Dzieje Apostolskie 10:35 – znaczenie i zastosowanie

Piotr mówi najpierw, że przekonuje się, iż Bóg nie ma względu na osoby, a zaraz potem pada zdanie: „Ale w każdym narodzie miły jest Mu ten, kto się Go boi i postępuje sprawiedliwie.” Słowo „w każdym narodzie” jest szerokie i otwiera drzwi przed ludźmi z różnych ludów, historii i języków. Nie wskazuje żadnego wyłącznego kręgu, w którym można być przyjętym. Ten sam obraz wraca do Korneliusza, o którym w Dziejach Apostolskich 10:2 czytamy, że był pobożny i „bojący się Boga” wraz z całym swoim domem, dawał jałmużny i zawsze modlił się. Bojaźń Boża pojawia się więc tu jako miara bliskości z Bogiem, a nie jako przynależność do określonego narodu. Tekst mówi o tym, kto się Boga boi i kto postępuje sprawiedliwie, i właśnie ta postawa serca oraz sposób życia są Bogu miłe. Fragment nie opisuje drogi, którą ktoś dochodzi do takiej postawy, ani nie obiecuje spokojnego losu każdemu, kto się stara. Pokazuje natomiast Boży sposób patrzenia na ludzi, który nie zatrzymuje się na granicach ani pochodzeniu, lecz widzi wierność w sercu i w życiu.

Wypowiedź Piotra o tym, że „w każdym narodzie miły jest Mu ten, kto się Go boi i postępuje sprawiedliwie”, pada w domu Korneliusza, rzymskiego setnika. Korneliusz modli się, daje jałmużnę i okazuje pobożność, ale jego pochodzenie nie zamyka go poza zasięgiem Bożej łaski. Piotr rozpoznaje, że Bóg „nie ma względu na osoby”: narodowość nie stanowi przywileju ani przeszkody w przyjęciu przez Boga. Kluczowe rozróżnienie dotyczy pobożności i treści całego orędzia. Werset opisuje postawę człowieka, którego Bóg przyjmuje; nie mówi, że sprawiedliwe uczynki same zastępują poznanie Chrystusa ani że człowiek zasługuje nimi na zbawienie. W dalszych słowach Piotr głosi pokój przez Jezusa Chrystusa, Pana wszystkich. Zatem Boża otwartość nie oznacza, że przesłanie o Jezusie staje się zbędne. Oznacza, że nie jest ono zastrzeżone dla jednej grupy. Fragment rozbraja dwa przeciwne błędy: przekonanie o wyższości własnego narodu oraz myśl, że pochodzenie lub przeszłość z góry wykluczają człowieka. Sprawiedliwe życie i bojaźń Boża mają znaczenie, lecz nie tworzą granic, których Bóg sam nie stawia.

Piotr wypowiada te słowa w domu Korneliusza, setnika, który już wcześniej był pobożny i często się modlił. Ten kontekst pokazuje, że Piotr dopiero teraz przekonuje się o tym, jak Bóg postępuje z ludźmi (Dzieje Apostolskie 10:34). Wers 35 mówi: „Ale w każdym narodzie miły jest Mu ten, kto się Go boi i postępuje sprawiedliwie”. Zdanie wymienia dwa elementy: bojaźń Boga i postępowanie sprawiedliwe. Oba dotyczą całego życia, a nie jednego momentu. Bojaźń widać w tym, że ktoś liczy się z Bogiem przy pracy, w rodzinie i przy rozliczeniach. Sprawiedliwość przybiera konkretne kształty: uczciwa umowa, oddany dług, prawdziwe słowo wobec sąsiada. Werset mówi o „każdym narodzie”, a nie o jednym ludzie, dlatego obejmuje także tych, którzy nie należą do wspólnoty Izraela. Tekst nie opisuje też, jak dokładnie Bóg prowadzi takie osoby dalej. Zostawia to tajemnicy. Mocno zaznacza natomiast, że odpowiedź na Boga ma widoczny kształt w zwykłym dniu.

Piotr wypowiada te słowa w domu Korneliusza, rzymskiego setnika, gdy zaczyna rozumieć, że Bóg nie zamyka swojej łaski w granicach jednego narodu. „Miły jest Mu” nie znaczy, że człowiek kupuje Bożą przychylność dobrymi uczynkami. Wskazuje raczej, że Bóg widzi serce człowieka i przyjmuje tych, którzy zwracają się ku Niemu z czcią, a sprawiedliwość staje się widoczna w ich postępowaniu. Korneliusz modli się, daje jałmużnę i pragnie usłyszeć, co Bóg polecił Piotrowi. Jego historia nie kończy się jednak na pobożności: Piotr opowiada o Jezusie Chrystusie, Panu wszystkich, i o pokoju, który przychodzi przez Niego. W tym spotkaniu otwierają się drzwi, których Piotr wcześniej nie umiał przekroczyć. Sprawiedliwe postępowanie może być ciche i konkretne: uczciwa zapłata za pracę, troska o człowieka bez wpływów, odmowa krzywdzącego przywileju. Takie czyny nie stawiają Boga przed długiem. Są śladem serca zwróconego ku Niemu. Wers ten ukazuje więc Boga, który nie mierzy człowieka pochodzeniem, lecz dostrzega jego odpowiedź na światło, które otrzymał.