2 List do Tymoteusza 4:9 – znaczenie i zastosowanie

Paweł kończy list kilkoma osobistymi prośbami skierowanymi do Tymoteusza. Najpierw prosi, by ten, jeśli może, szybko do niego przybył. Tymoteusz był ewangelistą, czyli współpracownikiem nieprzypisanym do jednego kościoła, lecz wspierającym szerszą misję apostołów. Paweł potrzebował jego pomocy i przyjaźni, zwłaszcza że kilka innych osób go opuściło.

Jednym z tych, którzy odeszli, był Demas, o którym Paweł mówi ze smutkiem. Demas porzucił Pawła, ponieważ pokochał ten doczesny świat. Być może odszedł ze strachu przed cierpieniem, bo Paweł był wtedy więźniem, a może pochłonęły go sprawy i obowiązki związane z życiem doczesnym. W każdym razie utracił wcześniejszą miłość do Chrystusa i Ewangelii. Przywiązanie do tego doczesnego świata często sprawia, że ludzie odwracają się od prawdy i dróg Jezusa Chrystusa. Demas udał się do Tesaloniki, być może w interesach lub z innej przyziemnej przyczyny.

Paweł wspomina też, że Krescens udał się w jedno miejsce, Tytus w inne, a Łukasz pozostał przy nim. Nawet to nie wystarczało Pawłowi, który cenił obecność przyjaciół. Dobrze wypowiada się również o Marku, stwierdzając, że przydaje mu się w służbie. Chodzi zapewne o tego samego Marka, z którym Paweł i Barnaba niegdyś się nie zgadzali (Dzieje Apostolskie 15:39). Paweł wcześniej nie chciał zabrać go ze sobą, ponieważ Marek już raz się wycofał, teraz jednak prosi Tymoteusza, by go przyprowadził. Pokazuje to, że Paweł pojednał się z Markiem i znów mu zaufał. Warto uczyć się z tego postawy przebaczenia i nie odrzucać na zawsze tych, którzy z czasem okazują się przydatni.

Paweł prosi też Tymoteusza, by po drodze przez Troadę przywiózł kilka rzeczy. Wspomina o płaszczu, który tam zostawił i którego mógł potrzebować w zimnym więzieniu. Prawdopodobnie chodziło o zwykłe okrycie wierzchnie, które Paweł nosił na co dzień. Niektórzy rozumieją tę prośbę jako prośbę o zwój pergaminu, inni zaś sądzą, że chodzi o pojemnik na przybory do pisania. Paweł był prowadzony przez Boga, a jednak chciał mieć przy sobie swoje księgi. Zachęcał Tymoteusza, by poświęcał się czytaniu, i sam postępował podobnie, nawet gdy zbliżał się do śmierci. Dopóki żyjemy, powinniśmy się uczyć. Prosi także o pergaminy. Niektórzy uważają, że były to oryginalne egzemplarze jego listów, inni zaś sądzą, że chodzi o skóry, z których wyrabiał namioty, by zarabiać na utrzymanie.

Następnie Paweł ostrzega Tymoteusza przed Aleksandrem, który wyrządził mu wiele krzywd. Wydaje się, że chodzi o tego samego Aleksandra, o którym mowa w Dziejach Apostolskich 19:33. Być może kiedyś wyznawał wiarę chrześcijańską, a nawet otwarcie ją wspierał, lecz później przysporzył Pawłowi wielkich kłopotów. Paweł musiał mierzyć się zarówno z fałszywymi braćmi, jak i z jawnymi wrogami. Mówi, że Pan odpłaci Aleksandrowi za jego czyny, co jest ostrzeżeniem, że Bóg wymierzy mu należny sąd. Tymoteusz ma się przed nim strzec, bo taki człowiek może udawać przyjaźń, a mimo to zdradzić. Niebezpieczne jest utrzymywanie bliskich kontaktów z ludźmi wrogo nastawionymi do sługi takiego jak Paweł.

Słowa Pawła przekazują kilka ważnych lekcji. Niektórzy, którzy go słuchali lub podziwiali, nie pozostawili po sobie dobrego wspomnienia: jeden go opuścił, a drugi stanowczo mu się sprzeciwiał. Paweł nie pozwala jednak, by zło wyrządzone przez jednych przesłoniło mu dobroć innych, takich jak Tymoteusz, Tytus, Marek i Łukasz. Imiona Demasa i Aleksandra pozostają przestrogą: pierwszy umiłował doczesny świat, drugi sprzeciwiał się Pawłowemu przesłaniu. Bóg osądzi czyniących zło, zwłaszcza tych, którzy odwracają się od wiary. Trzeba też uważać na ludzi podobnych do Aleksandra, bo nie przyniosą niczego dobrego i wyrządzą tyle szkody, ile zdołają.