2 List do Tymoteusza 1:11 – znaczenie i zastosowanie

W Drugim Liście do Tymoteusza 1:11 Paweł pisze z więzienia do swojego ucznia i przypomina, że został ustanowiony głosicielem, apostołem i nauczycielem Ewangelii. Strona bierna tego czasownika przesuwa uwagę z tego, co Paweł osiągnął, na to, kto go powołał. Pierwszy wiersz listu łączy to posłannictwo z wolą Boga, więc to nie własny wysiłek ustanowił tę służbę. Ta służba wyrasta z tego, co Bóg ujawnił w Chrystusie. Poprzedni wiersz mówi, że Ewangelia rzuciła światło na życie i nieśmiertelność, a werset jedenasty pokazuje, jak to światło dociera do ludzi: przez konkretne głoszenie, przez tych, którzy je przekazują i wyjaśniają. Trzy określenia opisują różne aspekty tej jednej służby, choć tekst nie ustala między nimi żadnej hierarchii. Najbardziej poruszające jest to, że takie zadanie zostało przypisane człowiekowi, który właśnie cierpi z powodu wierności. Paweł nie opisuje swojej pozycji jako sukcesu, lecz jako powierzenie, które nie zależy od okoliczności. Dla kogoś, kto niepewnie waży własną wartość, zostaje w tym myśl, że powołanie pochodzi z zewnątrz, od Tego, który wybiera wiernie, a nie z ocen i zasług.

W 2 Liście do Tymoteusza 1:11 Paweł pisze, że został ustanowiony głosicielem, apostołem i nauczycielem Ewangelii. Zaimek „której” odnosi się do Ewangelii wspomnianej w poprzednim wersecie: dobrej nowiny o Chrystusie, który zwyciężył śmierć i przyniósł światło życia. Te trzy określenia opisują różne wymiary jednej służby: głoszenie, apostolskie posłannictwo i nauczanie. Kluczowe jest słowo „ustanowiony”. Paweł nie przedstawia swojej misji jako prywatnego pomysłu ani osiągnięcia, które daje mu powód do chluby. Wcześniej mówi, że Bóg powołuje zgodnie ze swoją łaską, nie na podstawie ludzkich czynów. Jego autorytet wiąże się więc z powierzonym zadaniem i treścią Ewangelii, a nie z osobistą wielkością. Ten kontekst nadaje zdaniu szczególną wagę: Paweł pisze o sobie jako o słudze tej wiadomości, choć cierpi z jej powodu. Nie ukrywa trudności ani nie traktuje ich jako dowodu, że powołanie utraciło sens. Werset nie obiecuje łatwej drogi każdemu wierzącemu; pokazuje natomiast, że głoszenie Ewangelii i cierpienie Pawła splatają się w jego własnej historii. Jego urząd służy przekazywaniu życia, które Ewangelia ogłasza.

Paweł pisze o Ewangelii, „której głosicielem, apostołem i nauczycielem ja zostałem ustanowiony”. Nie opisuje tu swojego zajęcia ani zasług. Mówi o zadaniu, które otrzymał. Pierwsze zdanie listu wyjaśnia, że ta służba pochodzi z woli Boga. Trzy określenia opisują różne zadania wobec tej samej Ewangelii. Głosiciel ogłasza, posłany niesie wiadomość dalej, a nauczyciel pomaga ją zrozumieć i zachować. Paweł nie wymyśla nowej nauki. Przekazuje to, co sam otrzymał. Ta perspektywa nabiera znaczenia w kontekście tego listu. Paweł pisze z więzienia i nie ukrywa, że płaci za to posłanie. Wcześniej prosi Tymoteusza, by nie wstydził się świadectwa i wziął udział w trudach dla Ewangelii. Nie obiecuje, że cierpienie się skończy. Wskazuje wierność w tym, co powierzone, a nie w wygodnym przebiegu wydarzeń. Słowo „ustanowiony” daje też spokój. Powołanie nie zależy od sukcesu ani od idealnych okoliczności. Ma swoje źródło poza człowiekiem, a odpowiedzią na nie jest wierne głoszenie, nawet wtedy, gdy inni się odwracają, jak zauważa Paweł w Drugim Liście do Tymoteusza 1:15.

W 2 Liście do Tymoteusza 1:11 Paweł nazywa siebie głosicielem, apostołem i nauczycielem Ewangelii. Te określenia nie przedstawiają trzech niezależnych zaszczytów, lecz różne wymiary powierzonej mu służby: ogłaszać dobrą nowinę, być posłanym i przekazywać jej naukę. W centrum nie stoi więc pozycja Pawła, ale orędzie o Chrystusie, który przezwyciężył śmierć i przyniósł światło życia i nieśmiertelności. Wcześniejsze słowa przypominają, że powołanie wyrasta z Bożej łaski, a nie z ludzkich osiągnięć. Zarazem nie prowadzi ono Pawła do łatwego uznania. W sąsiednich wersetach wspomina o trudach i cierpieniu, nie uznając jednak ich za powód do wstydu. Jego służba ma cenę, lecz nie traci sensu, bo skierowana jest ku życiu obiecanemu w Chrystusie. Można widzieć w tym obrazie światło, które nie należy do niosącego je człowieka. Paweł ma je przekazywać, nie przypisywać sobie jego blasku. Ten werset łączy więc odwagę świadectwa z pokorą: głosiciel jest ważny, ale Ewangelia, której służy, pozostaje większa od niego.