Dzieje Apostolskie 7:29 – znaczenie i zastosowanie

W Dziejach Apostolskich 7:29 widzimy Mojżesza po bolesnym odrzuceniu. Chciał pogodzić kłócących się rodaków, a usłyszał pytanie, kto go w ogóle ustanowił nad nimi. Gdy dobro zostaje odepchnięte przez tych, których chciało się chronić, trudno nie poczuć goryczy. Pismo nie opisuje jego wnętrza, ale zdanie „Na te słowa Mojżesz uciekł i żył jako cudzoziemiec w ziemi Madian, gdzie urodziło mu się dwóch synów” mówi wiele o tym, jak bardzo został zraniony. Tekst mówi, że żył jako cudzoziemiec w ziemi Madian. Samotność obcego w cudzym kraju ma swój ciężar: nie zna się tamtejszych zwyczajów i nie ma się przy sobie dawnych więzi. Jednak fragment nie zatrzymuje się na tej samotności. Zaraz dodaje, że urodziło mu się dwóch synów. Życie nie ustało na wygnaniu, a w obcej ziemi zaczęło się nowe rodzinne życie. Ten werset nie obiecuje, że trudna historia szybko się wyjaśni ani że ból minie. Pokazuje jednak, że odrzucenie nie staje się ostatnim słowem o człowieku. Miejsce, w którym ktoś znalazł się wbrew własnym planom, nie musi być miejscem bez przyszłości.

Dzieje Apostolskie 7:29 pokazuje, jak nagle załamuje się zamiar Mojżesza, by pojednać swoich rodaków. Dzień wcześniej zabił Egipcjanina, broniąc krzywdzonego Hebrajczyka; teraz słyszy od jednego z rodaków: „Kto ciebie ustanowił panem i sędzią nad nami?”. Ucieka, a jego życie przybiera postać, której nie wyznaczył sobie sam: staje się cudzoziemcem w Madian. Szczepan nie przedstawia Mojżesza jako bohatera, którego droga do wybawienia od początku jest jasna. Wcześniej podkreślił, że Mojżesz sądził, iż bracia zrozumieją, że Bóg przez niego daje im wybawienie, lecz nie zrozumieli. Odrzucenie jego próby nie dowodzi jednak, że Boże działanie dobiegło końca. Następny werset, po czterdziestu latach, prowadzi do spotkania Mojżesza z Bogiem przy krzewie. Wzmianka o dwóch synach jest oszczędna, ale znacząca: Mojżesz nie tylko przebywa na obcej ziemi, lecz wiedzie tam życie, w którym rodzi się rodzina. Tekst nie wyjaśnia jego uczuć ani nie nazywa Madian nowym domem. Pokazuje za to długi odcinek życia między odrzuceniem a powołaniem. Historia Mojżesza nie sprowadza się więc ani do jednej porażki, ani do natychmiastowego triumfu.

Ten krótki wers opisuje, jak wygląda życie po nieudanej próbie. Mojżesz słyszy wyrzut, który przypomina mu o zabitym Egipcjaninie, i ucieka. Bracia nie zrozumieli jego zamiaru, więc zostaje mu obca ziemia, w której osiada na długo. Tekst nie opisuje jego uczuć ani planów. Mówi tylko o tym, co się działo: żył w Madianie jako cudzoziemiec i wychowywał synów. Nie ma w nim powrotu do Egiptu ani gotowego pomysłu na naprawienie tego, co się stało. Codzienność toczy się dalej, w rodzinie i w miejscu, którego sam nie wybrał. Dopiero w Dziejach Apostolskich 7:30 Pismo mówi, że po czterdziestu latach ukazał mu się Pan w płomieniu krzaka. Między porażką a powołaniem jest więc długi, niewidoczny czas. Tekst nie tłumaczy, co działo się w sercu Mojżesza, ale pokazuje, że ten okres nie był końcem jego historii z Bogiem, choć wtedy nie było widać żadnej drogi naprzód. Wielu ludzi zna takie chwile, gdy po niepowodzeniu trzeba zacząć od nowa. Pismo nie daje na nie gotowej recepty. Pokazuje jednak, że zwykłe życie z rodziną może trwać równolegle z czekaniem na Boże prowadzenie.

W opowieści Szczepana ucieczka Mojżesza nie kończy się na oddaleniu od braci, którzy go odrzucili. „Żył jako cudzoziemiec w ziemi Madian, gdzie urodziło mu się dwóch synów”. W jednym zdaniu mieszczą się obcość i zwyczajne życie: lata poza ojczyzną, a zarazem rodzina, która tam wzrasta. Mojżesz wcześniej sądził, że jego bracia zrozumieją, iż Bóg posługuje się nim, by przynieść wybawienie, lecz oni nie zrozumieli. Teraz nie ma w tekście triumfalnego bohatera ani szybkiego powrotu. Jest człowiek, który uciekł i zamieszkał pośród obcych. Szczepan nie przedstawia tych lat jako dowodu, że Boży zamiar został porzucony; nie odsłania jednak też wszystkich przyczyn i znaczeń każdego wydarzenia. Narodziny synów przypominają, że życie Mojżesza nie zatrzymało się w chwili odrzucenia. Jego historia toczy się dalej, choć z dala od miejsca, w którym spodziewał się służyć swoim braciom. Późniejsze wezwanie Boga nadejdzie dopiero po czterdziestu latach. W tym fragmencie czas pozostaje długi, a przyszłość jeszcze niejasna. Cudzoziemskie miejsce staje się częścią drogi, lecz nie całą jej miarą.