Dzieje Apostolskie 10:38 – znaczenie i zastosowanie

Piotr przypomina słuchaczom o Jezusie z Nazaretu, o którym, jak sam zaznacza, wiedzą. Zanim jednak mówi o Jego czynach, wskazuje, kto stał za nimi: Bóg namaścił Go Duchem Świętym i mocą. Ten wers opisuje więc Jezusa jako człowieka żyjącego w bliskości z Ojcem, a nie jako kogoś, kto działa tylko własnymi siłami. Najbardziej poruszające jest w tym fragmencie to, jak tekst łączy dobro z obecnością Boga. Czytamy: „Dlatego że Bóg był z Nim, przeszedł On, czyniąc dobrze i uzdrawiając wszystkich, którzy byli pod władzą diabła”. Obraz przechodzenia przez ziemię mówi o Kimś, kto nie pozostaje w oddaleniu, lecz wchodzi w ludzkie życie tam, gdzie jest ciężko, i zostawia po sobie ulgę. Warto przy tym zachować uważność na to, czego ten werset nie obiecuje. Nie opisuje każdego cierpienia jako zniknięcia od ręki i nie zapewnia uzdrowienia w każdej sprawie. Pokazuje Jezusa, który czynił dobrze, i Boga, który był z Nim. Ta bliskość pozostaje prawdą także wtedy, gdy ulga przychodzi powoli albo wcale.

Piotr nie przedstawia Jezusa wyłącznie jako nauczyciela: opisuje Jego działanie jako znak, że Bóg jest z Nim. Jezus został namaszczony Duchem Świętym i mocą, a Jego dobro i uzdrowienia ukazują, że zło nie ma ostatniego słowa. Werset nazywa diabła władcą, pod którego panowaniem znaleźli się uzdrawiani; nie sprowadza jednak każdej choroby ani każdego cierpienia do jednego wyjaśnienia. Znaczenie tej wypowiedzi wyznacza jej miejsce w przemówieniu Piotra do Korneliusza, rzymskiego setnika. Piotr właśnie mówi, że Bóg nie ma względu na osoby, a Jezus jest Panem wszystkich. Historia Jezusa nie zostaje więc zamknięta w granicach jednego narodu: Jego misja i pokój ogłaszany przez Niego dotyczą także pogan. Słowa o czynieniu dobra nie są oderwaną pochwałą szlachetności. Piotr składa świadectwo o konkretnym działaniu Jezusa, a zaraz potem mówi o Jego śmierci i zmartwychwstaniu. Uzdrowienia należą do tej większej opowieści o Bożym zwycięstwie nad złem, lecz nie stanowią obietnicy, że każda choroba ustąpi. Werset pokazuje, kim jest Jezus: działa z mocą Boga, a Jego dobroć zapowiada pokój, który Piotr głosi wszystkim.

Piotr nie zaczyna od teorii. Przypomina słuchaczom to, co już znają: sprawę Jezusa z Nazaretu. Wiara ma tu konkretny kształt, bo opiera się na wydarzeniach, o których mówiono w całej Judei. W tym fragmencie najważniejsze jest źródło działania. Jezus przeszedł, czyniąc dobrze, ponieważ Bóg był z Nim. Tekst Dziejów Apostolskich 10:38 łączy posługę z namaszczeniem Duchem Świętym i mocą, a nie z ludzkim wysiłkiem, który musi coś udowodnić. W zwykłych dniach widać, jak to wygląda. Ktoś, kto pomaga innym z lęku, że zostanie oceniony, szybko się wypala. Ktoś, kto działa w świadomości, że Bóg jest przy nim, może dać tyle, ile dziś naprawdę jest potrzebne. Słowa o uzdrawianiu „wszystkich, którzy byli pod władzą diabła” mówią o zwycięstwie Chrystusa nad złem. Nie są jednak obietnicą, że każde cierpienie zniknie od razu. Piotr opisuje to, czego Bóg dokonał w Jezusie, i nie przesądza o przebiegu czyjegoś życia. Najmocniej działa tu kolejność: najpierw obecność Boga, potem dobre czyny. Dobro nie zaczyna się od człowieka, ale od Tego, który jest z nim.

Piotr opowiada o Jezusie w domu Korneliusza, człowieka spoza Izraela, a więc słowa o Jezusie niosą już w sobie szerszy horyzont: Bóg nie zamyka swojej łaski w granicach jednego narodu. Jezus został namaszczony Duchem Świętym i mocą; Jego działanie wypływa z obecności Boga, nie z własnej chwały. Słowa „przeszedł, czyniąc dobrze” ukazują dobro jako ślad Bożej bliskości pośród ludzkiego życia. Jezus uzdrawiał tych, którzy byli pod władzą diabła. Nie jest to jedynie opis choroby, lecz wyzwolenia spod zła, które odbiera człowiekowi wolność i nadzieję. W tym obrazie moc Boga nie przygniata: przywraca życie. Jak światło odsłaniające drogę w ciemnym pokoju, Jego dobro prowadzi ku wolności. Niebo nie jawi się tu jako odległa obietnica oderwana od ziemi. W Jezusie wieczność dotyka konkretnych ran i niewoli, a dobro staje się znakiem Królestwa już obecnego, choć jeszcze niepełnego. Piotr świadczy o czynach Jezusa, a dalsze słowa przypominają, że ten sam Jezus został zabity i wskrzeszony przez Boga. Jego uzdrawiająca obecność nie oznacza, że każde cierpienie znika teraz; wskazuje na ostateczną władzę Boga nad złem i śmiercią.