2 List do Tymoteusza 3:10 – znaczenie i zastosowanie

Apostoł umacnia tu Tymoteusza na drodze, którą ten już obrał. Najpierw wskazuje mu własny przykład, który Tymoteusz mógł uważnie obserwować przez lata bliskiej współpracy. Dobrze znał nauczanie Pawła, a im lepiej poznajemy naukę Chrystusa i Jego apostołów, tym mocniej się jej trzymamy. Wielu ludzi nie jest mocno zakorzenionych w prawdzie, bo nigdy naprawdę dobrze jej nie poznało.

Apostołowie Chrystusa nie mieli właściwie wrogów poza tymi, którzy ich nie znali albo znali ich tylko pobieżnie. Ci, którzy znali ich najlepiej, najbardziej ich kochali i szanowali. Tymoteusz dobrze poznał kilka cech Pawła. Znał jego naukę, czyli przesłanie, które głosił. Paweł niczego nie zatajał przed słuchaczami, lecz oznajmił im całą wolę Bożą (Dzieje Apostolskie 20:27). Jeśli więc ludzie nie poznali prawdy, nie była to wina Pawła.

Tymoteusz dobrze znał także sposób życia Pawła. Jego postępowanie było zgodne z nauką i jej nie przeczyło. Paweł swoim życiem nie burzył tego, co budował przez głoszenie. Słudzy Kościoła najczęściej przynoszą trwały pożytek wtedy, gdy ich życie zgadza się z przesłaniem. Ci zaś, którzy dobrze głoszą, ale źle żyją, nie mogą oczekiwać, że wiele pomogą ludziom.

Tymoteusz znał również cel Pawła, wielkie zamierzenie, które przyświecało zarówno jego głoszeniu, jak i postępowaniu. Pawłem nie kierowały światowe ani samolubne ambicje. Szczerze zabiegał o chwałę Boga i dobro ludzkich dusz. Z nauczania Pawła, jego życia i celu Tymoteusz poznawał też jego dobry charakter. Paweł dawał dowody swojej wierności i prawości, wiary w Chrystusa oraz ufności w przyszły świat. Okazywał także wytrwałą cierpliwość wobec wspólnot, którym głosił i którymi się opiekował, miłość wobec wszystkich ludzi oraz cierpliwość. Tymoteusz widział te cnoty w Pawle.

Wiedział również, że Paweł ciężko cierpiał za czynienie dobra (Drugi List do Tymoteusza 3:11). Paweł wspomina tylko o cierpieniach, których Tymoteusz był świadkiem, gdy przebywał z nim w Antiochii, Ikonium i Listrze. Nauka była jasna: nie dziw się, jeśli spotkają Cię ciężkie doświadczenia, bo ja już przez nie przeszedłem. Tymoteusz wiedział także, jak troskliwie Bóg czuwał nad Pawłem. „Pan ocalił mnie ze wszystkich tych doświadczeń”. Paweł nigdy nie zawiódł w służbie Bożej sprawie, a Bóg nigdy go nie zawiódł.

Gdy znamy tylko część utrapień ludzi prawych, ich cierpienie może nas skłonić do odwrócenia się od sprawy, za którą cierpieli. Możemy pomyśleć: „Jeśli ta droga tak wiele kosztuje, nie będę nią podążać”. Kiedy jednak dobrze poznajemy ich udręki, a także to, jak Bóg ich podtrzymywał i pocieszał, ich przykład dodaje nam sił zamiast zniechęcać. Szczególnie ważne jest, by pamiętać, że cierpienie już teraz należy do chrześcijańskiego życia. „Wszyscy, którzy pragną żyć pobożnie w Chrystusie Jezusie, będą prześladowani” (Drugi List do Tymoteusza 3:12).

Nie oznacza to, że każdy wierzący cierpi w taki sam sposób i w każdym czasie. Za dni Pawła chrześcijanie byli bardziej narażeni na prześladowania niż w niektórych innych okresach. Jednak w każdym czasie, w pewnej mierze, ci, którzy pragną żyć pobożnie w Chrystusie Jezusie, będą doświadczać prześladowań. Powinni się liczyć z niechęcią innych i z tym, że ich wiara może hamować ich postępy. Osoby żyjące pobożnie powinny się tego spodziewać, a szczególnie te, które żyją pobożnie w Chrystusie Jezusie, to znaczy trzymają się surowych zasad wiary chrześcijańskiej i noszą imię oraz znamię ukrzyżowanego Odkupiciela. Kto pokazuje swoją wiarę codziennym życiem, a nie tylko słowami, powinien liczyć się ze sprzeciwem, zwłaszcza gdy trwa przy niej niezachwianie.

