Dzieje Apostolskie 10:36 – znaczenie i zastosowanie

Piotr wypowiada te słowa w domu Korneliusza, setnika, który już wcześniej był pobożny, dawał jałmużny i zawsze modlił się do Boga. Mimo tej bliskości z Bogiem Korneliusz nie należał do narodu Izraela, a Piotr mówi: „Posłał swoje słowo synom Izraela, zwiastując im pokój przez Jezusa Chrystusa” (Dzieje Apostolskie 10:36). Pokój zwiastowany temu narodowi nie zatrzymuje się jednak na jednym narodzie, bo Jezus jest Panem wszystkich. Dla kogoś, kto długo czeka na bliskość i nie wie, czy należy do wspólnoty, to zdanie niesie spokojną pewność, że Bóg nie zamyka się w granicach jednej grupy. Warto zauważyć, że pokój jest tu przedstawiony jako słowo, które zostało posłane, a nie jako coś, co trzeba najpierw sobie zasłużyć. Piotr mówi o tym, czego sam był świadkiem (Dzieje Apostolskie 10:39), i pozostawia słuchaczom przestrzeń na przyjęcie tej wieści. W tym jest coś bardzo ludzkiego: pokój przychodzi w zwykłym domu, w zwykłej rozmowie, w miejscu, gdzie ktoś po prostu czeka na słowo. Ostatnie zdanie wersetu daje perspektywę, której nie da się sprowadzić do jednego narodu ani jednego doświadczenia. Nie oznacza to, że każdy trud zniknie, lecz że Bóg, który posyła pokój, jest Panem całej ludzkiej historii, także tej najbardziej osobistej.

W Dziejach Apostolskich 10:36 Piotr streszcza dobrą nowinę w zdaniu, które łączy dwa kręgi: Bóg posłał swoje słowo synom Izraela, a jego treścią jest pokój przez Jezusa Chrystusa. Nie chodzi o abstrakcyjną ideę zgody. W dalszej wypowiedzi Piotr przypomina, że Jezus czynił dobro, został zabity, a Bóg wskrzesił Go z martwych. Pokój jest więc związany z osobą i dziełem Jezusa. Szczególne znaczenie ma ostatnie zdanie: „On to jest Panem wszystkich”. Piotr wypowiada je w domu Korneliusza, rzymskiego setnika, a więc wśród ludzi spoza Izraela. Początek wersetu wskazuje, do kogo najpierw skierowano orędzie; zakończenie nie pozwala jednak zamknąć panowania Jezusa w granicach jednego narodu. Nie znaczy to, że Izrael zostaje pominięty, lecz że Jezus nie należy wyłącznie do żadnej grupy. W tym kontekście słowa Piotra pokazują, jak Bóg prowadzi świadków poza utrwalone podziały. Ewangelia ma swoje historyczne korzenie w Izraelu, ale jej Pan jest Panem wszystkich. Pokój ogłaszany przez Jezusa otwiera wspólnotę, do której mogą należeć także ci, których wcześniej uznawano za obcych.

Bóg nie zostawił pokoju w sferze ogólnych obietnic. Posłał słowo, czyli wieść, którą trzeba usłyszeć i przekazać dalej. W Dziejach Apostolskich 10:36 ta wieść zostaje wypowiedziana wobec Korneliusza i zgromadzonych u niego, a więc ludzi spoza narodu Izraela. Wcześniejsze wersety mówią, że Bóg nie ma względu na osoby, dlatego dostęp do tej wieści nie zależy od pochodzenia ani od pozycji w społeczeństwie. Pokój ma tu wyraźne źródło: przez Jezusa Chrystusa. Werset mówi o pokoju, który zostaje zwiastowany, a nie o warunkach, w których życie przebiega bez napięć. Ta różnica ma znaczenie praktyczne. Pokój opiera się na tym, kto go ogłasza i czego dokonał, a nie na tym, co dzieje się wokół. Zdanie „On to jest Panem wszystkich” poszerza ten obraz. Zwierzchność Chrystusa obejmuje wszystkich, więc nikt nie stoi poza zasięgiem tej wieści. Przykładowo, człowiek wracający z pracy do domu, zajmujący się rachunkami albo wychowaniem dzieci nie wychodzi spod Jego panowania. Werset nie opisuje takich sytuacji wprost, ale pokazuje, że pokój nie jest prywatną sprawą jednej dziedziny życia, lecz dotyczy całego codziennego dnia.

Piotr mówi o słowie posłanym najpierw do synów Izraela, a zarazem stoi w domu Korneliusza, setnika spośród narodów. Ta chwila odsłania szerokość Bożego działania: dobra nowina ma swoje korzenie w historii Izraela, lecz nie zatrzymuje się na granicy jednego ludu. Bóg nie odwraca się od wcześniejszej obietnicy; przez Jezusa otwiera jej zasięg. Pokój, który Piotr ogłasza, przychodzi „przez Jezusa Chrystusa”. Nie jest abstrakcyjną zgodą ani obietnicą, że doczesne życie będzie wolne od cierpienia. Jego źródłem jest sam Jezus, którego dalsze słowa Piotra ukazują jako Tego, który czynił dobro, został zabity i wskrzeszony przez Boga. W tej historii pokój ma ciężar krzyża i nadzieję zmartwychwstania. „On to jest Panem wszystkich” nadaje temu orędziu wymiar większy niż jedna wspólnota czy epoka. Korneliusz i jego dom słuchają, a słowa Piotra wskazują, że Chrystus nie należy do żadnego narodu na wyłączność. Przed Nim ludzkie granice nie wyznaczają granic Bożej łaski. Pokój ogłoszony w konkretnym domu sięga ku wieczności, bo jego Panem jest Ten, którego władza obejmuje wszystkich.