Dzieje Apostolskie 10:22 – znaczenie i zastosowanie

Posłańcy przynoszą do Piotra wieść, w której najmocniej słychać tęsknotę za tym, by ktoś naprawdę wysłuchał. Mówią: „Setnik Korneliusz, człowiek sprawiedliwy i bogobojny, o czym może zaświadczyć cała ludność żydowska, otrzymał polecenie od świętego anioła, aby cię wezwał do swojego domu i wysłuchał tego, co mu powiesz.” Zanim padną słowa Piotra, widzimy człowieka, który od dawna się modlił i dawał jałmużnę. Określenia „sprawiedliwy” i „bogobojny” mówią o życiu, które zostało zauważone przez innych, a nie o kimś bez skazy. Świadectwo całej ludności żydowskiej wspiera ten obraz z zewnątrz. Najbardziej poruszające wydaje mi się jednak to, że Korneliusz czeka na słowo, które dopiero ma zostać wypowiedziane. Jego pragnienie zostaje zauważone i przekazane dalej, zanim ktokolwiek przekroczy próg jego domu. W tej ciszy między posłaniem a przyjściem Piotra mieści się zaufanie, które nie musi jeszcze widzieć końca. W Dziejach Apostolskich 10:22 widać więc, że wysłuchanie zaczyna się wcześniej, niż ktoś usłyszy odpowiedź. Skoro anioł posłał po Piotra, czekanie Korneliusza nie zostało przeoczone, a to nadaje cierpliwemu oczekiwaniu inny ciężar, lżejszy i pełniejszy sensu.

Wysłannicy Korneliusza opisują go jako „człowieka sprawiedliwego i bogobojnego”, a jego dobre imię potwierdza, według ich słów, cała ludność żydowska. To ważne: Piotr nie spotyka człowieka przedstawionego jako obojętny na Boga czy pozbawiony szacunku ze strony otoczenia. A jednak Korneliusz otrzymał polecenie, by wezwać Piotra i wysłuchać jego słów. Kluczowe rozróżnienie zachodzi więc między szczerą pobożnością a treścią, którą człowiek ma jeszcze usłyszeć. Werset nie umniejsza dobroci Korneliusza ani nie podaje pełnej nauki o zbawieniu. Pokazuje natomiast, że jego prawość nie czyni spotkania z Piotrem zbędnym. Anioł kieruje go ku świadectwu apostolskiemu, a Piotra Duch prowadzi do ludzi, których żydowskie granice wspólnoty mogły wcześniej oddzielać od niego. W tym krótkim opisie spotykają się dwa rodzaje świadectwa: publiczna opinia o Korneliuszu i Boże polecenie, które otwiera drogę do dalszego poznania. Dzieje Apostolskie 10:22 ukazuje zatem nie konkurs zasług, lecz początek spotkania, w którym pobożność Korneliusza i posłannictwo Piotra zostają objęte Bożą inicjatywą.

Ci ludzie nie mówią o sobie. Przekazują słowa setnika i opierają się na opinii, która ma wagę. Korneliusz zostaje opisany jako człowiek sprawiedliwy i bogobojny, a świadectwo o nim pochodzi od całej ludności żydowskiej. Korneliusz nie należał do tego narodu, a jego dobra opinia wśród Żydów została potwierdzona przez innych, nie przez niego samego. W tym zdaniu najważniejsze jest to, co zostaje powiedziane o posłuszeństwie. W Dziejach Apostolskich 10:22 słyszymy, że Korneliusz otrzymał polecenie od świętego anioła, aby wezwać Piotra i wysłuchać jego słów. Tekst nie wspomina o wahaniu. Wierność wygląda tu zwyczajnie. Człowiek słyszy wskazanie i nie zamyka drzwi przed tym, co przynosi coś nowego. Jego dom staje się miejscem, w którym można usłyszeć słowa trudne albo niespodziewane. Bóg posługuje się tu zwykłymi ludźmi: posłańcami, świadkami i gospodarzem, który przyjmuje gości. Niczego nie dokonuje ponad ich głowami. Przez ich zwyczajne kroki otwiera drogę do spotkania, które ma znaczenie dla dalszej opowieści w Dziejach.

W tym zdaniu spotykają się dwa świadectwa: o Korneliuszu mówią ludzie, którzy znają jego życie, a zarazem jego posłanie wiąże się z poleceniem anioła. Jego sprawiedliwość i bojaźń Boża nie pozostają prywatnym przekonaniem; dostrzega je także otoczenie. Nie oznacza to, że zasłużył na Boże działanie. Opowieść ukazuje raczej człowieka, którego modlitwa i dobroć są już obecne, zanim Piotr przekroczy próg jego domu. Anioł nie przekazuje Korneliuszowi całej nauki, lecz kieruje go ku spotkaniu i słuchaniu. Niebiańskie wezwanie przybiera więc bardzo ludzki kształt: przybycia gości i uważnego słuchania. Boże prowadzenie w tej scenie nie zamyka się w nadzwyczajnym widzeniu. Otwiera drogę między ludźmi, których dzielą religijne i społeczne granice. Piotr ma przyjść, a Korneliusz ma wysłuchać jego słów. Nie ma tu pogardy dla tego, co zwyczajne. Werset nie opowiada jeszcze, co Piotr powie ani jak zmieni się wspólnota. Zatrzymuje się na gotowości do przyjęcia słowa. Czasem właśnie tam zaczyna się przemiana: nie w posiadaniu pełnej odpowiedzi, lecz w domu, który czeka na prawdę przyniesioną przez drugiego człowieka.