Dzieje Apostolskie 5:16 – znaczenie i zastosowanie

Dzieje Apostolskie 5:16 pokazują tłum, który zbiega się z sąsiednich miast do Jerozolimy. Ludzie nie przychodzą sami. Niosą chorych i tych, których dręczą nieczyste duchy, a wszyscy, jak czytamy, doznają uzdrowienia. W tym fragmencie łatwo przeoczyć coś bardzo ludzkiego: cierpienie zostało przyniesione do Apostołów przez innych. Słowo „znosząc” ma w sobie wiele czułości. Kiedy ktoś nie może iść o własnych siłach, inni biorą go na ramiona, na nosze, na wspólną drogę. Można w tym zobaczyć obraz towarzyszenia, które nie czeka, aż cierpienie zniknie, zanim zacznie być obecne. Wcześniej w tym samym rozdziale czytamy o chorych wynoszonych na ulice, więc niesienie staje się sprawą całego miasta, a nie jednej rodziny. Warto zachować uważność wobec tego, co werset mówi. Opisuje on konkretne zgromadzenie w określonym czasie i nie obiecuje każdemu cierpiącemu, że jego droga zakończy się tak samo. Widać w nim jednak Bożą troskę wyrażoną przez ludzi, którzy nie zostawili słabszych samym sobie. Być może to najcichsza lekcja tego fragmentu: obecność innych bywa pierwszym miejscem, w którym cierpiący odkrywa, że nie został porzucony.

Werset łączy dwa obrazy: ludzie z okolicznych miast przybywają do Jerozolimy, a chorzy i dręczeni przez duchy nieczyste doznają uzdrowienia. Nie jest to opowieść o prywatnym doświadczeniu odizolowanym od wspólnoty. Dzieje się pośród publicznej działalności Apostołów, w czasie, gdy wielu przyjmuje wiarę, a wieść o znakach dociera poza miasto. Kluczowe rozróżnienie dotyczy słowa „wszyscy”. W zdaniu obejmuje ono tych, których przynoszono i którzy doznawali uzdrowienia w opisanej sytuacji. Nie ustanawia obietnicy, że każda choroba każdego człowieka zostanie uleczona w tym życiu. Tekst świadczy o konkretnym działaniu Boga przez posługę Apostołów, nie podaje uniwersalnej reguły dotyczącej zdrowia. Sąsiedztwo tego opisu z opowieścią o zatrzymaniu Apostołów także jest znaczące: publiczne znaki przynoszą uznanie ludu, ale zarazem wzbudzają sprzeciw przywódców. Uzdrowienia nie są więc jedynie niezwykłymi wydarzeniami; potwierdzają głoszone „słowa tego życia” i stają się częścią świadectwa, które spotyka się zarówno z nadzieją, jak i z oporem.

Ten werset pokazuje tłum, który przybywa z sąsiednich miast do Jerozolimy i niesie ze sobą chorych oraz dręczonych przez duchy nieczyste. Tekst mówi wprost: „wszyscy doznawali uzdrowienia”. Warto zauważyć, kto w tej scenie się porusza. Ludzie nie tylko przychodzą sami, lecz niosą innych na miejsce, gdzie działają Apostołowie. Podobną troskę widać w wersecie poprzedzającym (Dzieje Apostolskie 5:15), gdzie chorych wynoszono na ulicę. Wspólnota staje się tu drogą dla słabych. Praktyczny wymiar tej sceny jest prosty. Ktoś, kto sam nie może dojść, potrzebuje kogoś, kto go zaniesie. Rodzina, sąsiedzi i zbór mogą przenosić cierpiących do miejsca modlitwy i pomocy, zamiast czekać, aż ktoś sam tam dotrze. Taka miłość wymaga czasu i rąk. Werset nie obiecuje, że każdy chory dziś doświadczy uzdrowienia, a tekst nie wyjaśnia sposobu działania. Pokazuje jednak wspólnotę, która niosła swoich najsłabszych ku mocy Bożej. Ten obraz pokazuje, że wiara bywa widoczna w zwykłym dźwiganiu drugiego człowieka.

W tym krótkim zdaniu tłum niesie do Jerozolimy ludzi, których choroba i dręczące ich duchy nieczyste odsunęły od zwyczajnego życia. Nie przychodzą sami: sąsiednie miasta ruszają ku nim, a cud dokonuje się pośród wspólnoty, która nie pozostawia cierpiących w ukryciu. Apostołowie są tu pośrednikami znaków i cudów, lecz opowieść kieruje wzrok ku działaniu Boga, który przywraca ludziom życie i miejsce pośród innych. Słowa „wszyscy doznawali uzdrowienia” opisują tych, którzy zostali przyniesieni w tej scenie; nie są obietnicą, że każda choroba w każdym czasie ustąpi na ziemi. Ich pełnia brzmi jednak wyraźnie: w tym zgromadzeniu nikt nie zostaje pominięty. Wcześniej Łukasz wspomina, że chorych kładziono na ulicach, a dalej opowiada o uwięzieniu Apostołów. Miłosierdzie i sprzeciw pojawiają się więc obok siebie, bez łatwego obrazu drogi wolnej od bólu. Można dostrzec w tym scenę otwartych ulic: cierpienie wychodzi z domów, a ludzie niosą je razem ku miejscu, gdzie głoszona jest Ewangelia. Uzdrowienie staje się znakiem królestwa Bożego obecnego pośród kruchego świata, nie zaś zaprzeczeniem jego ran. Wspólnota apostolska świadczy, że Boża moc spotyka człowieka także przez troskę innych.