Dzieje Apostolskie 7:43 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset mówi o rzeczach, które niesie się ze sobą. Namiot Molocha i gwiazda bożka Remfana były wyobrażeniami zrobionymi przez ludzi, a mimo to noszono je jak towarzyszy drogi. Ten obraz porusza, bo wiele osób zna uczucie dźwigania czegoś, co obiecuje bezpieczeństwo, a po czasie zostawia zmęczenie i pustkę. Słowa „Przesiedlę was za to poza Babilon” brzmią surowo i nie łagodzimy ich, bo tekst mówi wyraźnie o konsekwencji. Warto jednak zauważyć, że w przytoczonych słowach mowa o tym, co zrobili ludzie, a nie o ich wnętrzu. Nie wolno więc dopowiadać, jak przeżywali tę wędrówkę ani czego w niej szukali, bo Pismo tego nie wskazuje. Najbardziej wymowne jest to, że przedmioty kultu stają się ciężarem, który człowiek dźwiga sam. W Dziejach Apostolskich 7:43 widać serce przywiązane do rzeczy, które nie potrafią go prowadzić. Jest w tym cicha gorycz, ale też nadzieja, że prowadzi tylko Bóg, który wyprowadzał swój lud także z trudnych miejsc.

W Dziejach Apostolskich 7:43 Szczepan przywołuje oskarżenie prorockie: Izraelici nie tylko odrzucili Mojżesza, lecz także zwrócili się ku bogom, których kult sami sobie urządzili. „Obnosiliście raczej namiot Molocha i gwiazdę bożka Remfana” — mówi, wskazując na przedmioty związane z czcią oddawaną obcym bóstwom. Ich dokładna tożsamość jest przedmiotem dyskusji, ale sens zarzutu pozostaje jasny: lud oddawał cześć temu, co nie było Bogiem. Słowo „raczej” podkreśla wybór: zamiast wierności Bogu Izraelici nieśli ze sobą znaki innego kultu. Kolejne zdanie wiąże tę niewierność z wygnaniem: „Przesiedlę was za to poza Babilon”. Nie jest to ogólna zasada, że każde cierpienie wynika z czyjegoś grzechu. Szczepan mówi o konkretnym losie narodu, opisanym w historii jego przymierza z Bogiem. Warto też zauważyć, że zaraz potem pojawia się Namiot Świadectwa, zbudowany według wzoru wskazanego Mojżeszowi. Kontrast nie sprowadza się więc do namiotu i świątyni: chodzi o różnicę między kultem ustanowionym przez Boga a czcią skierowaną ku wytworom ludzkich rąk. Wygnanie ukazuje, dokąd prowadzi odwrócenie się od Boga.

Ten werset mówi o rzeczach, które się nosi ze sobą. Czasownik „obnosiliście” opisuje noszenie z miejsca na miejsce, a nie jedną wizytę w świątyni. Namiot Molocha i gwiazda bożka Remfana towarzyszyły ludziom tak jak przedmioty trzymane pod ręką. Kontekst pokazuje, dokąd prowadzi takie noszenie. Wcześniej w tym rozdziale mowa o cielcu zrobionym ręką ludzi i o Bogu, który odwrócił się od tych, którzy cieszyli się dziełem swoich rąk. Bałwochwalstwo nie wygląda tu jak jeden wybór, lecz jak ufność pokładana w tym, co człowiek sam wykonał i sam przy sobie trzyma. Zwykły tydzień może pokazać ten mechanizm. Ktoś nosi lęk o pieniądze i co wieczór sprawdza saldo, jakby ono rozstrzygało o jego bezpieczeństwie. Taki ciężar łatwo uznać za rozsądek, a z czasem zajmuje on miejsce należne Bogu. Werset kończy się zapowiedzią: „Przesiedlę was za to poza Babilon”. Zapowiedź ta uczy, że bałwochwalstwo ma swoją cenę i że Bóg widzi, co człowiek nosi przez lata.

W Dziejach Apostolskich 7:43 Szczepan przypomina, że lud niósł ze sobą nie tylko namiot Molocha i gwiazdę Remfana, lecz także wyobrażenia własnych rąk, którym oddawał cześć. Wcześniej mówi o odrzuceniu Mojżesza i zwróceniu serc ku Egiptowi. W tej opowieści bałwochwalstwo nie jest jedynie pomyłką w wyborze obrzędu. Widać w nim serce szukające czegoś, co można samemu ukształtować i mieć przy sobie, gdy droga staje się niepewna. Obrazy bóstw wędrują z ludem jak bagaż, lecz nie prowadzą ku wolności. Werset kończy się zapowiedzią przesiedlenia poza Babilon: oddalenie od ziemi staje się gorzkim świadectwem zerwanej wierności. Nie należy jednak odczytywać go jako prostego wyjaśnienia każdego wygnania czy cierpienia. Szczepan przytacza tu słowa oskarżenia wobec dawnego ludu, nie uniwersalną regułę losu. Zaraz potem wspomina Namiot Świadectwa, zbudowany według wzoru danego Mojżeszowi. Obok przedmiotu stworzonego, by odbierał cześć, pojawia się miejsce świadectwa o Bogu. Różnica nie leży w tym, czy coś można nieść, lecz w tym, ku komu prowadzi ludzkie serce.