Dzieje Apostolskie 7:34 – znaczenie i zastosowanie

Te słowa wypowiada Bóg, a Szczepan przytacza je przed zgromadzeniem, opowiadając historię Izraela. Najbardziej poruszają mnie w nich westchnienia. Bóg nie czeka na głośną skargę. Słyszy to, co ledwo wydostaje się z piersi uciśnionych, ciche jęki, które jeszcze nie układają się w modlitwę. W tym fragmencie troska wyraża się najpierw w patrzeniu i słuchaniu, a dopiero potem w zstąpieniu, czyli wejściu w sytuację ludu. Słowa „Przyjdź, poślę cię teraz do Egiptu” pojawiają się w cieniu tego, co Bóg wcześniej zobaczył i usłyszał. Wezwanie do Mojżesza nie oddziela go od cierpienia ludu, lecz kieruje go właśnie tam, gdzie ten ucisk trwa. Posłannictwo zostaje tu osadzone w uważności na płacz tych, którzy nie mają głosu. Ci, którzy czują, że ich ciche jęki nikogo nie obchodzą, znajdą w tym zdaniu mocny obraz. Najważniejsze jest to, że troska Boga poprzedza działanie i je kształtuje. Zanim Mojżesz ma cokolwiek zrobić, Bóg już widział i słyszał.

W Dziejach Apostolskich 7:34 Bóg mówi do Mojżesza z krzewu, który płonie, ale się nie spala. Jego słowa odsłaniają dwie strony wyzwolenia: Bóg widzi cierpienie Izraela i słyszy jego westchnienia, a następnie posyła Mojżesza do Egiptu. „Zstąpiłem, aby ich wyzwolić” nie oznacza, że Bóg działa bez ludzkiego pośrednika. Bezpośrednio potem pada polecenie: „Przyjdź, poślę cię teraz do Egiptu”. To napięcie staje się ważne w dalszej mowie Szczepana. Mojżesz, którego wcześniej odrzucono pytaniem: „Kto ciebie ustanowił panem i sędzią?”, zostaje przez Boga posłany jako wódz i wybawca. Szczepan przypomina to słuchaczom, pokazując, że odrzucenie człowieka przez innych nie rozstrzyga o jego miejscu w Bożym działaniu. Werset nie obiecuje, że każde cierpienie zostanie szybko usunięte ani że każdy, kto je widzi, otrzyma takie samo zadanie jak Mojżesz. Mówi konkretnie o Izraelu w Egipcie i o powołaniu Mojżesza. Ujawnia jednak ważną cechę tej opowieści: Boża troska o uciskanych przybiera postać działania, a posłany człowiek pozostaje narzędziem, nie źródłem wybawienia.

Te słowa Bóg kieruje do Mojżesza, a Szczepan przytacza je przed ludźmi, których przodkowie odrzucili tego samego człowieka. Bóg najpierw mówi o tym, co widział i co usłyszał: „Długo patrzyłem na ucisk mojego ludu w Egipcie i wysłuchałem jego westchnień”. Jego uwaga jest skierowana na konkretną niedolę konkretnych ludzi. Zstąpienie, o którym mówi, wiąże się właśnie z tym spojrzeniem i słuchaniem. Potem pada zdanie, które przenosi wielkie słowa na bardzo realną ziemię: „Przyjdź, poślę cię teraz do Egiptu”. Bóg nie wysyła Mojżesza w ogólnym kierunku. Wskazuje miejsce, ludzi i moment. Dalszy ciąg historii pokazuje (Dzieje Apostolskie 7:35), że ten sam Mojżesz został wcześniej odrzucony pytaniem o prawo do władzy, a mimo to Bóg wysłał go jako wodza i wybawcę. Odrzucenie człowieka nie unieważnia posłania, które pochodzi od Boga. W tym wersecie wybawienie zostaje opisane jako działanie samego Boga, który zstępuje, aby wyzwolić swój lud. Człowiek zostaje włączony w to dzieło, lecz nie jest jego źródłem. Mojżesz staje się narzędziem w ręku Boga, a wyzwolenie pozostaje Jego sprawą.

„Długo patrzyłem” i „wysłuchałem” ukazują Boga, który nie jest obojętny na ucisk Izraela. Jego działanie zaczyna się od uważności na cierpienie ludu, a potem przychodzi słowo: „zstąpiłem, aby ich wyzwolić”. Nie oznacza to, że niewola była krótka ani że odpowiedź pojawiła się od razu. W opowieści Szczepana Mojżesz spotyka Boga po czterdziestu latach, z dala od Egiptu, przy krzewie, który płonie, lecz się nie spala. Słowa „Przyjdź, poślę cię teraz do Egiptu” odsłaniają osobliwy sposób Bożego wyzwolenia. Bóg mówi o własnym zstąpieniu, a zarazem posyła Mojżesza. Człowiek, którego wcześniej odrzucono, zostaje nazwany wodzem i wybawcą. Nie znaczy to, że działa własną mocą: Szczepan podkreśla, że Mojżesz zostaje posłany pod opieką anioła. Werset niesie więc nadzieję bez łatwego obietnicowania, że każde cierpienie ustąpi szybko. Świadczy o Bogu, który słyszy jęk uciskanych i może powierzyć udział w wybawieniu temu, kto sam nie wygląda na oczywistego wybawcę. Wyzwolenie należy do Boga, choć jego droga może prowadzić przez ludzką obecność i posłuszeństwo.