Dzieje Apostolskie 5:13 – znaczenie i zastosowanie

Ten krótki werset opisuje wspólnotę, w której wszyscy trzymają się razem tak blisko, że ci, którzy stoją z boku, nie mają odwagi do niej dołączyć. Tekst nie mówi wprost, skąd wzięła się ta ostrożność. Widać jednak wyraźną przestrzeń między tymi, którzy są w środku, a tymi, którzy zostają na zewnątrz. Takie miejsca bywają bardzo samotne, nawet wtedy, gdy wokół jest mnóstwo ludzi. Tuż przed tym wersetem pojawia się wielki strach, a zaraz po nim czytamy, że lud wychwalał tych, którzy byli w środku. Pochwała i dystans stoją obok siebie. Można z tego wyczytać, że bliskość z tym, co się dzieje, bywa czymś większym niż podziw z oddali, a jednak nie każdy odważy się na nią od razu. Dzieje Apostolskie nie oceniają tej ostrożności. Ostatnie słowa tego fragmentu pozostają jednak otwarte. W Dziejach Apostolskich 5:14 czytamy, że rosła liczba mężczyzn i kobiet przyjmujących wiarę w Pana, więc przestrzeń między wnętrzem a zewnętrzem nie jest tu zamknięta na zawsze. Werset pokazuje raczej chwilę zawieszenia, w której obserwator jeszcze nie przekroczył progu, choć wspólnota jest już widoczna dla wszystkich.

Dzieje Apostolskie 5:13 zestawia dwa zjawiska, które łatwo uznać za sprzeczne: nikt z „obcych” nie ośmielał się przyłączyć do wspólnoty, a lud zarazem ją wychwalał. Kluczowe jest rozróżnienie między uznaniem a przynależnością. Można dostrzegać powagę i wiarygodność czyjegoś świadectwa, a jednocześnie nie być gotowym wejść w jego krąg. Kontekst nadaje tej ostrożności konkretny ciężar. Tuż wcześniej śmierć Ananiasza i Safiry wywołała wielki strach w Kościele i wśród słuchaczy. Wspólnota apostolska nie jawi się więc jako bezpieczna przestrzeń, do której dołącza się bez namysłu. Znaki dokonywane przez Apostołów i ich zgromadzenia w krużganku Salomona przyciągały uwagę, lecz bliskość tej wspólnoty oznaczała także zetknięcie z wymagającą prawdą o odpowiedzialności przed Bogiem. Werset nie mówi jednak, że ludzie odrzucali Apostołów ani że wzrost wspólnoty ustał. Już następny werset informuje o coraz liczniejszych osobach przyjmujących wiarę w Pana. Nie każdy podziw staje się wiarą, ale brak odwagi dołączenia nie musi oznaczać wrogości. Opis zachowuje napięcie między społecznym uznaniem a osobistym zaangażowaniem.

Ten wers opisuje dwie postawy wobec wspólnoty, które w pierwszym odruchu wydają się sprzeczne. Lud wychwalał uczniów, czyli okazywał im szacunek i uznanie, a mimo to nikt z zewnątrz nie odważał się do nich dołączyć. Kontekst wyjaśnia, skąd mogła brać się ta ostrożność. Tuż wcześniej, w Dziejach Apostolskich 5:1-10, opisano śmierć Ananiasza i Safiry, a w 5:11 czytamy, że wielki strach ogarnął Kościół i wszystkich, którzy o tym słyszeli. Tekst nie mówi wprost, że to ten strach powstrzymywał obcych. Można jednak zauważyć, że świętość wspólnoty stała się czymś poważnym i bardzo konkretnym. Szacunek nie zawsze prowadzi do przynależności. Ludzie mogli podziwiać życie wierzących w krużganku Salomona i pozostać przy tym z boku. Wers 14 pokazuje jednak, że Boże działanie nie zatrzymało się na tym dystansie, bo liczba mężczyzn i kobiet przyjmujących wiarę w Pana coraz bardziej rosła. Ta wspólnota była więc jednocześnie poważana i otwarta.

Po śmierci Ananiasza i Safiry „z obcych nikt nie miał odwagi dołączyć” do wspólnoty Apostołów, choć lud ją wychwalał. W tym zdaniu spotykają się dwa różne spojrzenia: podziw tych, którzy patrzyli z zewnątrz, i lęk przed przekroczeniem progu. Wcześniej tekst mówi, że wielki strach ogarnął Kościół i słuchających o tych wydarzeniach. Nie trzeba więc widzieć w braku odwagi zwykłej niechęci. Bliskość wspólnoty, w której tak wyraźnie objawiła się powaga prawdy wobec Boga, mogła budzić respekt. A jednak ten dystans nie oznaczał, że dzieło Apostołów pozostało bezowocne. Zaraz potem czytamy o coraz liczniejszych mężczyznach i kobietach przyjmujących wiarę w Pana. Werset nie opisuje więc zamknięcia drogi, lecz chwilę, gdy świętość wspólnoty nie była łatwa do oswojenia, a jej świadectwo mimo to przyciągało. Można zobaczyć tu próg, przy którym podziw jeszcze nie staje się przynależnością. Nie każda bliskość zaczyna się od odwagi; czasem wiara dojrzewa w ciszy, zanim człowiek przekroczy próg. Łaska działała pośród ludzi, lecz nie zamieniała ich odpowiedzi w przymus.