Dzieje Apostolskie 10:42 – znaczenie i zastosowanie

Piotr wypowiada te słowa w domu poganina Korneliusza, a świadectwo, które ma przekazać, nie jest lekkie. Apostołowie mają ogłosić, że Jezus jest sędzią żywych i umarłych. Byli przy Nim, jedli i pili z Nim po zmartwychwstaniu, więc ich świadectwo wynika z bliskości, ale też niesie odpowiedzialność za słowo o sądzie, które samo w sobie trudno przyjąć bez drżenia. Warto jednak spojrzeć na to, co następuje zaraz potem. W Dziejach Apostolskich 10:43 czytamy, że wszyscy prorocy świadczą o tym, że każdy, kto w Niego wierzy, przez Jego imię otrzymuje odpuszczenie grzechów. Sąd i łaska pojawiają się w jednym przekazie, obok siebie, i powaga tej prawdy nie odbiera jej ciepła. Świadectwo, o którym mówi nasz werset, zakłada więc zarówno powagę, jak i zaproszenie. Nie jest to zapowiedź lęku przed sędzią, lecz przypomnienie, że Ten, który będzie sądził, jest tym samym, którego świadkowie poznali z bliska i który jako Zbawiciel został ogłoszony wszystkim.

W Dziejach Apostolskich 10:42 Piotr ujmuje swoje posłannictwo w dwóch powiązanych słowach: „ogłosić” i „dać świadectwo”. Nie przedstawia własnej teorii o Jezusie, lecz przekazuje prawdę, której świadkiem jest wspólnota uczniów: Bóg ustanowił Jezusa sędzią żywych i umarłych. Wcześniej Piotr mówi o Jego śmierci, zmartwychwstaniu i spotkaniach z Nim po zmartwychwstaniu. Sąd nie jest więc oderwaną groźbą, lecz częścią opowieści o Jezusie, którego Bóg wskrzesił. Tytuł „sędzia żywych i umarłych” oznacza powszechny zakres Jego władzy: nikt nie pozostaje poza nią. Zarazem następny werset dopowiada, że każdy, kto wierzy w Jezusa, otrzymuje odpuszczenie grzechów. W tym kontekście świadectwo o sądzie i dobra nowina o przebaczeniu nie konkurują ze sobą. Przebaczenie nie udaje, że zło nie ma znaczenia; sąd nie przekreśla możliwości łaski. Scena rozgrywa się w domu Korneliusza, poganina, a wkrótce Duch Święty zstępuje na słuchających. Wieść o Jezusie jako sędzim i dawcy przebaczenia przekracza zatem granice, które mogły dzielić pierwszych słuchaczy.

Ten wers zamyka to, co Piotr mówi w domu Korneliusza. Zmartwychwstały Jezus dał uczniom zadanie krótkie i konkretne: ogłosić i świadczyć. Wiadomość ma dotrzeć do ludzi, a nie zostać w gronie wtajemniczonych. Słowa „On nam rozkazał ogłosić ludowi i dać świadectwo” opisują polecenie, które uczniowie przyjęli, a nie ich własny pomysł. Świadectwo opiera się na doświadczeniu. W Dziejach Apostolskich 10:41 zapisano, że apostołowie jedli i pili z Jezusem po Jego zmartwychwstaniu, więc mogli mówić o tym, co sami widzieli. Wierność świadka polega więc na tym, że mówi prawdę o tym, co zna, prostymi słowami, bez gorączkowego zabiegania o efekt. Ostatnia część wersu niesie największy ciężar: Bóg ustanowił Jezusa sędzią żywych i umarłych. Świadek nie musi nikogo przekonać ani zobaczyć skutku swoich słów. Sąd należy do Boga, a zadaniem człowieka jest mówienie tego, co prawdziwe. Ta perspektywa zdejmuje z serca ciężar odpowiedzialności za cudze decyzje, a jednocześnie nadaje wagę każdemu słowu wyznania.

W domu Korneliusza Piotr nie przedstawia Jezusa jedynie jako nauczyciela z przeszłości. Mówi o Tym, którego Bóg wskrzesił i ustanowił sędzią żywych i umarłych. Świadectwo apostołów wyrasta z bliskości: jedli i pili ze zmartwychwstałym Jezusem. Ogłoszenie nie jest więc opowieścią o nieobecnym Bogu, lecz świadectwem o żyjącym Chrystusie, któremu powierzono sąd. Słowa o żywych i umarłych obejmują całość ludzkiego istnienia. Żadna epoka ani granica śmierci nie wyłącza człowieka spod Jego władzy. Może budzić to powagę, ale w tym fragmencie nie zostaje oddzielone od dobrej nowiny: zaraz potem Piotr mówi, że każdy, kto wierzy w Jezusa, otrzymuje przez Jego imię odpuszczenie grzechów. Ważne jest także miejsce tej sceny. Wieść o Jezusie dociera do domu poganina, a zgromadzeni słuchają jej poza granicami dotychczasowej wspólnoty uczniów. Sędzia wszystkich nie jest własnością jednej grupy. Jego autorytet i przebaczenie spotykają się w tym samym świadectwie: Ten, przed którym życie jest odsłonięte, jest także Tym, przez którego Bóg otwiera drogę odpuszczenia.