Dzieje Apostolskie 10:44 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu rezultat i skutek kazania Piotra skierowanego do Korneliusza i jego przyjaciół. Piotr nie trudził się wśród nich na próżno: wszyscy zostali pozyskani dla Chrystusa.

Po pierwsze, Bóg pokazał, że przyjmuje przesłanie Piotra, zsyłając Ducha Świętego na słuchających. Stało się to od razu, jeszcze podczas przemówienia Piotra (Dzieje Apostolskie 10:44). Piotr być może zamierzał powiedzieć więcej, lecz nagle przerwały mu wyraźne znaki, że Duch Święty zstąpił na wszystkich, którzy słuchali Słowa, obdarzając ich cudownymi darami i mocą. Podobnie zstąpił wcześniej na apostołów, jak Piotr powiedział później (Dzieje Apostolskie 11:15). Niektórzy sądzą, że towarzyszył temu dźwięk jakby porywistego wiatru i rozdzielające się języki, tak jak w dniu Pięćdziesiątnicy.

Zwróćmy uwagę, że Duch Święty zstąpił podczas kazania Piotra. W ten sposób Bóg potwierdził jego słowa i nadał im Boską moc. Był to jeden ze znaków potwierdzających posługę apostoła: znaki i cuda dokonywane pośród wierzących (Drugi List do Koryntian 12:12). Piotr sam nie mógł udzielić Ducha Świętego, ale skoro Duch zstąpił wraz z jego przesłaniem, stało się jasne, że Piotr został posłany przez Boga. W innych przypadkach ludzie otrzymywali Ducha po chrzcie, jako potwierdzenie. Ci poganie otrzymali jednak Ducha przed chrztem. Pokazuje to, że Bóg nie jest związany jednym ustalonym porządkiem i nie ogranicza się do zewnętrznych znaków. Duch Święty zstąpił na tych, którzy nie byli ani obrzezani, ani ochrzczeni, bo to Duch daje życie, a ciało na nic się nie przydaje.

Po drugie, ważny jest sposób, w jaki objawiło się przyjście Ducha. Zebrani zaczęli mówić językami, których wcześniej się nie uczyli (Dzieje Apostolskie 10:46). Być może mówili po hebrajsku, świętym języku. Skoro głosiciele otrzymali zdolność posługiwania się językami powszechnie używanymi, by przekazywać słuchaczom naukę Chrystusa, być może słuchacze zostali od razu nauczeni także świętego języka, aby mogli badać dowody z ksiąg Starego Testamentu w oryginale. Możliwe też, że zdolność mówienia językami wskazywała, iż wszyscy mieli zostać sługami, a to pierwsze zstąpienie Ducha przygotowało ich do głoszenia innym Ewangelii, którą sami dopiero co przyjęli.

Zwróćmy jednak uwagę, co robili, mówiąc językami: wielbili Boga. Mówili o Chrystusie i błogosławieństwach odkupienia, podobnie jak Piotr, a wszystko służyło chwale Boga. Tak samo było z tymi, na których Duch Święty zstąpił po raz pierwszy (Dzieje Apostolskie 2:11). Bez względu na to, jaki otrzymaliśmy dar, powinniśmy używać go ku czci Boga, zwłaszcza daru mowy i wszystkiego, co z niego wynika.

Po trzecie, rozważmy, jaki wpływ wydarzenie to wywarło na obecnych tam wierzących Żydów (Dzieje Apostolskie 10:45). Wierzący Żydzi, którzy przybyli z Piotrem, sześciu mężczyzn, byli zdumieni. To głęboko ich zaskoczyło, a być może nawet zaniepokoiło, ponieważ dar Ducha Świętego został wylany także na pogan. Sądzili, że należy on wyłącznie do ich narodu. Gdyby właściwie rozumieli Pisma Starego Testamentu, które zapowiadały to wydarzenie, nie byliby aż tak zaskoczeni. Błędne wyobrażenia często sprawiają, że potykamy się o to, jak Bóg działa w swojej opatrzności i łasce.

