Dzieje Apostolskie 14:3 – znaczenie i zastosowanie

„Pozostali tam dość długo i nauczali odważnie, ufni w Pana, który potwierdzał słowo swej łaski cudami i znakami dokonywanymi przez ich ręce.” Tuż przed tym zdaniem, w Dziejach Apostolskich 14:2, pojawia się napięcie, bo część mieszkańców Ikonium zaczęła podburzać pogan wobec braci. Apostołowie mimo to nie wyjechali od razu. Słowo „odważnie” nabiera głębi, gdy przypomnimy sobie, że trwanie w trudnym miejscu zwykle wiąże się z lękiem. Autor Dziejów opisuje odwagę jako mówienie, które rodzi się z ufności wobec Pana. Najbardziej poruszające jest to, gdzie zostaje umieszczone źródło mocy. Cuda i znaki dokonują się przez ręce nauczających, a jednak to Pan potwierdza słowo swej łaski. Ludzkie dłonie są narzędziem, a znaczenie tych znaków należy do Boga. Ta prawda daje oddech tym, którzy wytrwali w czymś trudnym i nie widzą wyraźnego skutku swojej pracy. W tym wersecie wytrwanie nie jest jedynie ludzkim wysiłkiem, ponieważ to Pan potwierdza słowo swej łaski także wtedy, gdy wokół jest niepewność.

W Ikonium głoszenie Ewangelii przynosiło zarówno wiarę, jak i sprzeciw. Dzieje Apostolskie 14:3 nie przedstawiają odwagi apostołów jako pewności, że spotka ich powodzenie. Pozostali tam dość długo i nauczali ufnie, mimo że część mieszkańców była przeciw nim. Ich ufność miała konkretny przedmiot: Pana, a nie własną siłę przekonywania ani gwarancję spokojnego przyjęcia. Werset mówi też, że Pan potwierdzał „słowo swej łaski” cudami i znakami dokonywanymi przez ręce apostołów. Znaki nie zastępują tu głoszonego słowa; wskazują na jego źródło i wagę. Określenie „słowo łaski” przypomina, że centrum przekazu nie stanowiła zasługa słuchaczy, lecz Boża przychylność. Zarazem tekst nie mówi, że każdy sprzeciw zostaje usunięty przez cud ani że nadzwyczajne znaki są jedynym potwierdzeniem wiarygodnego nauczania. Kolejne wersety pokazują granicę tej wytrwałości: gdy pojawił się zamiar ukamienowania apostołów, opuścili okolice i głosili dalej gdzie indziej. Długie pozostawanie nie oznacza więc obowiązku trwania w każdym niebezpieczeństwie. W tym fragmencie odwaga polega na wiernym głoszeniu, a nie na utożsamianiu wierności z nieustępliwością za wszelką cenę.

Apostołowie nie wyjechali z Ikonium od razu. Według Dziejów Apostolskich 14:3 pozostali tam „dość długo” i nauczali odważnie, ufni w Pana. Ich odwaga nie była jednak wynikiem spokojnych okoliczności, bo wersety poprzedzające pokazują podburzanie i wrogość (Dzieje Apostolskie 14:2). Zaufanie było więc konkretnym wyborem, którego trzeba dokonywać na nowo. Warto zwrócić uwagę na to, co dzieje się obok nauczania. Pan potwierdzał słowo swej łaski cudami i znakami dokonywanymi przez ich ręce. Znaki nie służą tu chwale apostołów. Mają uwiarygodniać słowo o łasce, które stanowi główne przesłanie. Kiedy świadectwo trwa w trudnym miejscu, pozycja głoszących może słabnąć, a moc słowa pozostaje ta sama. Praktycznie oznacza to wytrwałość bez gwarancji spokoju. Werset nie obiecuje, że opór ustanie ani że każde świadectwo przyniesie oczekiwany skutek. Mówi o wierności, która trwa, i o Panu, który działa przez ludzi zwyczajnych i wystawionych na próbę. Ten fragment pokazuje, że nie trzeba znać przyszłości, by pozostać na miejscu. Wystarcza odwaga, która wyrasta z zaufania, i pewność, czyje słowo niesie owoc.

W Ikonium apostołowie pozostają pośród miasta, w którym jedni przyjmują ich nauczanie, a inni podsycają niechęć. Ich odwaga wyrasta z ufności w Pana. Nie oznacza pewności, że spotka ich powodzenie ani że nie grozi im krzywda; kilka wersetów dalej opuszczają miasto wobec zamiaru przemocy. W tej krótkiej chwili widać jednak, że sprzeciw nie odbiera im głosu. Słowo łaski zostaje potwierdzone znakami dokonywanymi przez ich ręce. Znaki nie są ich własną zasługą ani ozdobą opowieści. Wskazują na działanie Pana i na łaskę, o której nauczają. Apostołowie pozostają narzędziami, przez które staje się widoczna rzeczywistość większa od nich samych. Można wyobrazić sobie płomień lampy w miejscu, gdzie narasta spór: jego światło nie rozstrzyga wszystkich waśni, ale pozwala zobaczyć, że nie zgasło. Także tutaj odwaga nie usuwa zagrożenia. Jest wiernością słowu, gdy jego przyjęcie dzieli mieszkańców. Perspektywa wieczności nie obiecuje łatwej drogi; przypomina, że ludzkie zagrożenie nie jest miarą prawdy ani ostatecznym kresem Bożej łaski.