Dzieje Apostolskie 7:51 – znaczenie i zastosowanie

Szczepan zdawał się zmierzać do stwierdzenia, że tak jak przeminie świątynia, tak przeminie też służba świątynna. Chwała obu miała ustąpić miejsca oddawaniu czci Ojcu w duchu i prawdzie, które miało się dokonać w królestwie Mesjasza, bez ostentacyjnych obrzędów dawnego prawa. Zauważył jednak, że nie są w stanie tego znieść, więc urwał i przeszedł do ostrzejszej nagany.

Słuchali cierpliwie, gdy opowiadał historię Starego Testamentu, bo cenili tę wiedzę. Lecz kiedy zasugerował, że ich władza i kontrola muszą ustąpić, a kościół powinien kierować się świętością, miłością i niebiańskim usposobieniem, nie chcieli go wysłuchać. Wypełniony mądrością, odwagą i mocą, obnażył więc ich prawdziwy charakter. Jeśli nie przyjmą Ewangelii jako świadectwa skierowanego do nich, stanie się ona świadectwem przeciwko nim.

Podobnie jak ich ojcowie byli uparci i nie pozwalali się zmienić mimo wielu prób, przez które Bóg chciał ich odzyskać i odnowić. Mieli twardy kark, to znaczy nie chcieli poddać swojej woli Bożemu panowaniu, tak jak byk nie chce przyjąć jarzma (Dzieje Apostolskie 7:51). Twardy kark oznacza to samo co zatwardziałe serce: człowiek obstaje przy własnej drodze i nie chce ustąpić. Od dawna była to cecha narodu żydowskiego (Księga Wyjścia 32:9; Księga Wyjścia 33:3; Księga Wyjścia 33:5; Księga Wyjścia 34:9; Księga Powtórzonego Prawa 9:6; Księga Powtórzonego Prawa 9:13; Księga Powtórzonego Prawa 31:27; Księga Ezechiela 2:4).

Byli też nieobrzezani w sercu i uszach. Zewnętrznie byli Żydami, naznaczonymi obrzezaniem, ale wewnętrznie przypominali pogan, bo ich serca i uszy nie należały do Boga (Księga Jeremiasza 9:26). Grzeszne pragnienia nie pozwalały im słuchać głosu Boga, a ich serca pozostawały zatwardziałe wobec tego, co najbardziej zobowiązywało i poruszało. Nie doświadczyli obrzezania serca, którego dokonuje się nie ręką ludzką, czyli odrzucenia grzesznej natury (List do Kolosan 2:11).

Nie tylko nie zmieniali się mimo Bożych prób odnowienia ich, lecz także reagowali na nie gniewem. Szczepan mówi: „Wy zawsze sprzeciwiacie się Duchowi Świętemu”. Sprzeciwiali się Duchowi Świętemu, gdy przemawiał przez proroków, których odrzucali, wyśmiewali, nienawidzili i prześladowali. Właśnie to ma na myśli Szczepan, jak pokazują jego następne słowa: „Którego z proroków nie prześladowali wasi ojcowie?”. Prześladując i uciszając tych, którzy przemawiali przez Ducha Świętego, sprzeciwiali się samemu Duchowi.

Ich ojcowie sprzeciwiali się Duchowi Świętemu, który przemawiał przez posłanych do nich proroków. Oni zaś postępowali tak samo wobec apostołów i sług Chrystusa, przemawiających przez tego samego Ducha. Ci późniejsi posłańcy otrzymali nawet większe dary, a mimo to spotykali się z jeszcze silniejszym sprzeciwem. Sprzeciwiali się Duchowi Świętemu także wtedy, gdy działał w ich sumieniach. Nie chcieli słuchać wewnętrznych przekonań i ostrzeżeń. Duch Boży zmagał się z nimi, tak jak wcześniej z ludźmi żyjącymi przed potopem, lecz oni wciąż wybierali zepsute pragnienia zamiast głosu sumienia i buntowali się przeciw światłu.

W naszych grzesznych sercach jest coś, co nieustannie sprzeciwia się Duchowi Świętemu. Ciało walczy z Duchem i Jego działaniem. Jednak u wybranych przez Boga, gdy nadchodzi właściwy czas, ten opór zostaje przełamany. Po zmaganiu Chrystus zasiada na tronie duszy, a każda wyniosła myśl, która się przeciw Niemu podniosła, zostaje poddana Jego panowaniu (Drugi List do Koryntian 10:4; Drugi List do Koryntian 10:5). Dlatego łaskę, która dokonuje tej przemiany, trafniej nazwać łaską zwyciężającą niż po prostu nieodpartą.

