Dzieje Apostolskie 7:56 – znaczenie i zastosowanie

Szczepan wypowiada te słowa w chwili, gdy zgromadzeni wokół niego ludzie zatykają uszy i rzucają się na niego. Niebo otwiera się więc nad rozgniewanym tłumem, a nie nad spokojnym zgromadzeniem. Warto zauważyć, że widzi je sam Szczepan, którego Dzieje Apostolskie 7:55 opisują jako pełnego Ducha Świętego. Ten obraz nie jest nagrodą za wierność ani obietnicą, że każdy prześladowany otrzyma podobne widzenie. Jest raczej świadectwem tego, czego doświadcza w ostatnich chwilach swojego życia. Szczególnie poruszające jest określenie Jezusa. Syn Człowieczy zostaje przedstawiony jako stojący po prawicy Boga, a nie siedzący. Ten gest może oznaczać uważną obecność wobec tego, który właśnie zostaje ukamienowany. Jezus nie patrzy z oddali na śmierć swojego świadka, lecz jest blisko, gotów go przyjąć. Słowa, które Szczepan wypowiada zaraz potem, pokazują, że widzenie chwały nie oddala go od ziemskiego bólu, lecz wiąże go z Panem. Ta scena nie daje prostych odpowiedzi na pytanie o cierpienie. Pokazuje jednak, że niebo nie pozostaje zamknięte dla tego, kto ginie z powodu wierności.

Dzieje Apostolskie 7:56 przedstawia Szczepana nie jako kogoś, kto uchodzi przed ziemskim niebezpieczeństwem, lecz jako świadka rzeczywistości, której jego oskarżyciele nie mogą kontrolować. Po tym, jak zarzucił słuchaczom sprzeciw wobec Bożych posłańców i zdradę Sprawiedliwego, spotyka się z ich gniewem. W tej chwili mówi: „Widzę niebo otwarte i Syna Człowieczego stojącego po prawicy Boga”. Otwarte niebo oznacza, że Szczepan otrzymuje objawienie; nie znaczy, że jego sytuacja się zmienia. Wrogość tłumu pozostaje realna, ale nie wyczerpuje prawdy o tym, co się dzieje. Określenie „Syn Człowieczy” wskazuje na Jezusa, a miejsce po prawicy Boga oznacza cześć i władzę. Uwagę zwraca Jego postawa: Jezus stoi. Werset nie wyjaśnia, dlaczego, więc nie warto opierać na tym szczegółowym geście pewnej doktryny. W opowieści wizja potwierdza jednak, że Ten, którego ludzie potępili, jest uznany przez Boga. Świadectwo Szczepana nie chroni go przed śmiercią, ale ukazuje ją w szerszej perspektywie: ludzki wyrok nie jest ostatnim słowem Boga.

Szczepan wypowiada te słowa tuż przed tym, jak tłum podnosi wielki krzyk. W Dziejach Apostolskich 7:56 czytamy: „Widzę niebo otwarte i Syna Człowieczego stojącego po prawicy Boga.” Otwarte niebo nie oznacza tu ucieczki od przemocy. Szczepan nie zostaje wyjęty z sytuacji. Widzi po prostu więcej, niż widzą jego oprawcy. Tekst mówi, że Syn Człowieczy stoi po prawicy Boga. Nie opisuje, jak Szczepan zostaje uratowany przed kamieniami, i nie obiecuje, że każdy wierzący w cierpieniu otrzyma podobne widzenie. Daje natomiast obraz kogoś, kto jest znany Bogu, mimo że ludzie już go osądzili. Ten werset uczy patrzenia tam, gdzie patrzeć jest najtrudniej. Ktoś, kogo zgromadzenie odrzuca i skazuje, nie traci z oczu tego, co w tej chwili najważniejsze. Jego wzrok sięga ponad gniew ludzi i ponad ich pochopny wyrok. Być może najcenniejsza myśl tego fragmentu jest taka, że prawda o człowieku nie zawsze zostaje ogłoszona na ziemi, ale od tego nie przestaje być prawdą.

Szczepan wypowiada te słowa, gdy jego oskarżyciele kipią gniewem, a przemoc jest już blisko. „Widzę niebo otwarte i Syna Człowieczego stojącego po prawicy Boga” — mówi w Dziejach Apostolskich 7:56. Niebo nie odwraca wzroku od ziemi; w samym środku zagrożenia odsłania obecność Boga i Jezusa. Szczepan nie widzi ucieczki od tego, co nadchodzi. Widzi jednak, że osąd zgromadzonych ludzi nie jest ostatnim słowem o nim ani o Jezusie. Syn Człowieczy, stojący po prawicy Boga, ukazuje się jako żyjący i wywyższony. Dla chrześcijan ten obraz może nieść nadzieję, że wierność Chrystusowi nie ginie w oczach świata, nawet gdy kończy się doczesne życie. W tym widzeniu jest osobliwa bliskość: otwarte niebo nie unieważnia cierpienia Szczepana, ale pozwala zobaczyć je w świetle większym niż gniew tłumu. Zaraz potem Szczepan powierza Jezusowi ducha i prosi, by jego prześladowcom nie przypisano tego grzechu. Jego ostatnie słowa wyrastają z tej samej nadziei: życie i śmierć pozostają przed Bogiem, a przemoc nie ma władzy zamknąć nieba.