2 List do Tymoteusza 1:13 – znaczenie i zastosowanie

Paweł pisze te słowa z więzienia, w chwili, gdy według tego samego listu wielu odwróciło się od niego (2 List do Tymoteusza 1:15). Zdanie o zdrowych zasadach brzmi więc jak troska człowieka, który nie chce zostawić młodszego towarzysza bez oparcia. Nauka została przekazana osobiście, od nauczyciela do ucznia, i ma stać się wzorcem, czyli punktem odniesienia, do którego można wracać, gdy inne głosy milkną. Uwagę zwraca fraza „przyjmuj za wzorzec w wierze i miłości w Chrystusie Jezusie”. Zasady bez miłości łatwo stają się ciężarem, a miłość bez prawdy łatwo się rozmywa. Apostoł trzyma oba elementy razem, pokazując, że wierność nauce ma korzenie w ufności wobec Chrystusa i w trosce o drugiego człowieka. Ten werset przypomina też obraz daru przekazywanego z rąk do rąk. Bóg wezwał nas świętym powołaniem nie na podstawie naszych czynów (2 List do Tymoteusza 1:9), więc wzorzec, o którym mówi Paweł, jest zarazem darem i zadaniem, a nie ciężarem zdobywanym zasługami.

Paweł poleca Tymoteuszowi zachować „zdrowe zasady”, które od niego usłyszał. Nie chodzi jedynie o zapamiętanie pojedynczych nauk, lecz o utrzymanie ich jako wzorca: punktu odniesienia, który pomaga rozpoznawać, co wiernie wyraża Ewangelię. „Zdrowe” oznacza tu nauczanie niosące prawdę i życie, nie zaś atrakcyjne tylko dlatego, że odpowiada aktualnym oczekiwaniom. Ważne jest jednak, że wzorzec ten ma być przyjmowany „w wierze i miłości w Chrystusie Jezusie”. Wiara wskazuje na zaufanie Bogu, a miłość określa sposób, w jaki prawda jest przeżywana i przekazywana. Wierność nauce nie usprawiedliwia więc surowości ani pogardy; miłość nie wymaga z kolei rozmywania jej treści. Obie należą do życia zakorzenionego w Chrystusie. Kontekst nadaje temu poleceniu szczególną wagę: Paweł pisze o Ewangelii, za której głoszenie cierpi, i zaraz potem wzywa do strzeżenia powierzonego depozytu z pomocą Ducha Świętego. Werset nie przedstawia wiary jako prywatnego przekonania oderwanego od wspólnoty i nauczania. Ukazuje ją jako wierne przechowywanie prawdy, której kształt wyznaczają razem Ewangelia, zaufanie i miłość.

Paweł nie zostawia Tymoteusza bez drogowskazu. Pisze wprost: „Zdrowe zasady, które usłyszałeś ode mnie, przyjmuj za wzorzec w wierze i miłości w Chrystusie Jezusie!” (Drugi List do Tymoteusza 1:13). Słowo wzorzec ma tu praktyczny sens. To miara, według której układa się resztę, podobnie jak krawiec przykłada do materiału gotowy szablon. Paweł nie prosi o wymyślanie nowej drogi. Prosi o wierność temu, co zostało już przekazane. Oznacza to, że decyzje w pracy, w domu i w sprawach pieniędzy mierzy się tą samą miarą, a nie nastrojem dnia ani chwilową wygodą. Pewien człowiek pożycza przyjacielowi pieniądze i zapomina o zwrocie, a potem tłumaczy sobie, że przecież nic się nie stało. Z czasem jego własne wymówki zaczynają ważyć więcej niż dane słowo. Paweł łączy ten wzorzec z wiarą i miłością w Chrystusie Jezusie. Zasady nie są tu zbiorem przepisów dla samych przepisów. Prowadzą do zaufania Bogu i do życzliwości wobec ludzi. W Drugim Liście do Tymoteusza 1:14 Paweł nakazuje strzec dobrego depozytu z pomocą Ducha Świętego, który w nas mieszka. Zdrowe zasady zachowują siłę wtedy, gdy wyrastają z miłości, a nie z lęku przed upadkiem.

Paweł powierza Tymoteuszowi nie tylko treść nauczania, lecz także jego kształt: „Zdrowe zasady, które usłyszałeś ode mnie, przyjmuj za wzorzec w wierze i miłości w Chrystusie Jezusie!” Wzorzec pozwala rozpoznać, czy to, co się głosi i czym się żyje, zachowuje zgodność z Ewangelią. Nie jest jednak martwą formą. Ma pozostać zakorzeniony w wierze i miłości, które są w Chrystusie. To ważne w liście, w którym Paweł mówi o cierpieniu, o życiu i nieśmiertelności ukazanych przez Chrystusa oraz o depozycie, który należy strzec. Wierność nauce nie służy więc zachowaniu własnego znaczenia ani zwycięstwu w sporze. Chroni prawdę o Bożej łasce i nadziei, także wtedy, gdy jej głoszenie niesie koszt. Można pomyśleć o wzorcu jak o nici, według której rozpoznaje się właściwy splot. Sama poprawność słów nie wystarcza, jeśli brakuje wiary i miłości; sama życzliwość zaś nie zastępuje prawdy. Paweł wskazuje na jedność obu: nauczanie ma pozostać wierne Chrystusowi i nosić Jego miłość.