Dzieje Apostolskie 10:43 – znaczenie i zastosowanie

Piotr wypowiada te słowa w domu Korneliusza, pobożnego setnika, i przywołuje świadectwo wszystkich proroków. Warto zauważyć, że przebaczenie wiąże z wiarą w Jezusa i z Jego imieniem, a nie z zasługami słuchaczy ani z tym, jak dotąd przeżywali swoje życie. „Wszyscy prorocy świadczą o tym, że każdy, kto w Niego wierzy, przez Jego imię otrzymuje odpuszczenie grzechów” (Dzieje Apostolskie 10:43). Najbardziej poruszające jest w tym zdaniu słowo „każdy”. Obejmuje ono także tych, którzy przychodzą do Boga późno albo z bagażem, którego jeszcze nie potrafią nazwać. Człowiek dźwigający winę łatwo zaczyna liczyć, czy w ogóle zasłużył na przebaczenie. Tekst przenosi uwagę z tego rachunku na zaufanie wobec Tego, przez którego przebaczenie zostaje ofiarowane. Odpuszczenie grzechów nie jest więc nagrodą za dobre życie, lecz darem, który przyjmuje się w wierze. Świadectwo proroków, o którym mówi Piotr, nie kończy się na tym, co człowiek musi jeszcze uporządkować. Wskazuje na Jego imię. W tym jest nadzieja, bo wina nie musi być ostatnim słowem o człowieku.

W Dziejach Apostolskich 10:43 Piotr streszcza sens świadectwa proroków: każdy, kto wierzy w Jezusa, otrzymuje przez Jego imię odpuszczenie grzechów. Nie jest to zdanie oderwane od historii. Piotr mówi o Jezusie, którego Bóg wskrzesił i ustanowił sędzią żywych i umarłych. Przebaczenie nie pomija więc powagi zła, lecz jest związane z osobą Jezusa i tym, czego Bóg przez Niego dokonał. Ważne jest słowo „każdy”. Piotr przemawia w domu Korneliusza, poganina, a żydowscy wierzący zdumiewają się, gdy Duch Święty zostaje dany także poganom. W tym kontekście powszechność obietnicy oznacza, że pochodzenie nie zamyka nikomu drogi do Bożego przebaczenia. Nie oznacza zaś, że tekst obiecuje odpuszczenie bez względu na wiarę: mówi o każdym, kto wierzy w Jezusa. „Przez Jego imię” wskazuje, że źródłem przebaczenia nie jest pozycja społeczna, narodowość ani własna zasługa. Wiara nie kupuje łaski, lecz wiąże człowieka z Tym, w którym Bóg ją ofiaruje. Takie ujęcie łączy uniwersalny zasięg dobrej nowiny z konkretnym centrum: Jezusem.

Piotr przemawia do Korneliusza i jego domowników, a jego słowa mają jasny rdzeń. Najpierw wskazuje na świadków, którzy widzieli Zmartwychwstałego, a potem na przesłanie: „Wszyscy prorocy świadczą o tym, że każdy, kto w Niego wierzy, przez Jego imię otrzymuje odpuszczenie grzechów”. W Dziejach Apostolskich 10:43 wiara i imię Jezusa stoją obok siebie jako warunek i źródło przebaczenia. Ten fragment nie mówi o żadnych ludzkich zasługach. Korneliusz był już człowiekiem pobożnym, dawał jałmużnę i modlił się do Boga, a jego pobożność była prawdziwa. Mimo to Piotr nie mówi mu, że dobre uczynki wystarczą. Mówi o Jezusie, którego Bóg wskrzesił i ustanowił sędzią żywych i umarłych. Dla kogoś, kto dźwiga winę, to zdanie ma bardzo konkretne znaczenie. Przebaczenie jest darem przyjmowanym w wierze, a nie wynikiem bilansu dobrych i złych dni. Obietnica obejmuje każdego, kto wierzy, bez względu na pochodzenie. Ten werset pokazuje, że Bóg zbiera ludzi wokół jednego imienia.

Słowa Piotra padają w domu Korneliusza, człowieka spoza Izraela, który szuka Boga. „Wszyscy prorocy świadczą o tym” — mówi Piotr, ukazując, że odpuszczenie grzechów przez Jezusa nie jest nowym, oderwanym od historii darem. Wyrasta z Bożej obietnicy, a teraz zostaje ogłoszone także poganom. W centrum zdania stoi imię Jezusa. To przez Niego człowiek otrzymuje przebaczenie: nie jako zapłatę za pobożność ani nagrodę za przynależność do określonego ludu, lecz jako dar związany z wiarą w Niego. Piotr mówi o „każdym, kto w Niego wierzy”, nie ograniczając tej obietnicy do ludzi podobnych do niego. W tym domu słowo nie pozostaje samym objaśnieniem. Gdy Piotr jeszcze mówi, Duch Święty zstępuje na słuchających, a obecni Żydzi zdumiewają się, że dar obejmuje również pogan. Łaska przekracza granice, które ludzie uznawali za oczywiste, nie tracąc swojego źródła: Jezusa ukrzyżowanego i wskrzeszonego przez Boga. Przebaczenie otwiera wspólnotę tam, gdzie wcześniej mogła wydawać się nieosiągalna.