Piotr rozpoznał działanie Boga i zarządził chrzest tych, na których zstąpił Duch Święty. Choć otrzymali Ducha, nadal potrzebowali chrztu. Bóg nie jest związany zewnętrznymi obrzędami, ale my jesteśmy nimi związani. Nadzwyczajne dary nie zwalniają nas z ich przyjmowania. Przeciwnie, sprawiają, że jesteśmy jeszcze bardziej zobowiązani do ich przestrzegania. Niektórzy mogliby dziś powiedzieć: „Ci ludzie zostali ochrzczeni Duchem Świętym, więc po co im chrzest wodą? To byłoby poniżej ich godności”. Nie jest to jednak poniżej ich godności, bo chrzest wodą jest obrzędem ustanowionym przez Chrystusa, wejściem do widzialnego Kościoła i znakiem nowego przymierza.

Choć ci ludzie byli poganami, otrzymali Ducha Świętego, więc mogli zostać dopuszczeni do chrztu (Dzieje Apostolskie 10:47). „Czy ktoś może zabronić użycia wody, aby ich ochrzczono?” — zapytał Piotr, mając na myśli nawet najbardziej rygorystycznego Żyda. „Przecież otrzymali Ducha Świętego tak samo jak my”. To mocny argument. Czy możemy odmówić znaku tym, którzy otrzymali rzeczywistość, na którą ten znak wskazuje? Z pewnością ci, którzy otrzymali łaskę przymierza, mają prawo do jego znaków. Skoro otrzymali Ducha tak samo jak my, powinni otrzymać także chrzest tak samo jak my. Powinniśmy bowiem podążać za Bożym prowadzeniem i przyjmować do wspólnoty tych, których Bóg przyjął.

Bóg obiecał wylać swojego Ducha na dzieci wiernych i ich potomstwo. Kto więc mógłby odmówić im wody i nie dopuścić do chrztu, skoro otrzymali obietnicę Ducha Świętego tak samo jak my? Teraz widać, dlaczego Duch został dany przed chrztem. Gdyby stało się inaczej, Piotr być może nie odważyłby się ich ochrzcić, tak jak wcześniej nie odważył się do nich przemówić, dopóki Bóg nie pokierował nim przez widzenie. W każdym razie naraziłby się na krytykę ze strony wierzących Żydów. Bóg wciąż otwierał więc przed poganami kolejne niezwykłe drzwi łaski, aby wprowadzić ich do Kościoła. Jakże dobra jest łaska Boga, znacznie szersza niż życzliwość niektórych dobrych ludzi.

Piotr sam ich nie ochrzcił, lecz polecił, by zostali ochrzczeni (Dzieje Apostolskie 10:48). Najprawdopodobniej uczynili to niektórzy bracia, którzy przybyli z nim, działając na jego polecenie. Piotr mógł powstrzymać się od osobistego udzielania chrztu z tego samego powodu, dla którego robił to Paweł: aby nikt nie przypisywał zbyt wielkiego znaczenia osobie udzielającej chrztu ani nie sądził, że został ochrzczony w jej imię (Pierwszy List do Koryntian 1:15). Apostołom powierzono zadanie pozyskiwania uczniów ze wszystkich narodów i chrzczenia ich, mieli jednak poświęcać się modlitwie i posłudze Słowa. Paweł mówi też, że został posłany nie po to, by chrzcić, lecz by głosić — a było to ważniejsze i szlachetniejsze zadanie. Dlatego udzielanie chrztu zwykle powierzano sługom niższym rangą. Działali oni na polecenie apostołów, więc można było powiedzieć, że to apostołowie chrzcili. O człowieku mówi się, że sam zrobił to, co wykonał za pośrednictwem kogoś innego.

Na koniec słuchacze pokazali, że przyjmują zarówno przesłanie Piotra, jak i działanie Boga: poprosili Piotra, by został z nimi przez kilka dni. Nie mogli zaprosić go, by zamieszkał z nimi na stałe, bo wiedzieli, że ma jeszcze obowiązki gdzie indziej i w najbliższym czasie powinien wrócić do Jerozolimy. Nie chcieli jednak, by od razu odchodził. Usilnie prosili, aby został jeszcze przez jakiś czas i dalej nauczał ich o sprawach królestwa Bożego.

Ci, którzy choć trochę poznali Chrystusa, pragną poznawać Go coraz lepiej. Nawet ci, którzy otrzymali Ducha Świętego, nadal potrzebują posługi Słowa.