Życie Pawła było wyraźnym przykładem pod trzema względami: jego nauka była zgodna z wolą Boga, jego życie odpowiadało nauce, a prześladowania i cierpienia wynikały z obu tych rzeczy. Choć jego życie przynosiło wielki pożytek, było też pełne cierpienia. Sądzę, że nikt nie zbliżył się do Mistrza bardziej niż Paweł, zarówno pod względem wielkości służby, jak i dotkliwości cierpień. Cierpiał niemal wszędzie. Duch Święty już wcześniej zapowiedział, że czekają go więzy i utrapienia (Dzieje Apostolskie 20:23). W tym fragmencie Paweł wspomina prześladowania i trudności, których doznał w Antiochii, Ikonium i Listrze, a także cierpienia z innych miejsc. Mówi też, że Pan ocalił go ze wszystkich tych doświadczeń, by pokrzepić Tymoteusza i nas.

Tak wygląda los prawdziwych chrześcijan. Żyją pobożnie w Chrystusie Jezusie i powinni spodziewać się prześladowań na tym świecie. Następnie Paweł ostrzega Tymoteusza przed zgubą fałszywych nauczycieli, podając kolejny powód, by mocno trzymać się prawdy w Jezusie. „Ludzie źli i oszuści będą coraz bardziej pogrążać się w złu” (Drugi List do Tymoteusza 3:13). Tak jak dobrzy ludzie dzięki Bożej łasce stają się lepsi, tak źli, pod wpływem szatana i własnych zepsutych serc, stają się coraz gorsi. Grzech zawsze prowadzi w dół. Tacy ludzie przechodzą od zła do jeszcze większego zła, zwodząc innych i sami będąc zwodzeni. Ci, którzy prowadzą innych na manowce, sami coraz bardziej się oszukują, a w końcu poniosą tego dotkliwe konsekwencje.

Na koniec Paweł zachęca Tymoteusza, by pozostał wierny dobremu wychowaniu, a zwłaszcza temu, czego nauczył się z Pisma Świętego (Drugi List do Tymoteusza 3:14–15). „Trwaj w tym, czego się nauczyłeś”. Nie wystarczy nauczyć się tego, co dobre. Trzeba przy tym wytrwać i trzymać się tego aż do końca. Dopiero wtedy jesteśmy prawdziwymi uczniami Chrystusa (Ewangelia Jana 8:31). Nie powinniśmy być jak dzieci, miotane i unoszone przez każdą nową naukę wskutek ludzkiego podstępu i przebiegłych zabiegów mających nas zwieść (List do Efezjan 4:14). Nie powinniśmy dawać się porwać obcym naukom, bo serce umacnia się łaską (List do Hebrajczyków 13:9).

Dlatego powinniśmy trwać przy tym, czego nauczyliśmy się z Pisma Świętego. Nie oznacza to, że mamy zachowywać wszystkie błędy, które przyswoiliśmy w dzieciństwie lub młodości. Jeśli wnikliwe studium i pełne przekonanie pokażą nam, że się myliliśmy, powinniśmy porzucić te błędy. Nie osłabia to jednak wezwania, by trzymać się jasnych prawd, których Pismo Święte wyraźnie naucza, prawd łatwych do odczytania i zrozumienia. Jeśli Tymoteusz pozostanie przy prawdzie, której go nauczono, uchroni go to przed pułapkami i gładkimi słowami oszustów. Powinien trwać przy tym, czego się nauczył i o czym został w pełni przekonany.

Wielkim błogosławieństwem jest mieć pewność co do prawd, których nas nauczono (Ewangelia Łukasza 1:4). Powinniśmy nie tylko wiedzieć, jakie to prawdy, lecz także być przekonani, że są prawdziwe. W miarę jak wzrastamy w poznaniu, powinniśmy coraz mocniej utwierdzać się w prawdach, których się nauczyliśmy, aby zakorzenienie w nich chroniło nas przed błędem. Pewność w sprawach wiary ma ogromne znaczenie i przynosi prawdziwy pożytek.

Paweł zachęca Tymoteusza, by pamiętał o dwóch rzeczach. Po pierwsze, ma rozważyć, jakich miał nauczycieli. Nie uczyli go ludzie źli ani oszuści, lecz ludzie prawi, którzy sami doświadczyli mocy prawd, których nauczali, i byli gotowi za nie cierpieć. To mocno dowodziło, że naprawdę wierzyli w to, co głosili. Po drugie, Tymoteusz powinien pamiętać o trwałym fundamencie, na którym został zbudowany: o Piśmie Świętym, które znał od dzieciństwa (Drugi List do Tymoteusza 3:15).

Każdy, kto pragnie poznać sprawy Boże i mieć co do nich pewność, musi znać Pismo Święte. Jest ono pełnią Bożego objawienia, całym przesłaniem, które Bóg nam przekazał. Znajomość Pisma Świętego od dzieciństwa to wielki dar, dlatego dzieci powinny zacząć poznawać je wcześnie. Dzieciństwo jest czasem nauki, a ci, którzy pragną zdobyć prawdziwą wiedzę, powinni czerpać ją z Pisma Świętego.

