2 List do Tymoteusza 3:17 – znaczenie i zastosowanie

W Drugim Liście do Tymoteusza 3:17 czytamy o celu, do którego prowadzi natchnione Pismo: „aby człowiek Boży był doskonały, przygotowany do każdego dobrego czynu”. Słowo „aby” wskazuje kierunek, a nie stan, w którym człowiek już jest. Pismo zostało dane po to, by ktoś stawał się pełny i gotowy do dobra. Doskonałość nie oznacza braku żalu, lęku czy zmęczenia. Chodzi raczej o kogoś, kogo słowo Boże wyposaża do wytrwania i do czynienia dobra także wtedy, gdy serce jest jeszcze zranione. Słowo Boże zdaje się działać w czasie, podobnie jak wieloletnia przyjaźń zmienia nas bardziej niż jedna rozmowa. Można sobie wyobrazić, że ktoś wraca do fragmentu znanego od dzieciństwa i nagle słyszy w nim słowa o własnej żałobie. Nie odkrywa wtedy nowej nauki, ale zostaje przygotowany, by następnego dnia nie zamknąć się w bólu. Fragment mówi o gotowości do dobra, nie o tym, by najpierw uspokoić uczucia. W tym jest łagodna nadzieja, bo Bóg nie czeka, aż ciężar minie, zanim przygotuje człowieka do dobra. Słowo, które niesie pociechę i naukę, może stać się miejscem, w którym dobro rodzi się także w zmęczonym sercu.

W 2 Liście do Tymoteusza 3:17 „doskonały” nie oznacza człowieka bez grzechu ani kogoś, kto osiągnął samowystarczalność. W kontekście chodzi o człowieka przygotowanego, wyposażonego do wiernej służby. Werset domyka myśl poprzedniego: Pismo, natchnione przez Boga, służy nauczaniu, poprawianiu i kształceniu w sprawiedliwości, aby kształtować życie, a nie tylko przekazywać wiedzę. To ważne w rozdziale opisującym trudne czasy, ludzi zwodzących innych i wezwanie Tymoteusza, by trwał w tym, czego się nauczył. Odpowiedzią na zamęt nie jest dowolna pewność siebie, lecz formacja zakorzeniona w Piśmie i skierowana ku dobru. „Każdy dobry czyn” wskazuje na praktyczny cel: biblijne nauczanie ma uzdalniać do postępowania zgodnego ze sprawiedliwością, na przykład do uczciwości, gdy kłamstwo przyniosłoby korzyść, albo do cierpliwości wobec kogoś trudnego. Werset nie obiecuje, że znajomość Pisma usunie wszelkie trudności ani że każda decyzja stanie się oczywista. Podkreśla raczej, że Bóg przez Pismo kształtuje i wyposaża swojego sługę. Dojrzałość wyraża się tu nie w samej wiedzy, lecz w gotowości do dobra.

Ten werset domyka myśl z poprzedniego fragmentu. Pismo jest natchnione i pożyteczne, a jego cel jest wyraźny: „aby człowiek Boży był doskonały, przygotowany do każdego dobrego czynu” (Drugi List do Tymoteusza 3:17). Wiedza ma tu konkretne zadanie, czyli przygotować do działania. Doskonałość wiąże się tu z gotowością do czynu, a nie z bezbłędnością. Tymoteusz ma trwać w tym, czego się nauczył, bo zna tych, od których to przyjął (Drugi List do Tymoteusza 3:14). Ta trwałość ma prowadzić do konkretnych wyborów. Weźmy przykład. Pracownik, który przez lata czytał Pismo, w dniu trudnej rozmowy z przełożonym nie zaczyna od zera. Ma już wyrobiony sposób myślenia: mówić prawdę, zachować łagodność, nie odpłacać tym samym. Słowo przygotowało go do dobrego czynu, a nie tylko do dobrego samopoczucia. Apostoł ogranicza się tu do wskazania celu. Nie opisuje, jak szybko Słowo kształtuje człowieka ani jak wygląda ta droga w każdym życiu. Pokazuje kierunek. Pismo wyposaża do dobra, które widać w zwykłych czynach, w domu, w pracy i w relacjach z ludźmi.

Słowa „aby człowiek Boży był doskonały, przygotowany do każdego dobrego czynu” ukazują cel Pisma opisanego w poprzednim wersecie. Jego natchnienie nie służy jedynie zdobywaniu wiedzy ani poczuciu pewności. Pismo naucza, przekonuje, poprawia i kształci w sprawiedliwości, aby życie człowieka mogło nabierać kształtu zgodnego z wolą Boga. „Doskonały” nie oznacza tu człowieka bez skazy. Chodzi o dojrzałość i gotowość: o kogoś, kogo Bóg formuje, by umiał wiernie czynić dobro. W rozdziale tym ta gotowość jest szczególnie ważna, bo Tymoteusz słyszy o trudnych czasach, o ludziach zwodzących innych i o potrzebie trwania przy poznanej nauce. Pismo nie obiecuje, że usunie wszelkie niebezpieczeństwo. Kształtuje jednak rozeznanie i wierność pośród niego. Można pomyśleć o narzędziu przygotowanym do pracy: jego wartość ujawnia się nie w samym przechowywaniu, lecz w tym, czemu służy. Podobnie biblijna formacja zmierza ku dobru, które staje się czynem: prawdzie wypowiedzianej bez pogardy, pomocy udzielonej bez rozgłosu, sprawiedliwości praktykowanej w codziennych wyborach. W ten sposób to, co wieczne, dotyka zwyczajnego dnia: Boże słowo przygotowuje człowieka do życia, które przynosi dobro innym.