Gdy jednak grzech je skaził, Bóg zaczął się nimi brzydzić. Brzydził się pustą formą religijności, której trzymają się obłudnicy, a jednocześnie odrzucają jej moc.

Skoro Bóg brzydził się ich świątynią z powodu grzechu, który się z nią wiązał, nic dziwnego, że brzydził się ich pałacami z powodu panującej w nich niesprawiedliwości i ucisku. Wszystko, co cenimy tak bardzo, że staje się rywalem Boga, budzi w Nim odrazę. Bóg brzydzi się domami grzeszników z powodu zła tych, którzy w nich mieszkają. „Przekleństwo Pana spoczywa na domu bezbożnego” (Księga Przysłów 3:33). A skoro Bóg się nimi brzydzi, skutek jest jasny: wyda miasto i wszystko, co się w nim znajduje, w ręce wroga, który obróci je w ruinę i zagrabi jego bogactwa. Ci, którymi Bóg się brzydzi i których opuszcza, zostają zgubieni pod każdym względem.

Wśród nich nastąpi także wielka, powszechna śmierć. Jeśli po przejściu miecza wroga w jednym domu pozostanie dziesięciu mężczyzn, oni również umrą z głodu lub choroby. W trudnych czasach ludzie mogli mieć nadzieję, że choć niektórzy domownicy ocaleją, jak w powiedzeniu, że jeden będzie zabrany, a drugi pozostawiony (Ewangelia Łukasza 17:34-36). Tutaj jednak żaden z dziesięciu nie przeżyje wystarczająco długo, by pochować pozostałych. Sąd będzie tak dotkliwy, że nawet najbliżsi krewni będą musieli własnymi rękami owinąć ciała zmarłych i je pogrzebać, bo nie będzie nikogo innego, kto mógłby to zrobić.

Widać tu również, że młodzi będą umierać jako pierwsi, skoro wuj, który pozostanie, jest zazwyczaj starszym krewnym. Obraz przedstawia wuja, który przychodzi z człowiekiem wynoszącym zmarłych i pyta: „Czy ktoś jeszcze został?”. Słyszy w odpowiedzi: „Nie, to już ostatni. Cała rodzina zginęła, nie pozostał ani korzeń, ani gałąź”. Jeszcze smutniejsze jest to, że ich serca zdają się twardnieć mimo takiego cierpienia. Gdy ktoś próbuje mówić o działaniu Boga w tym nieszczęściu, inni mówią w istocie: „Cicho. Nie pouczaj nas o tym. Nie wspominajmy nawet imienia Pana”.

Są tak przytłoczeni albo tak zatwardziali, że nie chcą mówić o imieniu Boga nawet w swoim cierpieniu. Być może jakiś bałwochwalczy król zakazał wspominania Pana, podobnie jak Prawo Mojżesza zakazywało wymieniania imion fałszywych bogów. Tak czy inaczej, świadczy to o strasznym zatwardzeniu serca. To nieszczęście, gdy ludzie nie dają się skłonić do wspominania imienia Boga i oddawania Mu czci, nawet kiedy wyraźnie dotyka ich Jego ręka przez chorobę i śmierć. Ci, którzy nie wołają do Boga, gdy ich karci, tylko gromadzą sobie jeszcze większy gniew.

Zniszczone zostaną także ich domy. Bóg uderzy w wielki dom, powodując w nim pęknięcia, a mały dom rozszczepi. Oba zostaną uszkodzone, stracą piękno i wytrzymałość, a ich upadek będzie coraz bliższy. Pałace książąt nie sięgają wyżej niż sąd Boga, a chaty ubogich nie leżą niżej. Żaden dom nie ujdzie zagładzie. Gdy grzech naznaczy dom na ruinę, Bóg znajdzie sposób, by go obalić. Pęknięcia powstaną na Jego rozkaz.

Jeśli dobrze rozumiemy tę sprawę, musimy powiedzieć: „Pan jest sprawiedliwy”. Ich kara jest słuszna. Wszystkie sposoby, jakimi Bóg próbował ich skłonić do poprawy, zawiodły. „Czy konie biegają po skale? Czy ktoś orze ją wołami?”. Oczywiście, że nie, bo wysiłek nie przyniósłby żadnego pożytku. Bóg posyłał swoich proroków, by skruszyli ich twarde serca, jak nieuprawną ziemię. Oni jednak byli twardzi i uparci jak skała. Prorocy nie mogli nic dla nich zrobić, więc Bóg nie będzie już dłużej próbował tego samego. Nie chcieli przyjąć napomnienia, dlatego zostaną pozostawieni sami sobie.

Nadużywali również władzy, by krzywdzić i uciskać wielu ludzi, a sprawiedliwy Sędzia nie tylko naprawi wyrządzone krzywdy, lecz także pomści je. „Obróciliście prawo w truciznę, a owoc sprawiedliwości w piołun”. Bolesne jest patrzeć, jak ludzie, którym powierzono wymierzanie sprawiedliwości, niszczą ją mocą, której powinni używać w jej obronie. Obrócili siłę sprawiedliwości przeciwko niej samej. Gdy grzech kala naszą służbę Bogu, słusznie sprawia, że Jego postępowanie z nami staje się gorzkie.

Szydzili także z sądów Boga i ufali własnej sile, jakby mogli równać się z wszechmocą. Radowali się czymś bezwartościowym i pocieszali się myślą, że nie spotka ich żadne nieszczęście, choć nie mieli żadnych podstaw do takiej pewności. Zaufali czemuś, co nie mogło ich naprawdę wesprzeć.

Mówili w istocie: „Czyż nie zdobyliśmy władzy i chwały? Czyż nie pokonaliśmy wrogów i nie parliśmy naprzód od zwycięstwa do zwycięstwa dzięki własnej sile, umiejętnościom, odwadze, bogactwu i potędze wojskowej? Dlaczego mielibyśmy się kogokolwiek bać? Dlaczego mielibyśmy ustępować komukolwiek, nawet samemu Bogu?”.

Dobrobyt i powodzenie często dają ludziom poczucie bezpieczeństwa i napełniają ich pychą. Ci, którzy wiele osiągnęli, zaczynają sądzić, że mogą dokonać wszystkiego, nawet bez Boga, a nawet wbrew Niemu. Kto ufa własnej sile, raduje się czymś pustym i w końcu się o tym przekona. Być może nie wypowiadali tego wprost, ale takie były ich myśli i czyny, a Bóg zna jedno i drugie.

Pan Bóg Zastępów, czyli Pan dowodzący wszystkimi zastępami i wszelkim stworzeniem, z łatwością i skutecznie sprowadzi na nich ten wyrok. Może zrobić wszystko, co zechce, a gdy ma coś do wykonania, nigdy nie zabraknie Mu odpowiednich środków. Choć byli domem Izraela, wzbudzi przeciwko nim naród, którego się nie obawiali: Asyryjczyków, którym często bezpodstawnie ufali. Naród ten będzie ich gnębił, przyciskał do ziemi i sprowadzi na nich cierpienie od wejścia do Chamat na północy aż po rzekę na pustyni, graniczną rzekę Egiptu, nazywaną także Sihorem lub Nilem, na południu.

Cały naród uczestniczył w grzechu, więc cały naród powinien oczekiwać kary. Gdy ludzie stają się narzędziami naszego cierpienia, powinniśmy dostrzec, że to Bóg ich wzbudza. Są w Jego ręku jak rózga albo miecz. Pan polecił nawet Szimei przeklinać Dawida (Druga Księga Samuela 16:10-11).