Pismo Święte nazywa się świętym, ponieważ pochodzi od świętego Boga, zostało przekazane przez świętych ludzi, zawiera święte nakazy, mówi o świętych sprawach i ma prowadzić nas do świętości oraz szczęścia. Odróżnia je to od zwykłych książek i od pism, które zajmują się jedynie moralnością, powszechnie rozumianą sprawiedliwością i uczciwością, pomijając świętość. Jeśli chcemy poznać Pismo Święte, musimy codziennie je czytać i badać, tak jak szlachetnie usposobieni Berejczycy (Dzieje Apostolskie 17:11). Nie powinno pozostawać nieużywane i rzadko otwierane.

Po pierwsze, zwróćmy uwagę na wielkość Pisma Świętego. Zostało natchnione przez Boga (Drugi List do Tymoteusza 3:16), a zatem jest Jego słowem. To Boże przesłanie, któremu możemy w pełni ufać jako całkowicie prawdziwemu. Ten sam Duch, który obdarzył nas rozumem, daje nam także objawienie. Jak mówi Pismo, proroctwo nie powstało z ludzkiej woli, lecz ludzie święci przemawiali pod wpływem Ducha Świętego (Drugi List Piotra 1:21). Prorocy i apostołowie nie mówili od siebie. Przekazywali to, co otrzymali od Pana.

Widać to w majestacie stylu Pisma Świętego, prawdzie, czystości i głębi jego nauczania, harmonii jego poszczególnych części, jego mocy oddziaływania na umysły rzesz czytelników, spełnieniu się wielu proroctw, których nie mogli przewidzieć ludzie, oraz cudach potwierdzających jego Boskie pochodzenie. Bóg potwierdził też ich świadectwo znakami, cudami, rozmaitymi dziełami mocy i darami Ducha Świętego, według swojej woli (List do Hebrajczyków 2:4).

Po drugie, zwróćmy uwagę, jak wielki pożytek przynosi nam Pismo Święte. Może ono uczynić nas mądrymi ku zbawieniu, czyli być pewnym przewodnikiem na drodze do życia wiecznego. Prawdziwie mądre są te osoby, które zdobywają mądrość prowadzącą do zbawienia. Pismo Święte daje nam mądrość potrzebną dla naszej duszy i przyszłego życia, ale czyni to przez wiarę. Jeśli nie uwierzymy w jego prawdę i dobroć, nie przyniesie nam pożytku (List do Hebrajczyków 4:2).

Pismo Święte jest też przydatne w każdej dziedzinie chrześcijańskiego życia: do nauczania, korygowania, naprawiania tego, co niewłaściwe, i wychowywania w sprawiedliwości. Spełnia wszystkie cele Bożego objawienia. Naucza prawdy, wskazuje błędy i prowadzi nas ku temu, co słuszne. Jest przydatne dla każdego, bo wszyscy potrzebujemy nauczania, korekty i napomnienia. Szczególnie przydaje się duszpasterzom, którzy muszą nauczać, korygować i napominać. Gdzie mogą znaleźć do tego lepsze wskazówki niż w Piśmie Świętym?

Pismo Święte zostało dane po to, aby człowiek Boży, czyli chrześcijanin, a zwłaszcza duszpasterz, był przygotowany do każdego dobrego dzieła (Drugi List do Tymoteusza 3:17). To właśnie Pismo Święte kształtuje sługę Bożego i czyni go w pełni przygotowanym. Dzięki niemu jesteśmy w pełni przygotowani do każdego dobrego dzieła. Pismo Święte zawiera wszystko, czego potrzeba w każdej sytuacji. Niezależnie od tego, jaki obowiązek mamy wypełnić i jaką służbę podjąć, znajdziemy w nim wystarczające przygotowanie.

Widzimy więc, że Pismo Święte ma wiele zastosowań i służy wielu celom. Jest pożyteczne do nauczania, korygowania błędów w wierze i postępowaniu oraz wychowywania w sprawiedliwości. Stanowi pełną regułę wiary i życia, daną człowiekowi Bożemu, zarówno duszpasterzowi, jak i osobie oddanej Bogu. Jeśli będziemy sięgać po to natchnione przez Boga Pismo Święte i podążać za jego wskazówkami, staniemy się ludźmi Bożymi: dojrzałymi i w pełni przygotowanymi do każdego dobrego dzieła.

Aby stać się w pełni przygotowanymi sługami Boga, nie potrzebujemy pism filozofów, opowieści rabinicznych, legend papistowskich ani niepisanych tradycji, ponieważ Pismo Święte zaspokaja wszystkie te potrzeby. Obyśmy coraz bardziej kochali Biblię i trzymali się jej bliżej niż kiedykolwiek. Wtedy zaznamy pożytku, jaki Bóg dla nas zamierzył, i w końcu otrzymamy obiecane przez nią szczęście.