Podobnie jak ich ojcowie prześladowali i zabijali tych, których Bóg posyłał, by wzywali ich do posłuszeństwa i oferowali miłosierdzie. Ojcowie byli nieustępliwymi i okrutnymi prześladowcami proroków Starego Testamentu (Dzieje Apostolskie 7:51). Nie było proroka, którego w jakimś momencie by nie zaatakowali. Nawet za panowania najlepszych władców, którzy ich nie prześladowali, wroga część narodu szydziła z nich i ich krzywdziła. Większość proroków ostatecznie zabito, czasem pod osłoną prawa, a czasem w wyniku gniewu tłumu. Ich grzech był tym cięższy, że prorocy zapowiadali przyjście Sprawiedliwego i oznajmiali, że Bóg w swoim dobrym zamyśle pośle w odpowiednim czasie Mesjasza. Ludzie przynoszący tak dobrą nowinę powinni być przyjęci i otoczeni czcią, tymczasem potraktowano ich jak najgorszych przestępców.

Byli też zdrajcami i zabójcami samego Sprawiedliwego, jak wcześniej powiedział im Piotr (Dzieje Apostolskie 3:14; Dzieje Apostolskie 3:15; Dzieje Apostolskie 5:30). Zapłacili Judaszowi, by zdradził Jezusa, a w praktyce zmusili Piłata, by skazał Go na śmierć. Słusznie więc oskarżenie o zdradę i zabójstwo Sprawiedliwego spada na nich. Okazali się prawdziwymi dziećmi tych, którzy zabijali proroków zapowiadających Jego przyjście, bo zabijając Jezusa, dowiedli, że uczyniliby z Nim to samo także w dawnych czasach. W ten sposób, jak ostrzegał Jezus, ściągnęli na siebie winę za krew wszystkich proroków.

Lekceważyli także Boże objawienie i odmawiali poddania się jego wskazówkom. Pogłębiało to ich winę, bo Bóg dał ich ojcom swoje prawo, a im Ewangelię, lecz jedno i drugie zostało przez nich zmarnowane. Ich ojcowie otrzymali prawo, ale go nie przestrzegali (Dzieje Apostolskie 7:53). Bóg najpierw przekazał im te wielkie prawdy, a potem je zapisał, lecz oni traktowali prawo tak, jakby było czymś obcym, co ich nie dotyczy. Mówi się, że prawo zostało przekazane za pośrednictwem aniołów, ponieważ aniołowie uczestniczyli w uroczystym jego nadaniu, któremu towarzyszyły grzmoty, błyskawice i dźwięk trąby.

Prawo zostało nadane z wielką czcią. Ustanowiono je za pośrednictwem aniołów (List do Galatów 3:19), a o Bogu mówi się, że przyszedł z dziesięcioma tysiącami swoich świętych, by je nadać (Księga Powtórzonego Prawa 33:2). Zostało też przekazane przez aniołów (List do Hebrajczyków 2:2). Wszystko to podkreślało zarówno godność prawa, jak i autorytet Prawodawcy, a powinno było pogłębić ich szacunek dla jednego i drugiego.

Jednak ci, którzy otrzymali prawo, nie przestrzegali go. Szybko dopuścili się poważnego wykroczenia, gdy sporządzili złotego cielca. Otrzymali także Ewangelię, która tym razem została przekazana nie przez aniołów, lecz przez Ducha Świętego, nie przy dźwięku trąby, lecz w jeszcze bardziej niezwykłym darze języków. Mimo to jej nie przyjęli.

Nie chcieli ustąpić nawet wobec najjaśniejszych dowodów, podobnie jak wcześniej ich ojcowie. Byli zdecydowani nie słuchać Boga ani w sprawie Jego prawa, ani Ewangelii. Szczepan miał zapewne jeszcze wiele do powiedzenia i powiedziałby to, gdyby mu pozwolono. Miał jednak do czynienia z ludźmi przewrotnymi i nieustępliwymi, którzy równie mało potrafili słuchać rozsądnych argumentów, co sami rozsądnie mówić.