Dzieje Apostolskie 7:33 – znaczenie i zastosowanie

W Dziejach Apostolskich 7:32 czytamy, że Mojżesz przeraził się i nie śmiał patrzeć. Dopiero po tym przychodzi polecenie z 7:33, by zdjąć sandały z nóg, bo „miejsce, na którym stoisz, jest ziemią świętą”. Tekst nie mówi, że strach został najpierw uspokojony, a potem nastąpiło wezwanie. Zapisuje tylko, że Mojżesz stał przed Bogiem w lęku, a Bóg mówił do niego właśnie tam. Sandały należą do codziennej drogi, do kurzu, marszu i zwykłych spraw. Zdjęcie ich nie czyni człowieka świętym. Pokazuje raczej, że pod stopami nie ma już nic z tego, co zwykle niesie się ze sobą w świat. Ziemia nie zmieniła się w niczym widocznym, a mimo to została nazwana świętą. Świętość tego miejsca nie wynika z zasługi Mojżesza ani z jego odwagi. Bierze się z obecności Tego, który do niego mówi. Może to być najcichsza prawda tego fragmentu: bliskość Boga przychodzi pierwsza, zanim człowiek zdoła ją zrozumieć.

W Dziejach Apostolskich 7:33 nakaz zdjęcia sandałów wyjaśnia, że miejsce, na którym stoi Mojżesz, jest święte. Świętość nie wynika tu z wyjątkowej budowli ani z ludzkiego rytuału: Bóg objawia się na pustyni, przy krzewie, a Jego obecność nadaje temu miejscu szczególny charakter. Gest Mojżesza oznacza uznanie, że spotkanie z Bogiem nie odbywa się na zasadach wyznaczanych przez człowieka. Kontekst nadaje temu poleceniu ciężar. Mojżesz najpierw podchodzi, by przyjrzeć się niezwykłemu widokowi, potem słyszy, że przemawia do niego Bóg jego przodków. Przerażony nie śmie patrzeć. Dopiero w tym spotkaniu pada wezwanie, by wrócił do Egiptu i służył jako wybawca ludu, który cierpi. Ziemia święta nie staje się więc celem samym w sobie; jest miejscem objawienia i powołania. Szczepan przywołuje tę scenę, przemawiając przed arcykapłanem i zgromadzonymi słuchaczami. Przypomina, że Bóg działał także poza miejscami kojarzonymi z kultem. Werset łączy zatem cześć wobec Bożej obecności z historią zbawczego działania: Ten, przed którym Mojżesz staje z lękiem, dostrzega ucisk i posyła, by wyzwolić.

W mowie Szczepana, skierowanej do arcykapłana, Dzieje Apostolskie 7:33 pojawiają się w chwili, gdy Mojżesz stoi przed płonącym krzakiem. Wcześniej podszedł bliżej, aby się przyjrzeć, a potem przeraził się i nie śmiał patrzeć. Dopiero wtedy słyszy: „Zdejmij sandały z nóg – powiedział do niego Pan – bo miejsce, na którym stoisz, jest ziemią świętą.” Ziemia pod nogami Mojżesza nie jest święta sama z siebie. Jej świętość wynika z obecności Pana, który do niego mówi. Zdjęcie sandałów wyraża postawę człowieka wobec Boga. Mojżesz nie wchodzi w tę rozmowę jak w zwykły teren, lecz uznaje, że stoi przed kimś większym od siebie. Ten obraz dotyczy zwyczajnych miejsc, bo do nich przychodzi Bóg. Warsztat, kuchnia czy droga do pracy nie wymagają szczególnej oprawy, żeby stać się przestrzenią spotkania z Nim. Tekst mówi jednak o konkretnym miejscu i konkretnym człowieku, więc nie należy z niego wyciągać ogólnej zasady o każdym pomieszczeniu. Widać w nim natomiast, że świętość zaczyna się tam, gdzie Pan przemawia.

W Dziejach Apostolskich 7:33 świętość nie jest przypisana świątyni ani miejscu otoczonemu murami. Mojżesz stoi na pustyni, z dala od Egiptu i od dawnego życia, a jednak właśnie tam słyszy: „Zdejmij sandały z nóg – powiedział do niego Pan – bo miejsce, na którym stoisz, jest ziemią świętą”. Świętość tej ziemi wiąże się z obecnością Boga, który przemówił do Mojżesza. Gest zdjęcia sandałów zatrzymuje zwykły ruch. Mojżesz nie śmie patrzeć, a Bóg nie pozostaje jedynie przedmiotem podziwu: nazywa się Bogiem jego przodków i mówi o ucisku Izraela. W następnym zdaniu zapowiada, że pośle Mojżesza do Egiptu. Bliskość Boga obejmuje więc zarówno cześć i lęk, jak i usłyszenie o cierpieniu ludu oraz wezwanie do służby. Nie jest obietnicą, że każda droga stanie się łatwa ani że każda pustynia skrywa oczywisty znak. W tej opowieści Bóg sam odsłania, kim jest i czego pragnie. Ziemia pozostaje pustynią, lecz nie jest już dla Mojżesza miejscem pozbawionym znaczenia. Spotkanie z Bogiem nadaje tej chwili ciężar świętości i otwiera drogę ku wyzwoleniu innych.