Dzieje Apostolskie 7:60 – znaczenie i zastosowanie

Ta chwila jest bardzo ciężka i trudno czytać ją bez ściśnięcia w gardle. Szczepan klęka wśród spadających kamieni, a w tym najbardziej bezbronnym miejscu jego głos staje się głośniejszy. W Dziejach Apostolskich 7:59 zwraca się do Jezusa, a w wersecie 7:60 słyszymy jego prośbę do Boga: „Panie, nie przypisz im tego grzechu”. Serce dostrzega w tych słowach człowieka, który w bólu nie zamyka się w gniewie ani w lęku, lecz pozostaje w relacji z Bogiem i z tymi, którzy go krzywdzą. Modlitwa nie zaczyna się od oskarżenia ani od rozliczenia tego, co się stało. Szczepan mówi krótko, a jego troska obejmuje ludzi stojących najbliżej jego śmierci. Tekst nie opisuje, co działo się w sercach kamienujących, dlatego nie wolno tego dopowiadać. Widzimy jednak, że wołanie cierpiącego może sięgać dalej niż własna ulga. Zdanie „Po tych słowach skonał” zamyka scenę bez komentarza. Ta krótka informacja zostawia miejsce na smutek, a zarazem pokazuje, że nawet w ostatnich chwilach serce Szczepana pozostało zwrócone ku Bogu.

Dzieje Apostolskie 7:60 zamyka opis śmierci Szczepana słowami, które odsłaniają sens jego ostatniej modlitwy. Kamienowany świadek nie prosi o odwet, lecz zwraca się do Boga w sprawie tych, którzy go zabijają: „Panie, nie przypisz im tego grzechu”. Nie nazywa przemocy czymś niewinnym. Prosi, by grzech sprawców nie stał się ostatnim słowem o nich. Ta prośba przypomina modlitwę Jezusa za tych, którzy Go krzyżowali. Podobieństwo nie zaciera różnicy między niewinną ofiarą a winą prześladowców; pokazuje, że Szczepan pozostaje wierny Jezusowi także w obliczu śmierci. W poprzednim wersecie powierza Mu swojego ducha, a teraz poleca Mu również los swoich oprawców. W obu wypowiedziach centrum stanowi zaufanie: sąd i życie należą do Pana. Obok kamienujących stoi Szaweł, wspomniany wcześniej w opisie. Tekst nie mówi, jak odebrał tę modlitwę ani czy wpłynęła ona na jego późniejsze życie. Pokazuje jednak przejmujący kontrast: świadectwo Szczepana kończy się nie przekleństwem, lecz prośbą o miłosierdzie. Przebaczenie nie unieważnia prawdy o złu; powierza jego sprawców Bogu.

Szczepan nie zachowuje ostatnich słów dla siebie. Osuwa się na kolana i woła głośno, choć kamienie wciąż na niego spadają. Jego prośba nie dotyczy ulgi ani obrony. Dotyczy tych, którzy go zabijają: „Panie, nie przypisz im tego grzechu”. Wcześniej, w Dziejach Apostolskich 7:59, prosi: „Panie Jezu, przyjmij mojego ducha!”. Teraz modli się za swoich oprawców. Obie modlitwy płyną z tej samej wierności Panu, a jedna nie zastępuje drugiej. Pierwsza dotyczy jego samego, druga tych, którzy go krzywdzą. Warto zauważyć, że wołanie nie jest skierowane do tłumu, lecz do Boga. Szczepan nie próbuje pokonać swoich oprawców ani ich przekonać. Oddaje ich sprawę w ręce Tego, który sądzi. W tym jest coś bardzo praktycznego, bo nawet w krzywdzie można szczerze powierzyć Bogu tych, którzy ją wyrządzają. Tekst nie mówi, jak potoczą się dalsze losy oprawców. Pojawia się wśród nich młodzieniec Szaweł, u którego stóp złożono szaty świadków (Dzieje Apostolskie 7:58), ale jego dalsza droga nie jest tu opisana. Ostatnim świadectwem Szczepana nie jest walka, lecz powierzenie tych, którzy go zabijają, Bogu.

Scena zamyka mowę Szczepana nie triumfem, lecz modlitwą wypowiedzianą pośród przemocy. Chwilę wcześniej widzi on niebo otwarte i Syna Człowieczego stojącego po prawicy Boga; teraz, osuwając się na kolana, prosi: „Panie, nie przypisz im tego grzechu”. Nie odwraca wzroku od krzywdy, ale nie pozwala, by krzywda stała się ostatnim słowem jego życia. W tej modlitwie widać, jak nadzieja wieczności przenika chwilę śmierci. Szczepan powierzył Jezusowi swojego ducha, a teraz powierza Mu także los tych, którzy go kamienują. Nie ogłasza ich niewinnymi ani nie rozstrzyga, co stanie się z nimi ostatecznie. Prosi o miłosierdzie, którego sam nie może im udzielić. „Po tych słowach skonał” brzmi prosto i bez osłony. Wiara nie usuwa śmierci ani okrucieństwa z opowieści. Wskazuje jednak, że nawet w ostatniej chwili człowiek może być zwrócony ku Bogu i ku dobru drugiego. Śmierć Szczepana jest rzeczywista; rzeczywista jest też jego nadzieja, powierzona Jezusowi.