Księga Amosa 5:16 – znaczenie i zastosowanie

Oto bardzo poważne ostrzeżenie o nadchodzącym nieszczęściu, które jest już blisko (Księga Amosa 5:16–17). Ponieważ lud nie chciał obrać właściwej drogi, by zyskać przychylność Boga, Bóg miał sprawić, że odczują ciężar Jego niezadowolenia. Ostrzeżenie brzmi wyjątkowo uroczyście, by napełnić ich lękiem. Nie przemawia tylko prorok, którego słowa mogliby zlekceważyć. Przemawia sam Pan, Jahwe: Bóg istniejący odwiecznie, Bóg Zastępów o nieograniczonej mocy, Adonai, Pan mający pełną władzę i panowanie nad wszystkim.

Pan mówi, że ziemię Izraela wypełni żałoba. Będzie to prawdziwy smutek, a lament rozlegnie się wszędzie z powodu nieszczęść, które na nich spadną. W miastach na ulicach, zarówno głównych, jak i bocznych, słychać będzie płacz. Na wsi ludzie będą wołać przy drogach: „Biada, biada! Jesteśmy zgubieni!”. Żałoba będzie tak wielka, że nie da się jej zamknąć w domach ani zachować w ciszy i porządku. Okrzyki rozlegną się w miejscach publicznych i poniosą się po całym kraju.

Rolnik zostanie odwołany od pługa z powodu nieszczęść, które spadną na kraj, i przyłączy się do powszechnej żałoby. Wezwani zostaną także zawodowi żałobnicy, nie dlatego, że sami odczuwają smutek równie głęboko jak inni, lecz by pomóc dać mu wyraz. Nawet winnice, niegdyś miejsca radości, wypełnią się płaczem. Obce wojsko wtargnie do kraju, wszystko zniszczy i nie pozostawi możliwości oporu. Wtedy jedyną bronią pozostaną modlitwa i łzy.

Ziemia Izraela zostanie doprowadzona do ruiny, a już początek tej zagłady wywoła powszechny lament. Bóg mówi: „Przejdę pośród was”, tak jak anioł zagłady przeszedł przez Egipt, zabijając pierworodnych, a omijając domy Izraelitów. Wcześniej Bóg wielokrotnie przechodził obok nich, wykonując sąd, lecz teraz przejdzie przez nich z całą mocą.

Prorok ostro upomina tych, którzy lekceważyli ostrzeżenia i zuchwale wystawiali Bożą sprawiedliwość na próbę (Księga Amosa 5:18). „Biada wam, którzy pragniecie dnia Pana!”. Niektórzy tęsknili za wojną i zamętem, bo mieli niespokojne serca albo liczyli na zysk z chaosu i chcieli budować przyszłość swoich rodzin na ruinach kraju. Prorok ostrzega jednak, że ten dzień przyniesie tak wielkie zniszczenie, iż nikt na nim nie skorzysta. Inni wypowiadali te słowa z gorzkiej rozpaczy, pragnąc śmierci i uwolnienia od cierpienia, jak niegdyś Hiob w swoim bólu. Prorok ukazuje, jak niemądre jest takie pragnienie. Śmierć kogoś, kto nie jest na nią przygotowany, może być o wiele gorsza niż wszystko, co może spotkać człowieka w tym życiu.

Najpewniej prorok mówi o tych, którzy szydzili z dnia Pana, o którym tak poważnie opowiadał. Rzucali wyzwanie, jakby mówili: „Niech Bóg zrobi najgorsze. Niech już się pospieszy”. Pokazuje to, że tak naprawdę nie wierzyli w ostrzeżenie. Nie bali się go również. Nawet jeśli w pewnym stopniu wierzyli, poświęcali tej myśli tak mało uwagi, że nie dostrzegali prawdziwego niebezpieczeństwa. Ich sumienie nie budziło w nich lęku, za to ciekawość podsycała chęć zobaczenia tych wydarzeń.

Prorok ukazuje, jak niemądre jest pragnienie jakiegokolwiek Bożego sądu i naśmiewanie się z grozy, która mu towarzyszy. Cóż im da nadejście dnia Pana? Okaże się on nieuchronny i tragiczny. Nie jest to powód do żartów. Nie chodzi o to, czy nadejdzie, lecz kiedy. A kiedy nadejdzie, będzie ciemny, nie jasny (Księga Amosa 5:18, 20). Powinno im to uświadomić własne sumienie. Dzień Pana będzie ciemny i ponury dla wszystkich, którzy nie okazali skruchy. Taki będzie dzień sądu, podobnie jak niektóre dni obecnych utrapień. Gdy Bóg sprowadza dzień ciemności, nikt nie potrafi przemienić go w światło.

Prorok pokazuje również, jak niemądre jest niecierpliwe pragnienie, by jeden sąd się skończył, bo następny miałby być łatwiejszy do zniesienia. Ludzie ci pragnęli dnia Pana w nadziei na poprawę swojego położenia, choć nie zmienili serca ani postępowania. Chcieli też przynajmniej poznać najgorsze. Prorok mówi jednak, że nie wiedzą, o co proszą (Księga Amosa 5:19). To jak ucieczka przed lwem i natknięcie się na niedźwiedzia, zwierzę jeszcze groźniejsze i bardziej niebezpieczne. Albo jak ucieczka przed niebezpieczeństwem na zewnątrz, schronienie się w domu i oparcie o ścianę, by odpocząć, po czym ukąszenie przez węża.

Ci, których Boże sądy nie skłaniają do przemiany, nadal będą przez nie ścigani. Jeśli unikną jednego, zaraz dopadnie ich następny. Otaczają ich groza, dół i sidło (Księga Izajasza 24:17–18). Szydzenie z dnia Pana i rzucanie mu wyzwania jest więc szaleństwem.