2 List do Tesaloniczan 3:6 – znaczenie i zastosowanie

Apostoł wcześniej pochwalił ich posłuszeństwo i wyraził przekonanie, że będą posłuszni także w przyszłości. Teraz przechodzi do poleceń i wskazówek dotyczących tych, którzy postępowali niewłaściwie, oraz do naprawienia tego, co wśród nich wymagało uporządkowania. Nawet w najlepszej wspólnocie chrześcijańskiej mogą znaleźć się osoby, których postępowanie jest niewłaściwe, i sprawy wymagające poprawy. W tym życiu nie osiągniemy doskonałej świętości, ale złe postępowanie często prowadzi do ustanowienia dobrych zasad. Problemy, o których Paweł usłyszał w Tesalonice, skłoniły go do wydania dobrych poleceń zawartych w tych wersetach, które są pożyteczne także dla nas.

Najpierw Paweł wskazuje, co było wśród nich niewłaściwe. Ogólnie mówiąc, niektórzy postępowali nieporządnie i nie trzymali się nauki, którą otrzymali od apostoła (Drugi List do Tesaloniczan 3:6). Niektórzy bracia żyli bez dyscypliny. Nie kierowali się w życiu zasadami chrześcijaństwa ani wyznawaną przez siebie wiarą. Od tych, którzy przyjęli Ewangelię i mówią, że się jej podporządkowują, oczekuje się, że będą według niej żyć. Jeśli tak nie postępują, należy uznać ich za nieporządnych.

Mówiąc bardziej konkretnie, byli wśród nich ludzie bezczynni i wtrącający się w cudze sprawy (Drugi List do Tesaloniczan 3:11). Paweł otrzymał wiarygodne informacje na ten temat, miał więc podstawy, by pouczyć, jak takie osoby powinny postępować i jak wspólnota powinna je traktować. Niektórzy pozostawali bezczynni i w ogóle nie pracowali. Nie nazwano ich żarłokami ani pijakami, lecz ich lenistwo i tak czyniło ich nieporządnymi. Nie wystarczy powiedzieć, że nie wyrządza się zła. Bóg wymaga, by każdy czynił dobro w miejscu i roli, które Mu wyznaczył.

Możliwe, że niektórzy błędnie zrozumieli wcześniejsze nauczanie Pawła o bliskim powrocie Chrystusa i wykorzystali je jako powód, by przestać pracować. To poważne nadużycie religii, gdy staje się ona usprawiedliwieniem bezczynności lub jakiegokolwiek innego grzechu. Nawet jeśli dzień sądu miałby być bardzo blisko, nadal trzeba wykonywać pracę, póki jest dzień, aby Pan zastał nas przy naszych obowiązkach, gdy przyjdzie. Sługa, który naprawdę oczekuje swego Pana, będzie nadal pracował zgodnie z Jego poleceniem.

Być może niektórzy twierdzili, że wolność, którą daje Chrystus, zwalnia ich z obowiązków związanych z ziemskim powołaniem i pracą. Wierzący mają jednak pozostać w powołaniu, w którym postawił ich Bóg, i trwać w nim razem z Nim (Pierwszy List do Koryntian 7:20, 7:24). Sumienne wykonywanie codziennej pracy należy do chrześcijańskich obowiązków. A może dobroczynność wspólnoty wobec ubogich wierzących zachęciła niektórych do bezczynności, skoro wiedzieli, że wspólnota ich utrzyma. Niezależnie od przyczyny, wyraźnie postępowali niewłaściwie.

Byli wśród nich także ludzie wtrącający się w cudze sprawy i wygląda na to, że chodziło o te same osoby, które pozostawały bezczynne. Może się to wydawać sprzeczne, ale często właśnie ci, którzy nie mają własnych obowiązków albo zaniedbują to, co do nich należy, mieszają się w sprawy innych. Gdy pozostajemy bezczynni, diabeł i zepsute serce szybko znajdą nam zajęcie. Umysł człowieka jest zawsze aktywny. Jeśli nie zajmuje się dobrem, wkrótce zacznie zwracać się ku złu.

Ludzie wtrącający się w cudze sprawy postępują nieporządnie. Winni są nierozumnej ciekawości i ingerowania w sprawy, które ich nie dotyczą. Zajmują innych i siebie sprawami należącymi do kogoś innego. Paweł podobnie ostrzega Tymoteusza: niektóre osoby przyzwyczajają się do bezczynności, chodzą od domu do domu i stają się nie tylko bezczynne, lecz także gadatliwe i wścibskie, mówiąc o tym, o czym nie powinny (Pierwszy List do Tymoteusza 5:13).

Z tych złych nawyków Paweł wyprowadza dobre zasady dla wspólnoty. Polecenia te pochodzą od apostołów naszego Pana i zostały przekazane w imieniu ich Pana i naszego, co oznacza, że są w istocie poleceniami samego Pana. „Nakazujemy wam, bracia, w imieniu Pana Jezusa Chrystusa” — pisze (Drugi List do Tesaloniczan 3:6). Dalej czytamy: „Nakazujemy wam i zachęcamy w imieniu Pana Jezusa Chrystusa” (Drugi List do Tesaloniczan 3:12). Paweł przemawia zarówno z autorytetem, jak i z łagodną zachętą, bo do korygowania błędów i zapobiegania im potrzebne są oba te środki. Autorytet Chrystusa powinien skłaniać nas do posłuszeństwa, a Jego łaska i dobroć — pociągać nas do niego z własnej woli.

