Dzieje Apostolskie 5:28 – znaczenie i zastosowanie

Te słowa wypowiadają ludzie, którzy czują, że wszystko wymyka im się z rąk. „Zakazaliśmy wam surowo, abyście nie nauczali w to imię, a oto napełniliście Jerozolimę waszą nauką i chcecie ściągnąć na nas krew tego Człowieka?” W tym pytaniu słychać zarówno złość, jak i niepokój. Zakaz, który miał uciszyć apostołów, nie zadziałał, a ich nauka napełniła całe miasto. Najbardziej poruszające jest jednak to, czego arcykapłan nie wypowiada wprost. Krew, o którą się boi, jest krwią, za którą sami czują się odpowiedzialni, bo w Dziejach Apostolskich 5:30 słyszymy, że Bóg wskrzesił Jezusa, „którego straciliście, zawiesiwszy na drzewie”. Ich lęk przed skutkami tej śmierci pokazuje, jak trudno dźwigać ciężar, który samemu się wzięło na siebie. Piotr i Apostołowie odpowiadają w Dziejach Apostolskich 5:29 spokojnie, wskazując na Boga jako tego, którego trzeba słuchać bardziej niż ludzi. Pytanie z wersetu 28 brzmi jak oskarżenie, ale w gruncie rzeczy mówi o człowieku, który nie potrafi uwolnić się od tego, co zrobił.

W tym wersecie oskarżenie ma dwa poziomy: apostołom zakazano nauczania „w to imię”, a zarazem zarzucono im, że chcą ściągnąć na przywódców krew Jezusa. Ich nauczanie jest przedstawione jako zagrożenie dla tych, którzy wydali zakaz. Kluczowe rozróżnienie dotyczy jednak oskarżenia i świadectwa. Arcykapłan mówi o „krwi tego Człowieka” tak, jakby apostołowie próbowali obciążyć winą słuchaczy. Piotr nie odpowiada, że nie chodzi o odpowiedzialność za śmierć Jezusa. Przeciwnie, w następnym wersecie stwierdza, że Jezus został stracony przez swoich oskarżycieli, po czym ogłasza Jego zmartwychwstanie i wywyższenie przez Boga. W tej wypowiedzi „krew” wiąże się więc z niewygodną prawdą o śmierci Jezusa, nie tylko z wrogą retoryką. Napięcie sceny nie sprowadza się do sporu o wolność głoszenia. Władze próbują zamknąć sprawę zakazem, ale relacja apostolska przypomina, że wyrok ludzi nie unieważnił działania Boga. Odpowiedź Piotra, że trzeba bardziej słuchać Boga niż ludzi, wyjaśnia, dlaczego zakaz nie kończy świadectwa: dla apostołów decydujące jest to, co Bóg uczynił z Jezusem.

Te słowa wybrzmiały przed Sanhedrynem. Zakazano nauczania, a nauka wypełniła całe miasto. Surowy zakaz nie zawsze ma moc, jakiej oczekuje wydający go. W Dziejach Apostolskich 5:28 widać napięcie, którego siłą nie da się rozstrzygnąć. Warto zauważyć, co te słowa zdradzają. Zakaz idzie w parze z lękiem przed odpowiedzialnością za krew Jezusa. Ten strach dotyczy także samych mówców. Ewangelia, której chcieli zamknąć usta, staje się dla nich oskarżeniem. Dalszy ciąg w Dziejach Apostolskich 5:29-30 pokazuje, że Piotr nie cofa się. Odpowiada: „Trzeba bardziej słuchać Boga niż ludzi”. Przypomina też, że to oni zawiesili Jezusa na drzewie, choć Bóg Go wskrzesił. Nie znajdujemy tu obietnicy, że każdy zakaz zostanie zniesiony ani że wierność zawsze będzie bezpieczna. Widzimy raczej, że prawdy wypowiedzianej w Jego imię nie da się zamknąć strachem. Ostatnie słowo należy do Tego, którego chciano uciszyć, a Bóg wskrzesił.

W słowach arcykapłana z Dziejów Apostolskich 5:28 pobrzmiewa nie tylko gniew, lecz także lęk przed utratą kontroli. Apostołom zakazano nauczać o Jezusie, a mimo to ich nauka dotarła do całej Jerozolimy. Przesłuchujący widzą w tym zagrożenie i pytają, czy uczniowie chcą ściągnąć na nich krew Jezusa. W tym oskarżeniu jest ciężar śmierci, której nie da się unieważnić samym zakazem mówienia. Apostołowie nie odpowiadają jednak odwetem. Piotr i pozostali oznajmiają, że trzeba bardziej słuchać Boga niż ludzi, po czym świadczą, że Bóg wskrzesił Jezusa i wywyższył Go jako Władcę i Zbawiciela. Ich wierność nie polega na szukaniu konfliktu, ale na tym, że nie przemilczają nadziei, która wyrasta ze zmartwychwstania. Można widzieć w tej scenie obraz prawdy zamkniętej pod strażą, a jednak słyszanej przez miasto. Władza może próbować ograniczyć świadectwo, lecz nie rozporządza tym, co Bóg uczynił z Jezusem. Oskarżenie o krew prowadzi ku odpowiedzi o życiu: Bóg daje Izraelowi nawrócenie i odpuszczenie grzechów.