Dzieje Apostolskie 17:32 – znaczenie i zastosowanie

Oto krótki opis tego, jak zakończyło się nauczanie Pawła w Atenach.

Niewielu dało się przekonać. Ewangelia odniosła w Atenach równie mały sukces jak niemal wszędzie indziej, ponieważ dumni tamtejsi filozofowie byli uprzedzeni do przesłania Chrystusa, podobnie jak faryzeusze w Jerozolimie. Niektórzy wyśmiewali Pawła i jego nauczanie. Słuchali cierpliwie, dopóki nie zaczął mówić o zmartwychwstaniu umarłych (Dzieje Apostolskie 17:32), po czym zaczęli szydzić. Wcześniej mówił o rzeczach, które nieco przypominały to, co znali z własnych szkół, a poza tym mieli pewne wyobrażenie o życiu po śmierci.

Kiedy jednak mówił o zmartwychwstaniu umarłych, a nawet o zmartwychwstaniu samego Chrystusa, uznali to za niemożliwe. Ich filozofia głosiła, że kiedy życie dobiega końca, już nie powraca. Po śmierci oddawali cześć swoim bohaterom, ale nie wyobrażali sobie, że ci zmarli mogą powstać do życia. Dlatego gdy usłyszeli tę wielką prawdę, będącą radością wierzących, potraktowali ją jak żart. Nie powinniśmy się dziwić, że ludzie myślący po świecku drwią z najważniejszych prawd wiary.

Inni byli gotowi się nad tym zastanowić. Powiedzieli: „Posłuchamy Cię o tym innym razem”. Nie zgadzali się z Pawłem, ale też mu się nie sprzeciwiali. Chcieli odłożyć rozmowę o zmartwychwstaniu na później. Wygląda na to, że pomijali to, co było jasne i czego należało być posłusznym, a zamiast tego wciąż podnosili trudniejszą kwestię, o którą można było się spierać bez końca. Wielu ludzi traci pożytek z praktycznego nauczania chrześcijaństwa, bo wykracza poza to, co rozumie, i gubi się w sporach.

Jeśli ktoś naprawdę chce pełnić wolę Boga w takim zakresie, w jakim ją poznaje, przekona się, że nauka Chrystusa pochodzi od Boga, a nie od człowieka (Ewangelia Jana 7:17). Ci, którzy nie chcą poddać się światłu, które już mają, często próbują przed nim uciec, odwlekając decyzję, jak zrobił to Feliks. Mówią, że posłuchają o tym innym razem, ale nie wiedzą, kiedy ten czas nadejdzie. W ten sposób diabeł odbiera im cały czas, pozbawiając ich chwili obecnej.

Potem Paweł na jakiś czas ich opuścił (Dzieje Apostolskie 17:33), widząc niewielką nadzieję, że uda mu się wtedy coś dla nich zrobić. Prawdopodobnie powiedział jednak tym, którzy chcieli go ponownie posłuchać, że spotka się z nimi, kiedy tylko będą tego chcieli.

Niektórzy jednak się zmienili (Dzieje Apostolskie 17:34). Jeśli jedni nie chcieli uwierzyć, inni uwierzyli. Pewne osoby przyłączyły się do Pawła i uwierzyły. Kiedy od nich odchodził, nie chciały się z nim rozstawać. Były gotowe pójść za nim, dokądkolwiek się uda, zdecydowane trzymać się nauki, którą głosił i w którą uwierzyły.

Wymieniono dwie osoby. Jedną z nich był Dionizy Areopagita, członek najwyższego sądu w Atenach, który obradował na Areopagu, czyli na Wzgórzu Aresa. Był jednym z sędziów lub członków rady, przed którą postawiono Pawła. Sędzia nawrócił się dzięki Pawłowi. Starożytni pisarze podają, że Dionizy wychował się w Atenach, studiował astrologię w Egipcie, zwrócił uwagę na niezwykłe zaćmienie w chwili śmierci naszego Pana, a później wrócił do Aten jako senator. Miał spierać się z Pawłem i porzucić bałwochwalstwo. Pisarze ci podają też, że Paweł dokładnie go pouczył, a Dionizy został pierwszym biskupem Aten. Drugą osobą była Damaris. Niektórzy uważają, że była żoną Dionizego, ale bardziej prawdopodobne, że była inną kobietą wysokiego stanu. Choć w Atenach żniwo nie było tak obfite jak w niektórych innych miejscach, Paweł nie miał powodu uważać, że jego praca poszła na marne.