Paweł najpierw poucza całą wspólnotę, jak postępować z osobami żyjącymi nieporządnie. Należało odsunąć się od takiej osoby, a później ją wskazać i nie utrzymywać z nią bliskich kontaktów, aby odczuła wstyd. Nie wolno było jednak traktować jej jak wroga, lecz należało upominać ją jak brata. W dyscyplinowaniu we wspólnocie trzeba zachować ostrożność. Nie wolno działać na podstawie samych podejrzeń, lecz dopiero wtedy, gdy istnieją dostateczne dowody nieposłuszeństwa wobec Słowa Bożego.

Następnie należy życzliwie upomnieć tę osobę. Trzeba przypomnieć jej o grzechu i obowiązku, a zrobić to na osobności (Ewangelia Mateusza 18:15). Jeśli nadal nie będzie słuchać, należy się od niej odsunąć i unikać zażyłych kontaktów. Są ku temu dwa powody. Po pierwsze, dzięki temu nie przyswoimy sobie jej złych nawyków, bo towarzystwo ludzi bezczynnych i lekkomyślnych jest niebezpieczne. Po drugie, ma to zawstydzić tę osobę i pomóc jej w opamiętaniu. Kiedy ludzie leniwi i postępujący nieporządnie widzą, że mądre i dobre osoby nie pochwalają ich nieporządnego życia, mogą się zawstydzić i zmienić postępowanie.

Odsuwamy się od takiej osoby z miłości do niej, choć nienawidzimy jej grzechu. Nawet tych, którzy podlegają dyscyplinie wspólnoty, nie wolno traktować jak wrogów (Drugi List do Tesaloniczan 3:15). Jeśli dzięki dyscyplinie powrócą i zmienią swoje postępowanie, odzyskają szacunek, pociechę i prawa przysługujące im jako braciom i siostrom we wspólnocie.

Ich ogólne postępowanie miało też odpowiadać dobremu przykładowi, jaki dali im Paweł i jego współpracownicy: „Sami wiecie, jak należy nas naśladować” (Drugi List do Tesaloniczan 3:7).

Ci, którzy przynieśli im wiarę, już wcześniej dali im dobry przykład. Słudzy Ewangelii powinni być wzorem dla wspólnoty. Chrześcijanie mają nie tylko trzymać się nauczania i doktryny apostołów, lecz także naśladować ich dobry przykład — w takim zakresie, w jakim sami apostołowie naśladowali Chrystusa.

Szczególnym przykładem, na który wskazuje Paweł, jest ich pracowitość, wyraźnie kontrastująca z nieporządkiem opisanym wcześniej. „Nie postępowaliśmy wśród was nieporządnie” (Drugi List do Tesaloniczan 3:7). Nie tracili czasu na bezcelowe wizyty, puste rozmowy ani bezużyteczne przyjemności. Gorliwie pracowali w służbie, głosząc Ewangelię, a także zarabiając na własne utrzymanie.

Paweł mówi: „Nie jedliśmy niczyjego chleba za darmo” (Drugi List do Tesaloniczan 3:8). Miał pełne prawo prosić wspólnotę o utrzymanie, bo tym, którzy głoszą Ewangelię, słusznie przysługuje utrzymanie z Ewangelii. To należność, którą ludzie powinni zapewnić swoim duszpasterzom, a Paweł miał prawo, czyli uprawnienie, by o nią poprosić (Drugi List do Tesaloniczan 3:9). Zrezygnował jednak z tego prawa z miłości do nich i ze względu na Ewangelię, a także po to, by pozostawić im przykład do naśladowania (Drugi List do Tesaloniczan 3:9). Chciał ich nauczyć, jak dobrze wykorzystywać czas i zajmować się pożyteczną pracą.

Paweł nakazuje również, by osoby prowadzące bezczynne życie zmieniły postępowanie i podjęły pracę. Mówił im o tym już wcześniej, gdy był z nimi: „Jeśli ktoś nie chce pracować, niech też nie je” (Drugi List do Tesaloniczan 3:10). Żydzi mieli podobne powiedzenie: kto nie chce pracować, nie zasługuje na jedzenie. Pracownik zasługuje na swoje utrzymanie, ale na co zasługuje osoba bezczynna? Wolą Boga jest, by każdy miał swoje powołanie, trwał w nim i naprawdę się w nie angażował. Nikt nie powinien żyć na świecie jak bezużyteczny truteń. Tacy ludzie, na ile mogą, próbują unieważnić wyrok: „W pocie czoła będziesz zdobywać pożywienie”.

Nie był to jedynie osobisty zwyczaj Pawła, który jako człowiek aktywny i pełen energii chciał, żeby wszyscy byli tacy jak on. Było to polecenie Pana Jezusa Chrystusa, abyśmy pracowali spokojnie i jedli własny chleb (Drugi List do Tesaloniczan 3:12). Ludzie powinni zarabiać na utrzymanie w uczciwy sposób. Oznacza to, że należy pracować, a nie pozostawać bezczynnym, i zachować spokój, zamiast wtrącać się w cudze sprawy. Warto dążyć do tego, by być spokojnym i wytrwałym, a także zajmować się własnymi sprawami. To piękna, choć rzadka cecha: gorliwie pracować na swoim, a nie mieszać się w sprawy innych.

Paweł zachęca następnie tych, którzy dobrze postępują, by nie ustawali w czynieniu dobra (Drugi List do Tesaloniczan 3:13). Jakby mówił: „Trwajcie w tym, a będzie wam się dobrze wiodło. Pan jest z wami, gdy wy trwacie przy Nim. Cokolwiek dobrego czynicie, nie przestawajcie. Trzymajcie się obranej drogi i wytrwajcie do końca. Nie rezygnujcie i nie zniechęcajcie się w pracy. Na odpoczynek będzie dość czasu, gdy dotrzecie do nieba, do trwałego odpoczynku przygotowanego dla ludu Bożego”.